Πατέρας σκλάβος

«Ενα όμορφο αγόρι» (Beautiful boy, ΗΠΑ, 2018). Δραματική ταινία του Φέλιξ βαν Γκρόνινγκεν. Iδιαίτερη, συγκινητική αλλά και τραγική σχέση πατέρα – γιου μέσα από τη προσπάθεια ενός εφήβου (Τιμοτέ Σαλαμέ) να ξεφύγει από τη μάστιγα των ναρκωτικών. Τίποτε από όσα προσπαθεί να κάνει ο καλλιεργημένος, τρυφερός πατέρας του, ένας freelancer δημοσιογράφος (Στιβ Καρέλ) δεν φαίνεται αρκετό για να τον βοηθήσει, αλλά η ταινία (ευτυχώς) δεν εμβαθύνει σε ψυχαναλυτικές ερμηνείες. Στην πρώτη αμερικανική παραγωγή του, ο βέλγος σκηνοθέτης Φέλιξ βαν Γκρόνινγκεν (του οποίου η ταινία «Ραγισμένα όνειρα» απέσπασε πριν από μερικά χρόνια το βραβείο LUX) πηγαίνει κόντρα σε κάθε κλισέ και στέκεται σταθερά, με σιγουριά, πάνω στο ίδιο το γεγονός, στο πλαίσιο του οποίου καλλιεργεί προσεκτικά όλους τους ήρωες της ταινίας. Το ερώτημα παραμένει: Μπορεί να βοηθηθεί το παιδί και πώς; Ξεκάθαρη απάντηση μπορεί να μην υπάρχει, όμως ο σκηνοθέτης δεν αποκλείει την πιθανότητα της αισιόδοξης εξέλιξης.

Βαθμολογία: 8

«Captain Marvel» (ΗΠΑ, 2019). Περιπέτεια φαντασίας των Αννας Μπόιντεν, Ράιαν Φλεκ. Ακολουθεί το φεμινιστικό κλίμα που ορίζει η εποχή μας, ο κολοσσός Marvel ανέθεσε σε γυναίκα τη (συν)σκηνοθεσία της «Captain Marvel» (η Αννα Μπόιντεν μαζί με τον Ράιαν Φλεκ), στην οποία γυναίκα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο: η υπερηρωίδα της ιστορίας (Μπρι Λάρσον) προέρχεται από τον πλανήτη Κρι που βρίσκεται σε πόλεμο με τον πλανήτη ονόματι Σκρα και θα πρέπει να κάνει ένα πέρασμα από τον πλανήτη C53, δηλαδή τη Γη,
για να βγάλει άκρη. Το κατά πόσο άκρη βγαίνει στο σενάριο δεν είμαι και τόσο βέβαιος, όμως και πάλι, αν είναι να μιλήσουμε σοβαρά για σενάριο, αυτές οι ταινίες είναι τόσο εύκολες στην ερμηνεία τους όσο η απάντηση στο ερώτημα «ποιο είναι το νόημα της ζωής;». Ωστόσο, η χάρη της συγκεκριμένης είναι ότι μεταφέρεται νοσταλγικά στο παρελθόν, στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στο Λος Αντζελες, όπου θα γίνει και η απόλυτη (και απόλυτα προβλέψιμη) μάχη εξωγήινων – γήινων (παίζουν επίσης ένας ψηφιακά μεταλλαγμένος για να φαίνεται νεότερος Σάμιουελ Τζάκσον και ο Τζουντ Λο).

Βαθμολογία: 6

«Ιαν ΜακΚέλεν, ρόλος ζωής» (McKellen: Playing The Part). Ντοκιμαντέρ του Τζο Στίβενσον. Ενας από τους σπουδαιότερους εν ζωή βρετανούς ηθοποιούς της τελευταίας πεντηκονταετίας εξομολογείται μπροστά στην κάμερα χωρίς ποτέ να παίρνει και τόσο στα σοβαρά τον εαυτό του και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο αυτό το ντοκιμαντέρ του Τζο Στίβενσον μπορεί να γίνει ώς και συναρπαστικό. Ο ΜακΚέλεν είναι ταινία από μόνος του και η ιστορία του, έτσι όπως εκείνος την αφηγείται, σε καθηλώνει. Κυριολεκτικά δεν θες να σταματήσει να μιλάει. Και δεν τον βλέπουμε παρά να κάθεται σε μια πολυθρόνα!

Βαθμολογία: 8

«Αδέλφια εξ αίματος» (La terra dell’abbastanza, Ιταλία, 2018). Δράμα των Ντανιάνι και Φάμπιο Ντ’ Ινοτσέντζο. Ενα τυχαίο γεγονός ανοίγει την πόρτα του oργανωμένου εγκλήματος σε δύο έφηβους (Αντρέα Καρπεντζάνο, Ματέο Ολιβέτι) του Λάτσιο. Παιδιά μεγαλωμένα στη φτώχεια, την ανυπαρξία οικογένειας, την απόλυτη κοινωνική απαξία, γοητεύονται από τον πλασματικά αστραφτερό κόσμο του βαμμένου με αίμα χρήματος και αφηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στο μηδέν. Δυσάρεστη ιστορία ενταγμένη σε μια πνιγηρή ατμόσφαιρα καταχνιάς και αδιεξόδου, σε μια ταινία σκηνοθετημένη και γραμμένη από τους Ντανιάνι και Ντ’ Ινοτσέντζο, συν-σεναριογράφους του παρεμφερούς αλλά ανώτερου «Dogman» του Ματέο Γκαρόνε.

Βαθμολογία: 2

«Ο τυχοδιώκτης του Παρισιού» (L’ Empereur de Paris, Γαλλία, 2018). Περιπέτεια εποχής του Ζαν Φρανσουά Ρισέ. Στρωτή, ειπωμένη ακαδημαϊκά (σχεδόν ανέμπνευστα) βιογραφία του Φρανσουά Βιντόκ (Βενσάν Κασέλ), ενός όχι και τόσο γνωστού μετρ των αποδράσεων, ο οποίος προκειμένου να εξαγοράσει την ποινή του έγινε συνεργάτης της αστυνομίας. Ολ’ αυτά την εποχή του Ναπολέοντα (η ιστορία της ταινίας αρχίζει το 1805) και ενώ η Γαλλία ζούσε έναν εφιάλτη διαρκείας, μια χώρα που κυριολεκτικά δεν μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς δόλο, προδοσία και απάτη. Ο Ζαν Φρανσουά Ρισέ φωτογραφίζει ατμοσφαιρικά την ιστορία του, αλλά τελικά η φωτογραφία φαίνεται ότι είναι το πιο δυνατό σημείο μιας επίπεδα σκηνοθετημένης ταινίας στην οποία δεν μπορώ να πω ότι ο Βενσάν Κασέλ με ενθουσίασε με την ερμηνεία του.

Βαθμολογία: 2

«Το μυστικό της ασημένιας λίμνης» (Under the Silver Lake, ΗΠΑ, 2018). Δραματική ταινία μυστηρίου του Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ. Ενας σκίουρος πέφτει από τον ουρανό και γίνεται λιώμα. Τοίχοι με αφίσες παλιών ταινιών και σεντούκια στα οποία βρίσκονται παράξενα, γκόθικ κόμικς (ένα από τα οποία είναι ο τίτλος της ταινίας). Συλλογές από μάσκες, θερινές προβολές σε νεκροταφεία, πανέμορφες κοπέλες που γαβγίζουν σαν σκυλιά μπροστά σε πισίνες. Ο Αντριου Γκάρφιλντ να κυκλοφορεί σαν φάντασμα στους δρόμους. Τι ακριβώς θέλει να κάνει; Καλός μαθητής του Ντέιβιντ Λιντς ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, αλλά ενώ δουλεύει άψογα τη φόρμα (κάθε πλάνο έχει ενδιαφέρον), δεν έχει περιεχόμενο. Ενα τρέξιμο προς το κενό η ταινία, η απουσία ουσιαστικής ιστορίας τινάζει το όλο εγχείρημα στον αέρα.

Βαθμολογία: 2

«Παύση» (Ελλάδα, 2018). Δράμα της Τώνιας Μισιαλή. Ασκηση ύφους πέρα από κάθε τι άλλο, η πρώτη ταινία της Τώνιας Μισιαλή αγκομαχά να εμβαθύνει στον ψυχισμό μιας ταλαιπωρημένης γυναίκας που ζει ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασίωση, καταπιεσμένη μέσα σε έναν βαλτωμένο γάμο. Η Μισιαλή προσπαθεί να γεμίσει την ώρα με ναι μεν ωραία στημένα κάδρα, που όμως δεν οδηγούν την ταινία ούτε ένα βήμα πιο πέρα από εκεί όπου έχουμε καταλάβει ότι βρίσκεται στα πέντε πρώτα λεπτά της. Ενα καλό στοιχείο της ταινίας το εκφραστικό πρόσωπο της πρωταγωνίστριάς της, Στέλας Φυρογένη που θυμίζει αμυδρά τη Φράνσες ΜακΝτόρμαντ. Δεν αρκεί όμως για να σώσει μια ταινία που θα ήταν προτιμότερο να ήταν μικρού και όχι μεγάλου μήκους.

Βαθμολογία: 2

ΕΠΙΣΗΣ: «Κάθε χίλια χρόνια» (Vision, Γαλλία/ Ιαπωνία, 2018). Koινωνική ταινία της Ναόμι Καβάσε με την Ζιλιέτ Μπινός. «Make the economy scream». Ντοκιμαντέρ του Αρη Χατζηστεφάνου, μια περιπλάνηση στις παραγκουπόλεις του Καράκας. «Σόπι – Μια ημέρα ακόμη». Ντοκιμαντέρ του Χρήστου Πυθαρά που αφηγείται μια ημέρα από τη ζωή ενός χωριού κατά την περίοδο του τρύγου (μόνο την Κυριακή στον Δαναό).