Να μην ανησυχείτε για τον Τσιτσιπά…

Το να ανακαλύψεις ένα σπορ και να χαίρεσαι με τις επιτυχίες που έχουν σε αυτό οι έλληνες αθλητές δεν σημαίνει ότι το καταλαβαίνεις κιόλας. Το 1987 χιλιάδες Ελληνες κατέκλυσαν το ΣΕΦ για να δουν τον τελικό ανάμεσα στην Ελλάδα του Γκάλη και την πανίσχυρη Σοβιετική Ενωση. Το ματς κρίθηκε στην παράταση. Υπήρχαν κάποιοι χιλιάδες άνθρωποι που πανηγύριζαν για τις θρυλικές βολές του Αργύρη Καμπούρη – αρκετοί από αυτούς ρωτούσαν αν στο μπάσκετ υπάρχει και δεύτερο ημίχρονο παράτασης. Για καμιά δεκαετία όλοι πανηγύριζαν με τις επιτυχίες των αθλητών της Αρσης Βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες που έδειχνε η τηλεόραση – λίγοι γνώριζαν ότι αυτοί οι αθλητές έδιναν κι άλλους αγώνες, φυσικά μικρότερης σπουδαιότητας αλλά εξίσου δύσκολους. Ενας, δημοσιογράφος μάλιστα αλλά και εντελώς άσχετος, έγραψε πριν από δυο-τρία χρόνια ότι ο Πύρρος Δήμας αγωνιζόταν μόνο στους Ολυμπιακούς και μετά κρυβόταν. Χειρότερο και από την ασχετοσύνη του είναι ότι πολλοί τον πίστεψαν.

Χειρότερα

Δεν είναι παράξενο ότι σε αυτή τη χώρα πολλοί πίστεψαν τον προηγούμενο μήνα ότι κατέρρευσε ο Στέφανος Τσιτσιπάς ή (ακόμα χειρότερα…) ότι καβάλησε το καλάμι και απέκτησε αυτοκαταστροφικές συνήθειες μετά το τουρνουά της Μελβούρνης. Πού στηρίχθηκαν αυτές οι εκτιμήσεις; Στο γεγονός ότι ο Τσιτσιπάς έδωσε τελευταία δυο-τρεις συνεντεύξεις παραπάνω ενώ παράλληλα γνώρισε και κάποιες ήττες σε τουρνουά όπου θα ‘θελε να διακριθεί, στη Σόφια π.χ. Κυρίως όμως οι κρίσεις στηρίχθηκαν στην άγνοια του αθλήματος.

Καλαντάρι

Το επαγγελματικό τένις δεν έχει καμία σχέση με τα υπόλοιπα σπορ – κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με το καλαντάρι του. Πρώτα απ’ όλα, αντίθετα από όλα τα υπόλοιπα σπορ δεν έχει περίοδο με αρχή και τέλος: ολόκληρο τον χρόνο υπάρχουν τουρνουά τένις και ο τενίστας σταματά να παίζει μόνο όταν ο ίδιος το θέλει. Μετά το τουρνουά της Αυστραλίας ο Τζόκοβιτς π.χ. δεν αγωνίστηκε πουθενά: προετοιμάζεται και ξεκουράζεται. Ο Ναδάλ συνέχισε την αποθεραπεία του και ο Φέντερερ λέει ότι θα ξαναπαίξει στο Ρολάν Γκαρός – μην ξεχνάμε ότι είναι και 37 χρονών. Αλλά επειδή αυτοί απουσιάζουν δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τουρνουά. Υπάρχουν και μάλιστα γεμάτα από παίκτες που θέλουν και να τα κερδίσουν: ένας τέτοιος είναι ο νεότατος δικός μας Στέφανος, που αν και λίγο κουρασμένος μετά το Open της Μελβούρνης, έπαιξε τρία στη σειρά. Το ότι έχασε στα δυο πρώτα πριν φτάσει καν στον ημιτελικό τους δεν σημαίνει ότι κατάρρευσε, όπως δεν σημαίνει ότι έγινε ο κορυφαίος στον κόσμο γιατί κέρδισε στη Μασσαλία. Το τι κάνει το δείχνει η θέση του στην παγκόσμια κατάταξη: σε αυτήν προσθέτει βαθμούς όταν κερδίζει, αλλά και υπερασπίζεται βαθμούς – πέφτει αν δεν πάει καλά στα τουρνουά όπου πέρυσι διακρίθηκε. Οι ήττες του στη Σόφια και στο Ρότερνταμ δεν του στοίχισαν, ενώ η νίκη του στη Μασσαλία τον πήγε λίγο μπροστά.

Ηττες

Πάμε παρακάτω. Αντίθετα από τον αθλητή του στίβου που παίρνει υποχρεωτικά μέρος σε συγκεκριμένους αγώνες κατά τη διάρκεια της χρονιάς, ο τενίστας επιλέγει πού θα εμφανιστεί. Για πολλούς παίκτες όλα κινούνται γύρω από τα Γκραν Σλαμ: προγραμματίζουν την παρουσία τους στα τουρνουά έτσι ώστε να εμφανιστούν έτοιμοι για το χώμα του Ρολάν Γκαρός ή για το χορτάρι του Γουίμπλεντον ή για τις σκληρές επιφάνειες των Οpen της Νέας Υόρκης και της Μελβούρνης. Ο Τσιτσιπάς έχει το χάρισμα να παίζει καλά σε όλες τις επιφάνειες, οπότε δεν χτίζει το πρόγραμμά του με βάση το πού του αρέσει να παίζει: παίζει όσο και όπου θέλει. Φυσικά δεν κερδίζει παντού: κάτι τέτοιο απλά δεν γίνεται! Ο αληθινός επαγγελματίας τενίστας μαθαίνει από μικρός να χάνει – εννοώ μαθαίνει να ξεπερνά την ήττα, κοιτάζοντας πάντα μπροστά. Αλλωστε ο κάθε καλός παίκτης πιστεύει ότι ο μεγάλος αντίπαλός του είναι ο εαυτός του κι αυτό μπορεί μεν να σε οδηγήσει στην τρέλα, αλλά έχει και μια ευεργετική διάσταση: θες έπειτα από κάθε ήττα να παίξεις αμέσως, γιατί έχεις να αποδείξεις πράγματα στον εαυτό σου. Οι νίκες στα τουρνουά σε γεμίζουν δύναμη, αλλά είναι οι ήττες αυτές που σε σκληραίνουν και σε κάνουν καλύτερο.

Τζόκοβιτς

Να μην ανησυχείτε όταν χάνει ο Στέφανος: να ανησυχείτε μόνο αν δεν κατεβαίνει. Κάθε φορά που αυτό συμβαίνει, σημαίνει ότι ο παίκτης έχει δυσκολίες και ανασφάλειες με τις οποίες δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Οταν είναι στο γήπεδο, ακόμα κι αν χάνει, θα βρει τη λύση. Δείτε τι συνέβη με τον Τζόκοβιτς. Για ενάμιση χρόνο έχανε παντού και από παίκτες συχνά άγνωστους ή πολύ νέους: τον είχε κερδίσει και ο Τσιτσιπάς. Και ξαφνικά άρχισε να κερδίζει πάλι τους πάντες και ξανάγινε νούμερο ένα στον κόσμο. Η (αυτο)ίασή του οφείλεται στο ότι έχει ξανά το μυαλό του στο σπορ και στο γήπεδο. Τα βρήκε με τον εαυτό του. Ηρέμησε και παίζει το τένις που ξέρει. Κανείς τέτοιου επιπέδου παίκτης δεν το ξεχνά – ούτε φυσικά και ο Τσιτσιπάς, γιατί έχασε δυο τουρνουά. Θα χάσει μέσα στη χρονιά και πολλά άλλα.

Διάδοχος

Και οι συνεντεύξεις; Οι αναρτήσεις; Τα Facebook και τα Instagram; Αυτό είναι το πιο ωραίο κομμάτι της ιστορίας: ο Τσιτσιπάς έδωσε στην πραγματικότητα ελάχιστες συνεντεύξεις για τον θόρυβο που στη Μελβούρνη προκάλεσε – η δε έκθεσή του στα social media παραμένει εξαιρετικά μικρή, απλά δεν το καταλαβαίνουμε γιατί ως χώρα δεν είχαμε ποτέ έναν τέτοιο αθλητή. Στη Μελβούρνη ο Τσιτσιπάς, όταν απέκλεισε τον Φέντερερ κι έφτασε να παίξει έναν ημιτελικό με τον Ναδάλ, δεν έκανε «ένα καλό τουρνουά», αλλά βρέθηκε στο κέντρο του κόσμου του τένις, που παρά τη δική μας επαρχιώτικη άγνοια για τις διαστάσεις του είναι ένας κόσμος τεράστιος. Δεν ξέρω πραγματικά πόσοι στη θέση του θα μπορούσαν να διαχειριστούν καλύτερα αυτή την υπερέκθεση που τους χάρισε η ικανότητά τους. Ο Τσιτσιπάς είναι νέος, ωραίος, χαρισματικός, αινιγματικός γιατί έρχεται από μια χώρα χωρίς παράδοση στο άθλημα. Εκανε τον ΜακΕνρόου να πει ότι είναι ο διάδοχος του Φέντερερ και ότι είναι αυτός που τα επόμενα χρόνια θα γίνει το συνώνυμο του ωραίου και του επιθετικού τένις. Πλέον σε όποια χώρα εμφανίζεται τον περιμένουν, όχι μόνο για να τον δουν, αλλά και για να τον γνωρίσουν: ο Στέφανος, ερήμην μας, είναι ένας τεράστιος σταρ. Ως τέτοιος παραμένει υπέροχα ταπεινός και υπερβολικά προσγειωμένος: άλλοι θα συζητούσαν να παίξουν στο Χόλιγουντ. Ο Τσιτσιπάς αντιθέτως θέλει να παίζει το ωραίο του τένις. Ας φροντίσουμε να είμαστε προσεκτικοί στις κρίσεις μας: δεν τον ξέρουμε και μάλλον δεν ξέρουμε και το σπορ στο οποίο πρωταγωνιστεί…