Στις επάλξεις

«Για κάποιον που εργάστηκε στον Λευκό Οίκο και απέκτησε εξοικείωση με τους μηχανισμούς του, η υπόθεση Γουότεργκεϊτ ήταν το αναπόφευκτο προϊόν ενός κλίματος όπου η σκοπιμότητα επισκίαζε τον νόμο». Αυτά κατέθεσε την πρώτη ημέρα των ακροάσεων της Γερουσίας για το Γουότεργκεϊτ, τον Ιούνιο του 1973, ο Τζον Ντιν, πρώην σύμβουλος του Ρίτσαρντ Νίξον στον Λευκό Οίκο. Το θυμήθηκε ο Νίκολας Κριστόφ των «New York Times» ακούγοντας τον Μάικλ Κόεν, πρώην δικηγόρο του Τραμπ, να αποκαλεί τον αμερικανό πρόεδρο ρατσιστή, απατεώνα και ψεύτη.

Το σκάνδαλο εκείνο ήταν ο βασικός λόγος που οδήγησε τον Κριστόφ στη δημοσιογραφία. «Εχω γνωρίσει και καλύψει πολλούς αμερικανούς προέδρους και ξένους ηγέτες», γράφει, «και όλοι ήταν θεμελιωδώς διαφορετικοί από ηγέτες που διοικούσαν Μπανανίες και ήταν απλοί γκάνγκστερ. Μέχρι τώρα. Γιατί τώρα βλέπουμε τον Νίξον να εισβάλλει ξανά. Πολλαπλασιασμένος στο τετράγωνο».

Είναι άγνωστο αν και σε ποιο βαθμό ψεύδεται ο Κόεν για να ελαφρύνει τη θέση του. Ετσι κι αλλιώς, όμως, ο ασφυκτικός κλοιός που έχει δημιουργηθεί γύρω από τον πρόεδρο Τραμπ δεν οφείλεται τόσο στις αποκαλύψεις των πρώην συνεργατών του όσο στην εξαντλητική και υπεύθυνη δουλειά που κάνουν σήμερα, όπως έκαναν και τότε, οι δημοσιογράφοι. Αυτούς δεν περίμενε. Αυτούς φοβάται. Σε αυτούς επιτίθεται.

Αυτούς βάζουν στο στόχαστρο όλες οι αυταρχικές, διεφθαρμένες και εν γένει λαϊκιστικές κυβερνήσεις. Οι αιγυπτιακές Αρχές κράτησαν για ώρες και τελικά απέλασαν τον Ντέιβιντ Κιρκπάτρικ των «New York Times» επειδή δεν τους αρέσει ο τρόπος που καλύπτει τη διακυβέρνηση Αλ Σίσι. O Χόρχε Ράμος, παρουσιαστής του αμερικανικού δικτύου Univision, εκδιώχθηκε προχθές από τη Βενεζουέλα επειδή δεν άρεσαν στον Μαδούρο οι ερωτήσεις που του έκανε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάντα εμμονές με τον Τύπο. Οχι αναγκαστικά με τον βρώμικο Τύπο, που ήταν και θα εξακολουθήσει δυστυχώς να είναι ανάμεσά μας και μερικές φορές να επιβραβεύεται κυκλοφοριακά, αλλά με τον Τύπο που στέκεται επικριτικά απέναντί του. Ηθελε στρατευμένους δημοσιογράφους που να αντιγράφουν non paper και χρησιμοποίησε διάφορα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα, εναντίον εκείνων που επέμειναν και επιμένουν να εκφράζουν την άποψή τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις πέτυχε τον στόχο του, σε άλλες όχι. Είναι αμφίβολο πάντως αν ακόμη και σήμερα το κυβερνών κόμμα έχει καταλάβει ότι ένας δημοσιογράφος που τάσσεται με τον νόμο έναντι της σκοπιμότητας δεν υποκινείται από κομματικά κριτήρια, αλλά από τη συνείδησή του.

Ας μην ανησυχεί λοιπόν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για την ποιότητα της δημοκρατίας μιας χώρας όπου τη βασική αντιπολίτευση την κάνουν τα μέσα ενημέρωσης. Σε λίγο καιρό, όταν το κόμμα του δεν θα βρίσκεται πια στην εξουσία, είναι βέβαιο ότι θα χαίρεται επειδή τα ίδια αυτά μέσα ενημέρωσης θα βρίσκονται πάντα στις επάλξεις. Και θα συνεχίσουν να ασκούν αντιπολίτευση σε οτιδήποτε κρίνουν άδικο, παράνομο, ανήθικο ή αντιδημοκρατικό.