Ο υπουργός με το μηχανάκι

Δεν θα χρειαζόταν να περιμένει ελάχιστα έστω δευτερόλεπτα, προκειμένου να μην ανακόψει την πορεία του, ο νεαρός οδηγός της μηχανής, όπως είχε πλευρίσει το ταξί από την αριστερή του μεριά, αφού ο ηλικιωμένος επιβάτης του είχε ήδη επιβιβαστεί και ήταν έτοιμος να κλείσει την πόρτα. Φαίνεται όμως πως ακόμη και αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα του ήταν τόσο δυσβάστακτα, ώστε ασυγκράτητος έσπρωξε τόσο βίαια την πόρτα του ταξί για να περάσει, ώστε αν ο επιβάτης του δεν είχε προλάβει να βάλει το πόδι του μέσα, σίγουρα θα τον είχε τραυματίσει. Οταν για λίγα δευτερόλεπτα αναμονής, όσο και αν βιάζεται κανείς, ο σωματικός πόνος ή ακόμη και ένα τραύμα που θα προκαλέσεις σε έναν άγνωστό σου σου είναι αμελητέα, σημαίνει ότι η πόλη έχει μεταβληθεί σε ένα θηριοτροφείο και το ύψιστο αξίωμα που κυριαρχεί είναι το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Μοιραία σκέφτεται κανείς πόσο αμελητέος θα φάνταζε στα μάτια ενός αντίστοιχου με τον νεαρό οδηγό της μηχανής ανθρώπου ακόμη και ο θάνατος ενός αγνώστου του, σε περίπτωση που η ταλαιπωρία του δεν μεταφραζόταν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα αναμονής, αλλά ήταν σε σχέση με κάτι απείρως πιο ζωτικό. Οπως αίφνης στην επιλογή όσον αφορά την προτεραιότητά τους αν συνέβαινε μαζί με τον επιβάτη του ταξί να διεκδικούν μια θέση εργασίας με πολλά και ουσιαστικά οφέλη.

Δυστυχώς ο πολιτισμός μιας χώρας δεν κρίνεται σε σχέση με το αν είναι γεμάτα, μισογεμάτα ή άδεια τα θέατρα, με το αν οι κυκλοφορίες των βιβλίων είναι στο ναδίρ ή στο ζενίθ, με το αν ακόμη είναι άδεια ή γεμάτα τα στομάχια. Ολα αυτά θα μπορούσαν να συμβαίνουν στην ευτυχέστερη δυνατή εκδοχή τους, όταν όμως δεν επηρεάζουν και δεν διαμορφώνουν έναν τρόπο καθημερινής συμπεριφοράς, δικαιούται να αναρωτηθεί κανείς μήπως ο πολιτισμός γίνεται ένα άλλοθι ώστε οι ανθρωποφαγικές διαθέσεις όχι απλά να μην κάνουν καμιά εντύπωση, αλλά να νομιμοποιούνται και ποικιλότροπα να εξαργυρώνονται. Διαφορετικά ποιος πολιτικός θα μπορούσε όχι να υπάρξει και να σταθεί, αλλά να σταδιοδρομεί με συμπεριφορές που μέσα σε ένα στοιχειώδες κλίμα ευπρέπειας δεν θα ήταν απλά καταδικαστέες, αλλά θα του στοίχιζαν την αυτόματη αποβολή του σε σχέση με τον επαγγελματικό του χώρο.

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς σε ποιον βαθμό η συμπεριφορά του νεαρού οδηγού με τη μηχανή, που θεωρεί τον ηλικιωμένο συνάνθρωπό του ένα βάρος και τίποτα άλλο για ελάχιστα δευτερόλεπτα καθυστέρησης στην πορεία του, «υπαγορεύει» την προπέτεια και τη χυδαιότητα του πολιτικού, ή αν είναι ο πολιτικός που «μηνύει» στον νεαρό με τη μηχανή για το αμελητέο μιας ανθρώπινης ζωής, αφού και ο ίδιος με τον τρόπο του την απαξιώνει και την ευτελίζει. Να το «θαύμα» της σημερινής εποχής: δυο άνθρωποι που δεν θα συναντηθούν ποτέ στη ζωή τους, όπως ο πολιτικός με τον νεαρό με τη μηχανή, αλληλοεπηρεάζονται όπως θα ήταν αδύνατο να συμβεί ακόμη και αν εκ του σύνεγγυς προσπαθούσε να ποδηγετήσει ο ένας τον άλλο.

Οσο οι άνθρωποι ήταν αδύνατον να «επικοινωνούν» μεταξύ τους χωρίς να γνωρίζονται, υπήρχε ένα περιθώριο καθετί αρνητικό η γενικότερη ατμόσφαιρα να το διυλίζει με τέτοιο τρόπο, ώστε να δυσπιστεί κανείς ως προς την ύπαρξή του και επομένως να μη διατίθεται να το επαυξήσει.