Οταν ξεκινούσε η Ανι Λίμποβιτς

Είναι η φωτογραφία ένα μέρος της τέχνης της εποχής μας; Η Ανι Λίμποβιτς άνοιξε το αρχείο της και επέλεξε τα καρέ από τις πρώτες δεκαετίες της καριέρας της για να απαντήσει με την έκθεση που παρουσιάζεται στην γκαλερί του Λος Αντζελες Hauser & Wirth «Annie Leibovitz The Early Years, 1970-1983: Archive Project No 1» . Αυτές οι εικόνες είναι το απόσταγμα από 4.000 στιγμιότυπα και πορτρέτα που η Ανι Λίμποβιτς τράβηξε τη δεκαετία του ’70  έως και το 1983 και δίνει ένα πλούσιο υλικό ώστε να υποστηρίξει την τάση των γκαλερί να προωθούν δημοφιλείς φωτογράφους ως καλλιτέχνες δημιουργούς.

Μάλιστα η ίδια η Λίμποβιτς θεωρεί ότι η επιμέλεια της έκθεσης από την ίδια λειτούργησε ως μία αρχαιολογία του εαυτού. Ο χώρος της έκθεσης είναι ένας παλιός αλευρόμυλος στο κέντρο του Λος Αντζελες, στη βιομηχανική ατμόσφαιρα του οποίου έγινε ο σχεδιασμός της εγκατάστασης  με 24 τοίχους επτά δωματίων. Οι φωτογραφίες που ανήρτησε σε αυτούς τους τοίχους είναι το άθροισμα από τα πρώτα δεκατέσσερα χρόνια της σχέσης της με τη φωτογραφία. Χρόνια μαθητείας πάνω στο άσπρο – μαύρο ύφος του Ανρί Καρτιέ – Μπρεσόν και του Ρόμπερτ Φρανκ και των πρώτων σπουδαστικών της ρεπορτάζ για τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις στο Σαν Φρανσίσκο. Εικόνες που την έφεραν στο περιοδικό «Rolling Stone» με το  οποίο συνεργάστηκε έως το 1983 αποτυπώνοντας με τον φακό της μία καθοριστική εποχή για την Αμερική. Πρωταγωνιστές τα πολιτικής είδωλα της μουσικής και προφήτες της ποπ κουλτούρας πέρασαν στο αρχείο των πορτρέτων της νεαρής φωτογράφου, η οποία στις συναντήσεις με αυτά τα πρόσωπα της εποχής έμαθε να επεξεργάζεται την «αυθόρμητη στιγμή» του πορτρέτου τους και να αναπτύσσει μαζί τους μία σχέση που έγινε υπογραφή της δουλειάς της: Αλεν Γκίνσμπεργκ, Αρίθα Φράνκλιν, Ελβις Πρίσλεϊ, Αντι Γουόρχολ, Ροντ Στιούαρτ, Ελτον Τζον, Χένρι Κίσινγκερ, Τζον Λένον και Γιόκο Ονο, Rolling Stones και Πάτι Σμιθ συγκεντρώνονται σε ένα προσωπικό δοκίμιο που γράφεται με εικόνες.

Μάλιστα αυτές οι συγκεκριμένες της έκθεσης στην γκαλερί Hauser & Wirth τυπώθηκαν σε εκτυπωτή για υπολογιστές και καρφιτσώθηκαν με πινέζες στον τοίχο. Καμία από αυτές δεν προορίζεται για πώληση, αφού αποτελούν φτηνά αντίτυπα και όχι ακριβές ανατυπώσεις σε ειδικό εκτυπωτικό χαρτί πολυτελείας. Αλλωστε η φωτογράφος πρέπει να δείχνει ότι είναι καλλιτέχνης.