Τουρισμός σε θεματικό πάρκο

Εννέα φορές επισήμως – χώρια αυτές που έχει έρθει για διακοπές, όπως είχε πει ο ίδιος στην όγδοη επίσκεψή του, πέρυσι τέτοια εποχή. Με τέτοιο πλούτο εμπειριών, τι έχει καταλάβει ο Πιερ Μοσκοβισί από την Ελλάδα; Τι έμαθε όλα αυτά τα χρόνια επισήμως και ανεπισήμως, εκτός από την αγγουροντομάτα στα νησιά; «Τίποτε», δεν θα ήταν η σωστή απάντηση. Αλλά δεν θα έκανε λάθος κανείς εάν απαντούσε «όχι και πολλά». Και δεν έμαθε πολλά όχι επειδή είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως. Αλλά επειδή, ακόμη και στις επίσημες επισκέψεις του, ο επίτροπος Οικονομικών κάνει εκείνο το είδος θεματικού τουρισμού που λέγεται πολιτικός τουρισμός.

Δεν μπορεί να τον αδικήσει κανείς. Από πολλές απόψεις, η Ελλάδα πολιτικά μοιάζει με θεματικό πάρκο. Αλλά εάν για έναν επίτροπο μια τέτοια χώρα θα ήταν σκέτος πονοκέφαλος, για έναν τουρίστα είναι αγνή ψυχαγωγία. Με άλλα λόγια, ο Μοσκοβισί το διασκεδάζει. Ο λα λα, μα τι τεργάστια πργόοδος! Μα τι υπέργοχη κανονικότητα! Μα πόσο πίσω έχετε αφήσει πια αυτό το Μνημόνιο! Μα τι φοβεργή κυβέργνηση!

Αν όμως ο Μοσκοβισί το διασκεδάζει, είναι επειδή το περιβάλλον είναι πλέον ασφαλές. Θεματικό πάρκο ήταν η Ελλάδα και πριν από το 2015. Αλλά τότε είχε κρεμάλες και αναθέματα. Είχε πάνω και κάτω πλατεία, βία, φωτιές και σπασμένα μάρμαρα. Η τρόικα δεν είχε φύγει ακόμη από τα υπουργεία για να έρθουν οι θεσμοί στα ξενοδοχεία. Και κάθε ξένος έπαινος, απ’ όποιο μήκος και πλάτος της γης και αν προερχόταν, δεν αποδείκνυε παρά πως οι σαμαροβενιζέλοι ήταν Κουίσλινγκ, γερμανοτσολιάδες και προδότες. Θεματικό πάρκο, ναι. Αλλά και ζούγκλα. Πργόοδος; Ούτε κατά διάνοια. Κανονικότητα; Θα αστειεύεστε. Κυβέργνηση; Από πότε λέγονται κυβέρνηση οι δωσίλογοι και οι τεχνοκράτες;

Αντιδράσεις

Οχι πως οι έπαινοι με τους οποίους διασκεδάζει ο Μοσκοβισί δεν προκαλούν αντιδράσεις. Αλλά τώρα πια είναι ήπιες, σχεδόν ξενέρωτες. Οταν, ας πούμε, τον περασμένο Αύγουστο ο Μοσκοβισί θριαμβολόγησε για την υποτιθέμενη έξοδο από τα Μνημόνια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης του συνέστησε απλώς να είναι πιο προσεκτικός στις δημόσιες τοποθετήσεις του. Τα εκλεπτυσμένα γαλλικά του επιτρόπου δεν συναντούν πλέον τα βάρβαρα γαλλικά της αντιμνημονιακής οργής. Οι αντιδράσεις είναι πια υπόδειγμα γαλατικής ευγένειας: «Ξέρω ότι είστε υποστηρικτής της Ελλάδας, αλλά η χώρα δεν έχει επιστρέψει στην κανονικότητα» ψέλισε χθες ο Χατζηδάκης της ΝΔ.

Ούτως ή άλλως, το «go back madam Merkel» το λέει πια ο Μοσκοβισί με τον τρόπο του. Μιλώντας στις επιτροπές της Βουλής, ο επίτροπος απέδωσε την ευθύνη για τα πρωτογενή πλεονάσματα στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και τον Μάνφρεντ Βέμπερ, γερμανό χριστιανοδημοκράτη και υποψήφιο της ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς στις ευρωεκλογές. Ο τότε γερμανός υπουργός Οικονομικών, είπε, θα μπορούσε να έχει μια «πιο ευέλικτη θέση» για τους στόχους που «θα διευκόλυνε κι εμάς κι εσάς». Εμάς; Ποιους δηλαδή; Είναι το σημείο όπου ο Μοσκοβισί δεν μιλάει ούτε ως επίτροπος ούτε ως τουρίστας, ούτε καν ως σοσιαλιστής. Μιλάει ως Γάλλος: για ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, στο τέλος φταίνε πάντα οι Γερμανοί…

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ο θεματικός τουρισμός του επιτρόπου Μοσκοβισί δεν είναι άδολος. Για τις Βρυξέλλες, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν ένα λαϊκιστικό τέρας που έχει πια εξημερωθεί. Πλειοδοτώντας σε εύσημα και επαίνους, ο επίτροπος κρατάει το εξημερωμένο τέρας σε καταστολή. Ο στόχος δεν είναι μόνο πολιτικός, είναι και προσωπικός: μόνο σε ένα περιβάλλον σχετικής ηρεμίας μπορεί να απολαύσει κανείς τη χαρά της ζωής. Αυτό που και ως επίτροπος και ως τουρίστας αλλά κυρίως ως Γάλλος, ο Πιερ Μοσκοβισί θα αποκαλούσε joie de vivre…