Το μυστικό του Σόλσκιερ

Μαστίγιο ή καρότο; Ή και τα δύο μαζί; Ποια είναι η ιδανική «συνταγή» του προπονητή για να πάρει το εκατό τοις εκατό από τους παίκτες του;

Η περίπτωση του Ολε Γκούναρ Σόλσκιερ χρήζει ανάλυσης. Γνωστός μεν αλλά όχι σημαίνουσα προσωπικότητα όπως είναι για παράδειγμα ο Ζιντάν ή ο Ανρί. Ακόμα και το παρουσιαστικό του, αυτό το γλυκανάλατο παιδικό χαμόγελο δεν σε εμπνέει να σκεφτείς πως απέναντί σου έχεις έναν άνθρωπο που μπορεί να κουμαντάρει δύσκολες προσωπικότητες, όπως ο Πολ Πογκμπά.

Το βιογραφικό του ως προπονητής είναι φτωχό. Πόση σημασία έχουν οι τίτλοι με τη Μόλντε για να προστεθεί το όνομά του στο μπλοκάκι του Εντ Γούντγουορντ ως υποψήφιος για τη μόνιμη θέση του προπονητή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ;

Αυτός ο baby face Νορβηγός, που ντρέπεται να τον αποκαλούν boss οι εργαζόμενοι στο εστιατόριο του προπονητικού κέντρου της Γιουνάιτεντ, κατάφερε αυτό που δεν μπόρεσαν οι διάσημοι προκάτοχοί του στη μετα-Φέργκιουσον εποχή: να νικήσει στην έδρα της Τσέλσι. Ούτε ο Μόγιες, ούτε ο Φαν Γκάαλ, ούτε ο Μουρίνιο το είχαν πετύχει. Ηταν κατώτεροί του; Οχι. Δεν ήταν καλοί προπονητές; Ούτε. Τότε τι συνέβη;

Μια απλή ερμηνεία είναι πως ο Σόλσκιερ προτίμησε να ακολουθήσει τους παίκτες και όχι να τους ηγηθεί. Μοιάζει με το πείραμα ενός συγκοινωνιολόγου που εφάρμοσε στο Σόμερσετ της Αγγλίας. Αφαίρεσε όλα τα φανάρια και άφησε τους οδηγούς να ρυθμίσουν μόνοι τους την κυκλοφορία. Ουσιαστικά τους έθεσε προ των ευθυνών τους.

Στον ένα μήνα της εφαρμογής του πειράματος δεν συνέβη ούτε ένα ατύχημα, δεν προκλήθηκε το – αναμενόμενο – χάος και η ροή της κυκλοφορίας ήταν συνεχής.

Ο Σόλσκιερ αφαίρεσε τους κανόνες, το χαλινάρι, τα «όχι» και τα «μη» δείχνοντας εμπιστοσύνη στον επαγγελματισμό των παικτών του. Κι αυτοί ανταποκρίθηκαν στεκόμενοι στο ύψος των περιστάσεων. Εμπιστοσύνη, λοιπόν, λέγεται το μυστικό στη συνταγή του Νορβηγού.