Εσβησε μαζί με το όνειρό της

Αναγκάστηκε να γίνει πρόσφυγας σε ηλικία 110 ετών! Το επικίνδυνο ταξίδι προς την Ευρώπη το 2017 δεν την πτόησε, αφού η αγάπη για την οικογένειά της υπερνικούσε κάθε φόβο. Ονειρό της ήταν να συναντήσει και πάλι την εγγονή της που ζει στη Γερμανία. Η γιαγιά Λαϊλά έφυγε από τη ζωή, το περασμένο Σάββατο, χωρίς να καταφέρει να πραγματοποιήσει την επιθυμία της.

Εζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο Κομπάνι της Συρίας, όπου και γεννήθηκε. Εγινε μητέρα επτά παιδιών και για αρκετά χρόνια στην πολύπαθη αυτή περιοχή έμενε στο ίδιο σπίτι με την οικογένεια του μικρότερου γιου της, του 65χρονου Αχμαντ. Σε ένα σπίτι εκείνη, τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά της.

Ενας βομβαρδισμός το 2017 ισοπέδωσε το σπίτι τους και η απόφαση να εγκαταλείψουν όχι μόνο την πόλη αλλά και τη χώρα ήταν μονόδρομος. Ολα τα μέλη της οικογένειας αποφάσισαν να φτάσουν στην Ευρώπη. Η διαδρομή επικίνδυνη και δύσκολη για όλους, πόσω μάλλον για τη γεννημένη το 1907 Λαϊλά. Παρά τα προβλήματα, η κουρδικής καταγωγής υπερήλικη έγινε πρόσφυγας για χάρη της αγαπημένης της εγγονής Νασρίν, η οποία με τον σύζυγο και τα παιδιά της έφυγαν από τη Συρία το 2015 και πλέον, έχοντας πάρει άσυλο, ζουν στη Γερμανία.

Τα μέλη της οικογένειας, από το πιο μεγάλο μέχρι τα πιο μικρά – τα δισέγγονα της γιαγιάς Λαϊλά είναι ο Αζάρ και ο Αρι, δύο τετράχρονα δίδυμα -, δεν θέλουν να θυμούνται το ταξίδι. Υπήρχαν στιγμές που ο εγγονός της, Χαλίλ – το μόνο από τα μέλη που μιλά την κουρδική διάλεκτο και άρα μπορούσε να συνεννοηθεί με τη γιαγιά -, αναγκαζόταν να τη μεταφέρει στην αγκαλιά του, γιατί τα πόδια της δεν την κρατούσαν άλλο. Εφτασαν στην Τουρκία, όπου παρέμειναν για κάποιες ημέρες μέχρι να βρουν τον τρόπο να μπουν σε μια πλαστική βάρκα και να περάσουν στη Λέσβο, όπου έμειναν για αρκετούς μήνες στον καταυλισμό της Μόριας. Για ημέρες ολόκληρες η Λαϊλά αναγκάστηκε να κοιμάται πάνω σε χάρτινες κούτες μέσα στο κρύο και τη βροχή.

Από τον Νοέμβριο του 2017 η επταμελής οικογένεια ζούσε σ’ ένα από τα διαμερίσματα του Solidarity Now, κοντά στην Πλατεία Βικτωρίας, στο πλαίσιο του Προγράμματος Στέγασης και Παροχής Υπηρεσιών της οργάνωσης που είναι μέρος του προγράμματος ESTIA της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ.

Η ελπίδα ότι θα ξαναδεί την εγγονή της ήταν, όπως λένε όσοι τη γνώρισαν, κινητήρια δύναμη για την ίδια. Μάλιστα, η τεχνολογία τη βοηθούσε να βλέπει και να ακούει την εγγονή της μέσω τηλεφώνου. Πολύ γρήγορα, η Λαϊλά και η εγγονή της έγιναν άθελά τους ένα σύμβολο ελπίδας. Στο πλευρό της υπερήλικης πρόσφυγα στάθηκε τόσο το Solidarity Now όσο και η Υπηρεσία Ασύλου, οι οποίοι προσπάθησαν να συμβάλουν να γίνει το όνειρό της πραγματικότητα.

Ετσι, σχεδόν ένα εξάμηνο από την άφιξη της Λαϊλά στην Αθήνα, τον Απρίλιο του 2018, η Υπηρεσία Ασύλου υλοποίησε συνέντευξη κατ’ εξαίρεση και με τον χαρακτήρα του επείγοντος για την εξέταση του αιτήματός της για οικογενειακή επανένωση.

Δυστυχώς, όμως, λίγο καιρό μετά η υγεία της Λαϊλά επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα να νοσηλεύεται όλο και πιο συχνά σε νοσοκομείο. Η κατάσταση αυτή έκανε αδύνατη, πια, τη μετακίνησή της για οπουδήποτε, ενώ, όπως λένε και οι άνθρωποι της οργάνωσης, σήμανε και τη σταδιακή απώλεια επικοινωνίας και συνεννόησης μαζί της.

«Η Λαϊλά έγινε γιαγιά όλων μας κατά κάποιον τρόπο. Η γνωριμία με έναν άνθρωπο αυτής της ηλικίας που έχει τόσα περάσει, και αν τη γνωρίζαμε νωρίτερα θα μπορούσε να τα διηγηθεί, ήταν κάτι παραπάνω από συγκινητική. Η Λαϊλά προκαλούσε τον θαυμασμό μας με την πίστη της στο όνειρό της – ένας άνθρωπος που δεν θυμόταν πολλά από τα γεγονότα της ζωής του, που δεν ήξερε πού ακριβώς βρισκόταν, αλλά θυμόταν την αγάπη του για τη Νασρίν, η οποία τον έκανε στα 110 να κρατιέται στη ζωή και να ελπίζει. Δυστυχώς, η μάχη με τον χρόνο που ήταν πια ο κύριος αντίπαλός της δεν κερδήθηκε, αν και η Λαϊλά κέρδισε μια θέση στην καρδιά όλων μας και θα τη θυμόμαστε πάντα» τονίζει στα «ΝΕΑ» η υπεύθυνη του Προγράμματος Στέγασης και Παροχής Υπηρεσιών Αττικής του Solidarity Now Εύα Γιαννακάκη. Η γιαγιά Λαϊλά κατέληξε το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2019.