Κρατάει χρόνια αυτή η κόντρα

Η επιχείρηση υπονόμευσης και αμφισβήτησης του Γιάννη Στουρνάρα από τον Αλέξη Τσίπρα έχει ξεκινήσει από την περίοδο ακόμη που ο νυν Πρωθυπουργός βρισκόταν στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η φραγή κλήσεων ανάμεσα στο Μέγαρο Μαξίμου και την Τράπεζα της Ελλάδας κάθε άλλο παρά συνδέεται με την ανεξαρτησία που πρέπει να έχει ο κεντρικός τραπεζίτης. Αντιθέτως, έχει συνδεθεί με πολιτικές εμμονές που δημιουργούν ένα τοξικό κλίμα με ευρύτερες διαστάσεις, αφού ο διοικητής που δεν υπάγεται στη σφαίρα του κυβερνητικού ελέγχου, προκαλεί εκνευρισμό ή μπορεί να σταθεί εμπόδιο σε άλλες κυβερνητικές επιδιώξεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αντιμετώπιση του «βολικού εχθρού» Στουρνάρα «βραχυκυκλώνει» συχνά πυκνά και το κυβερνητικό επιτελείο – το οποίο τη μία κατηγορεί τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας επειδή σιωπά και την άλλη γιατί μιλάει…

«Θα τον διώξω με κλωτσιές»

Οταν δημοσιεύθηκε το περιεχόμενο της τηλεφωνικής συνομιλίας του Πολάκη με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, στον ΣΥΡΙΖΑ κυριάρχησε η αμηχανία. Στην πορεία, βεβαίως, επινοήθηκαν τα γνωστά ψελλίσματα, η προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος και να ανασκευαστεί η αρχική εντύπωση. Ο Τσίπρας, μάλιστα, δεν έκρυψε την απέχθειά του για τον Στουρνάρα που, χθες, από το βάθος της απεραντοσύνης της γνώσης του, τον αποκάλεσε «υποτιμημένο τεχνοκράτη».

Για να λέμε τα πράγματα όπως έχουν, από την αρχή, ο Στουρνάρας ήταν το κόκκινο πανί για τον ΣΥΡΙΖΑ, βασικό εμπόδιο στην προσπάθειά του «εκτός από την κυβέρνηση να καταλάβει και την εξουσία». Αν μπορούσε ο Τσίπρας, αν το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο και η ανάγκη να δείχνει ότι εναρμονίζεται με τις μνημονιακές πολιτικές που υπέγραψαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και όσα απορρέουν από τις υπογραφές αυτές δεν τον δέσμευαν, θα τον είχε εξαερώσει.

Ευτυχώς, δεν μπορεί. Αν τα είχε καταφέρει, σήμερα ουδείς γνωρίζει σε ποιον παράδεισο θα ζούσαμε, τι νόμισμα θα είχαμε, τι θα τρώγαμε. Στο μεταξύ, όμως, έχει την πολυτέλεια να αποκαλεί παραπολιτικό κουτσομπολιό τις καταγγελίες του Στουρνάρα, επιδιώκοντας να υποβαθμίσει την εισαγγελική έρευνα για το θέμα και να καλύψει τον Πολάκη. Η ουσία, πάντως, είναι ότι ο Στουρνάρας δεν βρέθηκε απέναντι στην κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ πρώτη φορά με αφορμή το θέμα της δανειοδότησης του Πολάκη από την αμαρτωλή Τράπεζα Αττικής (που προοριζόταν για κεντρικός πυλώνας του παράλληλου συριζαϊκού τραπεζικού συστήματος). Εξαρχής, είχε στόχο να κρατήσει τη χώρα στη ζώνη του ευρώ. Κι ήταν εξαρχής κόκκινο πανί για τον «αντιμνημονιακό» ριζοσπαστισμό. Ο Γιάνης Βαρουφάκης μαρτυρεί ότι ο Τσίπρας τού είχε υποσχεθεί πως θα ζητούσε την παραίτηση του Στουρνάρα αμέσως μόλις γινόταν πρωθυπουργός. «Αν χρειαστεί, θα τον διώξω από την κεντρική τράπεζα με φωνές και κλωτσιές» λέει ότι του είπε. Δεν έγινε δυνατόν, κι ας προσπάθησε. Ωστόσο, το διάστημα από τον Ιανουάριο ώς τον Ιούλιο 2015, έγινε η μεγαλύτερη εκροή καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες. Ηταν η περίοδος κατά την οποία ο Βαρουφάκης έλεγε σε στελέχη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ότι είναι υπουργός Οικονομικών μιας χρεοκοπημένης χώρας. Κι ύστερα ήρθε το δημοψήφισμα για να αποτελειώσει την οικονομία – και τα αναπόφευκτα capital controls, προκειμένου να μη χρεοκοπήσουν οι τράπεζες: «μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος το ίδιο βράδυ και για τις επόμενες δύο ημέρες, παρότι ήταν Σαββατοκύριακο, έφυγαν από τις τράπεζες 900 εκατομμύρια ευρώ» έχει υποστηρίξει ο Στουρνάρας. Πάντως, στην κορύφωση της έντασης, από τον ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησαν να πλήξουν προσωπικά τον κεντρικό τραπεζίτη. Πότε με την εισβολή των Αρχών στο γραφείο της συζύγου του για φορολογικό έλεγχο, πράξη που συνοδεύτηκε από επικοινωνιακό θόρυβο, και πότε με τις απειλές ότι θα του στείλουν τον εισαγγελέα – ιδίως όταν κατέθετε στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για τη χρηματοδότηση των κομμάτων, τον Οκτώβριο του 2016. «Από το πρωί που ήρθα εδώ έχω ακούσει τη λέξη εισαγγελέας 50 φορές. Νομίζετε ότι ο εισαγγελέας θα μας λύσει τα προβλήματα;» είχε πει ο Στουρνάρας στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Σπύρο Λάππα. Ο,τι κι αν λένε στην κυβέρνηση, εμείς γνωρίζουμε ένα πράγμα: ευτυχώς που υπάρχει ο Στουρνάρας. Ενας τραπεζίτης που δεν υποκύπτει σε πολιτικές πιέσεις και επιμένει προσηλωμένος στην ευρωπαϊκή διευθέτηση της ελληνικής κρίσης και στη σθεναρή υπεράσπιση της ανεξαρτησίας του τραπεζικού συστήματος. Ως εκ τούτου, κρίσιμος υπερασπιστής της δημοκρατικής τάξης. Χρωστάμε πολλά στον γενναίο αυτό άνθρωπο.