Είκοσι τέσσερις καλλιτέχνες για τη μελαγχολία της Ευρώπης

Είναι παράξενη η αίσθηση που σου δημιουργείται όταν βρίσκεσαι στο μέσο των κεντρικών αιθουσών επτά Κοινοβουλίων της Ευρώπης – ανάμεσά τους και το Ευρωκοινοβούλιο – και όρθιοι οι εθνοπατέρες της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ιταλίας και της Ισπανίας μεταξύ άλλων σε χειροκροτούν αδιάκοπα. Λίγο πιο κει, σε ένα κιβώτιο, ένα λευκό νυφικό δεν μοιάζει να περιμένει την υποψήφια που θα το φορέσει, αλλά να… εξοφληθεί, καθώς είναι φτιαγμένο από τραπεζικούς λογαριασμούς, ενημερωτικά σημειώματα πιστωτικών καρτών και τα στολίδια του προέρχονται από τα λογότυπα μεγάλων ελληνικών τραπεζών. Και μερικά βήματα παρακάτω ένας συνταξιούχος μηχανικός κάνει πρόβα στον καθρέφτη τον λόγο που θέλει να απευθύνει στον Βλαντίμιρ Πούτιν σε σπασμένα ρωσικά, ενώ τριγύρω του υπάρχουν πλευρικά τζάμια αυτοκινήτων ακουμπισμένα σε βράχους πάνω στα οποία έχουν χαραχθεί αποσπάσματα από την Κόλαση του Δάντη, λόγια ενός βετεράνου του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και δηλώσεις κορυφαίων ειδικών για την κλιματική αλλαγή.
Ενα σύμπαν αλλόκοτο με την πρώτη ματιά που κάθε πλανήτης του είναι και ένα διαφορετικό έργο τέχνης που υπογράφουν 24 έλληνες και ξένοι εικαστικοί. Σύμπαν που σχεδίασε η με διεθνή πορεία επιμελήτρια Κατερίνα Γρέγου για την έκθεση «Ανατομία Πολιτικής Μελαγχολίας» που παρουσίασε το καλοκαίρι στο Ιδρυμα Σβαρτς στη Σάμο με 11 καλλιτέχνες και το οποίο «επέκτεινε» για να το μεταφέρει στην Αθήνα και τον εκθεσιακό χώρο του Ωδείου Αθηνών.
Αποτέλεσμα σκέψεων σχετικά με την πολιτική είναι η έκθεση, σύμφωνα με το σκεπτικό της Κατερίνας Γρέγου, σε μια καίρια στιγμή όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη – λόγω του Brexit και των επικείμενων ευρωεκλογών – όπου η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά ηθική, κοινωνική και αφορά στους δημοκρατικούς θεσμούς και επιχειρεί να μιλήσει στους επισκέπτες όχι με τα μέσα που χρησιμοποιεί η πολιτική ρητορικής, αλλά με το συναίσθημα.
«Με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τον Πούτιν στο Κρεμλίνο και τον Μπολσονάρο στο Εθνικό Κογκρέσο της Βραζιλίας δεν είναι καθόλου περίεργο που οι περισσότεροι έχουμε κυριευθεί από ένα διαρκές αίσθημα πολιτικής απογοήτευσης, το οποίο ο βέλγος φιλόσοφος Λίβεν ντε Κάουτερ ονομάζει «πολιτική μελαγχολία» (σ.σ.: ο τίτλος της έκθεσης έχει αντληθεί από το κείμενό του Μικρή Ανατομία της Πολιτικής Μελαγχολίας), το αίσθημα ψυχολογικής βύθισης: ένα μείγμα ενόχλησης, θυμού, απελπισίας, δυσπιστίας, λύπης και εγκλωβισμού» επισημαίνει η Κατερίνα Γρέγου.
Κι αν η περιήγηση ανάμεσα σε εικαστικές δημιουργίες καλλιτεχνών από την Ελλάδα ώς το Βιετνάμ και την Κορέα όπως παρουσιάζονται στη χαμηλόφωνη έκθεση που εγκαινιάζεται την Τετάρτη μπορεί σε ορισμένους να φαντάζει γρίφος, το Ιδρυμα Σβαρτς έχει προβλέψει δύο λύσεις. Η πρώτη είναι το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που έχει σχεδιάσει η έμπειρη Κατερίνα Ζαχαροπούλου κάθε Παρασκευή (08.00 – 20.00) και από τις 17 Μαρτίου και κάθε Κυριακή (12.00 – 14.00) σε συνδυασμό με ξενάγηση. Και η δεύτερη είναι οι ειδικά εκπαιδευμένοι διαμεσολαβητές που καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης θα βρίσκονται στην διάθεση του κοινού για ξεναγήσεις παράλληλα με τις ειδικές παρουσιάσεις που θα γίνουν από τους ίδιους τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες.

INFO
H έκθεση «Ανατομία Πολιτικής Μελαγχολίας» εγκαινιάζεται την Τετάρτη στις 19.00 στο Ωδείο Αθηνών (Βασιλέως Γεωργίου Β’ 17-19). Εως 13 Απριλίου