Ο σπουδαίος μπασκετμπολίστας Τζέι Μακ

Μερικές φορές το μόνο που ζητάς από τη ζωή είναι μία ευκαιρία. Σαν τη μία και μοναδική ευκαιρία που βρήκε ο Τζέισον ΜακΕλγουιν από το Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Και δημιούργησε έναν μύθο που θα μπορούσε να γίνει ταινία.
Τίποτα δεν μπορούσε να νικήσει το πάθος τού Τζέι Μακ, όπως τον έλεγαν οι φίλοι του, για το μπάσκετ. Ούτε ο αυτισμός με τον οποίο διαγνώστηκε σε ηλικία δύο ετών. Ως μαθητής του Λυκείου Greece Athena, ο Τζέι Μακ ήταν πάντα πρώτος στις προπονήσεις των Greece Athena Τrojans και παρά τη φυσική αδυναμία του – αλλά και λόγω ύψους, αφού ήταν μόλις 1,70 – να είναι ανταγωνιστικός στα παιχνίδια του πρωταθλήματος, ουδέποτε παραπονέθηκε που δεν χωρούσε στο ρόστερ, αλλά και δεν έλειψε ποτέ από την ομάδα.

«Ηταν όλα τα χρόνια κομμάτι της ομάδας. Και στα 25 χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά δεν έχω ξανανιώσει τέτοια προσήλωση, ούτε από παίκτες που έγιναν αργότερα επαγγελματίες» λέει ο προπονητής του Τζιμ Τζόνσον. Ο Τζέι Μακ έγινε τελικά γενικός αρχηγός της ομάδας. Σε κάθε παιχνίδι φορούσε κοστούμι με γραβάτα και εκτελούσε τα καθήκοντά του με απίστευτο ζήλο και αγάπη.

Κανονικός άνθρωπος

«Δεν έγινε και τίποτα. Δεν θεώρησα ποτέ ότι είμαι κάτι διαφορετικό. Είμαι ένας κανονικός άνθρωπος όπως όλοι» λέει και γελάει αφοπλιστικά. Στα τρία χρόνια που είχε τη θέση, έλειψε μόνο από ένα ματς! «Ημουν ενθουσιασμένος που κουβαλούσα ακόμα και τα νερά» ομολογεί.

Και όταν κάνεις κάτι που αγαπάς, κάποια στιγμή η ζωή θα σ’ το επιστρέψει. Νομοτελειακά. Οπως αντάμειψε και τον Τζέι Μακ. Στο τελευταίο ματς της τελευταίας χρονιάς του στο σχολείο, ο κόουτς Τζόνσον θέλησε να κάνει κάτι που σκεφτόταν καιρό: «Τον κάλεσα και του είπα ότι σε αυτό το παιχνίδι θα καθίσει κανονικά στον πάγκο με το σορτσάκι και τη φανέλα του, αλλά δεν του υποσχέθηκα ότι θα παίξει. Μόνο αν η εξέλιξη του ματς το επέτρεπε. Το μόνο που μου είπε ήταν “ΟΚ, κόουτς”». Ούτως ή άλλως, και μόνο γι’ αυτό, εκείνη η μέρα θα ήταν η πιο ευτυχισμένη στη ζωή του Τζέισον. Ομως είχε κι άλλο…

Στην τελευταία αγωνιστική του σχολικού πρωταθλήματος, το Greece Athena αντιμετωπίζει εντός έδρας το Σπένσερπορτ. Η είδηση για την ενδεχόμενη συμμετοχή του Τζέι Μακ έχει εξαπλωθεί σε όλο το σχολείο και το κλειστό γυμναστήριο της ομάδας έχει γεμίσει ασφυκτικά, μόνο για αυτόν. Τέσσερα λεπτά πριν από το τέλος και ενώ το Greece Athena έχει εξασφαλίσει διαφορά ασφαλείας από τους αντιπάλους του, ο κόουτς Τζόνσον σηκώνει από τον πάγκο τον Τζέι Μακ. Το γήπεδο κοντεύει να γκρεμιστεί! Ο Τζέισον μπαίνει στο παιχνίδι και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα βρίσκεται ξεμαρκάριστος πλάγια στη γραμμή του τρίποντου. Σουτάρει χωρίς καθυστέρηση. Το σουτ είναι ένα μεγαλοπρεπές «airball», αλλά ο ενθουσιασμός στις εξέδρες και στον πάγκο δεν κοπάζει. Νέα επίθεση και ο Τζέισον ξαναπροσπαθεί. Κλατς! Το κλειστό σείεται, αλλά ο Τζέι Μακ ανέκφραστος ψάχνει τον παίκτη του επιστρέφοντας στην άμυνα. Νέο σουτ, πάλι μέσα! Και τρίτο, και τέταρτο…

«Σαν βολές»

Ο κόσμος μετά βίας κρατιέται πια εκτός των γραμμών. «Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Είχαν λυθεί τα χέρια μου. Νόμιζα ότι εκτελούσα βολές» λέει για εκείνα τα τέσσερα λεπτά που βρέθηκε στο παρκέ. «Ενα από τα τρίποντα που έβαλε ήταν σουτ ΝΒΑ, από τα 7 μέτρα. Ελεγα μέσα μου “στ’ αλήθεια συμβαίνει αυτό που βλέπω;”. Κάποια στιγμή κοιτάζω τον φωτεινό πίνακα και ο Τζέισον έχει πετύχει περισσότερους πόντους από μένα» λέει ο – τότε – σταρ του σχολείου Ρίκι Γουάλας.

Από τη στιγμή που ευστόχησε στο πρώτο σουτ, 3:12″ πριν από το τέλος και μέχρι τη λήξη του αγώνα, ο Τζέι Μακ πέτυχε 20 πόντους. Οταν ακούστηκε η κόρνα της γραμματείας, οι συμμαθητές, οι γονείς, ακόμα και παίκτες της αντίπαλης ομάδας ορμούν προς τον Τζέισον σε μια υπερβατική στιγμή ενθουσιασμού. Το θαύμα που συντελέστηκε εκείνο το απόγευμα σε αυτό το μικρό σχολικό γηπεδάκι γίνεται θέμα σε όλα τα αμερικανικά ΜΜΕ. Το σχετικό βίντεο ταξιδεύει σε όλο τον πλανήτη. Ο μικρός Τζέι Μακ που πάσχει από αυτισμό δεν έγινε ποτέ μπασκετμπολίστας. Ομως, η μία και μοναδική εμφάνισή του σε αγώνα του σχολικού πρωταθλήματος, η οποία είχε διάρκεια 4 λεπτών και 19 δευτερολέπτων, μνημονεύεται σήμερα ως μία από τις πιο λαμπρές ιστορίες του παγκόσμιου μπάσκετ. Επειδή το λάτρευε.