Ιστορία υπό κατάρρευση

Είναι σαν το σύμπτωμα που έρχεται και ξανάρχεται. Ενας πόνος στο πόδι, μια ενόχληση στη μέση. Στην αρχή δεν του δίνουμε σημασία. «Θα περάσει» λέμε. Και μπερδεύουμε το σύμπτωμα με την έννοια του συμπτωματικού. Εμ, δεν περνάει. Το πιθανότερο μάλιστα είναι ότι θα εξελιχθεί σε νόσο. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τις πόλεις. Σαν ζωντανοί οργανισμοί είναι και αυτές. Με εμάς, τους κατοίκους τους, να παριστάνουμε τη συνείδησή τους.

Στην προκειμένη περίπτωση, βλέπαμε το σύμπτωμα και το προσπερνούσαμε. Κυριολεκτικά. Σπίτια και κτίρια, μικρά και μεγάλα, χαμηλά και ψηλά, σημαντικά και ασήμαντα (αν και καμία «σκεπή» που έχει στεγάσει όνειρα – προσωπικά, οικογενειακά, επαγγελματικά – δεν είναι ασήμαντη). Κτίρια σαν κουφάρια που κάναμε ότι δεν «ακούγαμε», καθώς περνούσαμε από μπροστά τους, τον επιθανάτιο ρόγχο τους. Δηλαδή τα ξεχαρβαλωμένα τους παράθυρα, τους σάπιους τοίχους, τις τρύπιες στέγες τους. Μέχρι που άρχισαν να καταρρέουν. Δύο σπίτια, πριν από λίγες ημέρες, με διαφορά ωρών. Και, ευτυχώς, το θέμα ανέβηκε στη δημόσια συζήτηση. Αντε να δούμε μήπως και σωθούν κάποια κτίρια που μαρτυρούν όχι μόνο την Ιστορία αλλά και την αρχιτεκτονική ακμή της Αθήνας και έχουν αφεθεί να καταρρέουν, να σαπίζουν, να βουλιάζουν στην αδιαφορία και την εγκατάλειψη.

Οπως για παράδειγμα το παλαιότερο κτίριο της πρωτεύουσας εκτός Πλάκας που βρίσκεται στο 3 της οδού Φειδίου. Χτίσθηκε το 1835 (η περιοχή ήταν τότε εκτός των ορίων της πόλης) από τον πρώτο αυστριακό πρεσβευτή στη χώρα μας. Είναι το σπίτι για το οποίο ο Χανς Κρίστιαν Αντερσεν έγραψε όταν το επισκέφθηκε «εδώ μέσα η Αθήνα είναι στο ίδιο επίπεδο με τη Νεάπολη, τη Βιέννη, την Κοπεγχάγη». Στη συνέχεια στέγασε το Ελληνικό Ωδείο, αυτό στο οποίο φοίτησε η Κάλλας. Από το 2008 το κτίριο ανήκει στο ΙΚΑ, αλλά είναι παρατημένο στο έλεος του χρόνου.

Εγκαταλελειμμένο, δυσοίωνο αλλά και ενθύμημα μιας άλλης αστικής αισθητικής και το κτίριο στη γωνία 3ης Σεπτεμβρίου και Μάρνη. Διώροφο με καταστήματα στον δρόμο, χτισμένο μεταξύ 1925 και 1930 από τον αρχιτέκτονα Αναστάσιο Χέλμη, με περίτεχνες εξωτερικές διακοσμήσεις που παραπέμπουν στον εκλεκτικισμό. Μέρα με τη μέρα καταρρέει και η διατηρητέα βίλα Κεφαλληνού στη Λεωφόρο Αγίας Παρασκευής, στο Χαλάνδρι. Ισως το μοναδικό οικοδόμημα από τις αρχές του 20ού αιώνα που έχει απομείνει στην περιοχή. Και είναι θέμα χρόνου αυτό το πανέμορφο κτίριο να γίνει σε ελάχιστα λεπτά ένας σωρός από πέτρες, χώμα, σίδερα και ξύλα.

Βρες τον δολοφόνο στο μουσείο
Λένε ότι δεν σταματάμε να παίζουμε επειδή μεγαλώνουμε. Μεγαλώνουμε επειδή σταματάμε να παίζουμε. Αναζωογονητικό λοιπόν το παιχνίδι και παυσίλυπο. Και αν διστάζουμε, μεγάλοι άνθρωποι, να παίξουμε υπό το φως της ημέρας, ας παίξουμε τις νύχτες, τότε που όλα επιτρέπονται (αν βέβαια δεν έχουμε δουλειά το άλλο πρωί). Το σύνθημα είναι «Let’s be late» και δίνεται από το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου της Τεχνόπολης. Που από την επόμενη Παρασκευή 1η Μαρτίου εγκαινιάζει τα late night events. Νυχτερινά παιχνίδια για μεγάλα παιδιά. Με ποτά, μουσικές, happenings, όλα αυτά δηλαδή που δίνουν έστω και το άλλοθι της παιδικής ξεγνοιασιάς στους ενηλίκους. Το «πάρτι» αρχίζει στις οκτώ – την ώρα που κλείνουν συνήθως τα μουσεία – και ώσπου πάει. Σε αυτό το πρώτο «ραντεβού» με το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας, εκτός από γνωστούς DJ και ραδιοφωνικούς παραγωγούς που θα βρίσκονται στα ντεκ, ο αρχιτέκτονας και street artist RTMone θα δείξει μέσα από ένα διαδραστικό workshop πώς θα έκανε το πορτρέτο σας λογότυπο. Το πιο συναρπαστικό όμως είναι το παιχνίδι μυστηρίου «Το μυστικό του Φραγκίσκου Φεράλδη». Ενα κυνήγι «δολοφόνου» στους χώρους του εργοστασίου που διαρκεί 45 λεπτά και ξεκινάει ανά μία ώρα. Για τη συμμετοχή σε αυτό ειδικά τηρείται σειρά προτεραιότητας. Η γενική είσοδος κοστίζει 4 ευρώ και επιτρέπεται σε άτομα πάνω από 18 ετών.

Moulari το ελληνικόν
Η διεθνής ιστορία της βότκας ξεκίνησε στη δεκαετία του 1920. Από έναν ρώσο εμιγκρέ που δούλευε σε ένα μπαρ του Λος Αντζελες και για πολύ καιρό προσπαθούσε να πείσει τους πελάτες του να πιουν το εθνικό ποτό της πατρίδας του. Επί ματαίω. Ηταν όμως η εποχή που έκαναν θραύση τα κοκτέιλ. Κι έτσι του ήρθε η ιδέα να κάνει ένα βράδυ το Moscow Mule, δηλαδή το «μοσχοβίτικο μουλάρι». Με βότκα, ginger ale, μπίτερς και λεμόνι. Εκείνο το βράδυ όλο το μπαρ έπινε Moscow Mule. Μέσα σε μία εβδομάδα όλη η δυτική ακτή των ΗΠΑ. Και μέσα σε έναν μήνα και η ανατολική. Το «νέο» κοκτέιλ πέρασε γρήγορα τον Ατλαντικό και καθιέρωσε τη βότκα παγκοσμίως. Κι ύστερα, ενενήντα χρόνια αργότερα δηλαδή, ήρθαν οι Clumsies. Η θρυλική πεντάδα των ελλήνων μπαρτέντερ που έφεραν το ομώνυμο μπαρ τους στην Αθήνα στην έβδομη θέση με τα καλύτερα του κόσμου. Στο νέο τους ελληνικό στέκι, το Senios, το Mule το έκαναν Moulari. Και αντικατέστησαν τη βότκα με παλαιωμένο τσίπουρο. Μαζί με χυμό τζίντζερ και μπίτερς. Και τα έκλεισαν σε ένα μπουκάλι όπου κατάφεραν, μέσω της δευτερεύουσας ζύμωσης, να προκαλείται φυσική ανθράκωση. Τουλάχιστον στις μπάρες πάμε καλά.

Μιχάλης Γελασάκης δημοσιογράφος, συγγραφέας
Τι μου αρέσει στην Αθήνα
Η Αθήνα. Μεγάλο όνειρο, φοιτητικός στόχος, πόλη προορισμού, τσιμέντα με θόρυβο, δρόμοι με σιωπή, αρχαία, ενδιάμεσος σταθμός, χαλασμένα πεζοδρόμια, άστεγοι, airbnb, Εξάρχεια, Κολωνάκι, διαδηλώσεις, σημείο αποχωρισμού. Ο,τι κι αν είναι για τον καθένα, παραμένει σταθερά μία έκπληξη. Στην Αθήνα, ακόμα, δεν ξέρεις τι θα δεις, πού θα βρεθείς, τι καινούργιο γεννιέται, πού θα ανακαλύψεις το πολύ παλιό. Η αναδρομική έκθεση του Γιάννη Μόραλη συνυπάρχει με φεστιβάλ ρομποτικής, drag show με φιλολογικές διαλέξεις, live με φεστιβάλ φαγητού, το φαλάφελ με τη βελουτέ κολοκύθας. Η κοσμική Αθήνα γυαλίζει τα ασημικά της, η άλλη τα παπούτσια της. Παραλογισμός, σουρεαλισμός, νύχτα, πρακτορεία, βαθιά ποίηση. Πολυφασματική, ασφυκτική, παραθαλάσσια. Δεν τελειώνουν οι χαρακτηρισμοί για αυτήν την πόλη. Ας κρατήσουμε όμως αυτό: την έκπληξη.