Ο Τραμπάκουλας

Υπάρχει μια εκπομπή στην τηλεόραση, ένα τύπου talent show, το «Your Face Sounds Familiar», στο οποίο διαγωνίζονται ηθοποιοί, τραγουδιστές και άλλοι αστέρες του ελληνικού σταρ σίστεμ (πόσο αστείο ακούγεται αυτό). Οι αστέρες λοιπόν κάθε εβδομάδα μεταμορφώνονται σε έναν άλλον αστέρα, έλληνα ή διεθνή, μασκαρεύονται κανονικά, τραγουδάνε, χορεύουν, μιμούνται τις κινήσεις του. Το αποτέλεσμα κινείται μεταξύ ευχάριστα κωμικού και, τις περισσότερες φορές, εντελώς άβολου, αφού μπορεί να πάθεις αυτό που θα λέγαμε «ετεροντροπή» – η λέξη αυτή πρέπει να λεξικογραφηθεί επειγόντως, μας χρειάζεται μία και μοναδική λέξη που να περιγράφει αυτό το πράγμα που ντρέπεσαι κανονικά με κάτι στο οποίο δεν μετέχεις, που ντρέπεσαι γνήσια, που νιώθεις άβολα.

Τέλος πάντων. Το θέμα είναι ότι η εκπομπή αυτή είναι ένα Μάτριξ μέσα στο Μάτριξ, μια αναπαράσταση εντός μιας αναπαράστασης, το «Your Face Sounds Familiar» δηλαδή εκτυλίσσεται σε ένα «Your Face Sounds Familiar». Η χώρα είναι το μεγάλο «Your Face Sounds Familiar».

Σκεφτείτε το. Εχουμε μια κυβέρνηση που ο πυρήνας της αποτελείται από μια παρέα ανθρώπων που μασκαρεύονται και κάνουν τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς. Επειδή μάλιστα δεν υπάρχει ένα είδος πρωθυπουργού, δεν υπάρχει ένα καλούπι, σε κάθε επεισόδιο παίζει κι άλλο, τη μια εβδομάδα κάνει τον Αντρέα, την άλλη κάνει τον Λένιν απ’ τα Σούρμενα, την παράλλη τον Βίλι Μπραντ από την Γκράβα. Στους β’ ανδρικούς και γυναικείους ρόλους υπουργοί για (περίπου) όλα τα γούστα. Αν κοιτάξεις από τη μια πλευρά, είναι λίγο Κεντροαριστερά, αν κοιτάξεις από την άλλη, είναι Αριστερά αγνή κι ολόπαχη, λίγο παραπέρα είναι η Δεξιά με τα πορτρέτα του Εθνάρχη και του Δούκα της Ραφήνας και όλοι αυτοί περιτριγυρίζονται από διάφορους σολίστες του βαριετέ, έτσι, για την τσαχπινιά.

Ο αγαπημένος όλων είναι, νομίζω, ο ηθοποιός που μιμείται, με μεγάλη, ομολογουμένως, επιτυχία, τον Τραμπάκουλα του Χάρρυ Κλυνν. Ο πλέον ταλαντούχος όλου του καστ είναι ο αγαπημένος τόσο του αρχηγού του θιάσου όσο και του πιστού κοινού του. Ο νέος, ανανεωμένος, Τραμπάκουλας έχει αποθεώσει τον αγαπημένο χαρακτήρα, τοποθετώντας τον σε διάφορες φαρσικές σεναριακές καταστάσεις, στις οποίες όλοι προσπαθούν να ξεγελάσουν τον Τραμπάκουλα, αλλά αυτός, με την παλικαριά του, τους ξεφεύγει και τους ξεμπροστιάζει. Σαν το κογιότ με εκείνο το πουλί που έκανε «μπιπ μπιπ», σαν τον Σιλβέστρο με τον Τουίτι, σαν τον Αστερίξ με τους Ρωμαίους.

Στο τελευταίο επεισόδιο, για να καταλάβετε, οι εχθροί του Τραμπάκουλα κάνουν μία ακόμη φοβερή συνωμοσία και τον κατηγορούν ότι δήθεν τάχα μου ηχογράφησε μια συνομιλία του με κάποιον και μετά την έδωσε σε έναν δημοσιογράφο που τη δημοσίευσε με το νι και με το σίγμα. Φοβερά πράγματα. Αλλά στο τέλος αποδεικνύεται ότι τη συνομιλία την είχε ακούσει μια γραμματέας – πολύ κουτσομπόλα, σου λέει, η κοπέλα αυτή – που πήρε μετά μια φίλη της τηλέφωνο και της τα είπε με το νι και με το σίγμα και μετά η φίλη της αυτή πήγε και είδε τον αδελφό της που έχει ένα μαγαζί με σάντουιτς – καφέ στη Σοφοκλέους και του τα είπε με το νι και με το σίγμα και ήταν εκεί πελάτης ένας ταξιτζής που τα άκουσε και πήρε τον ξάδερφό του τον δημοσιογράφο και του τα είπε. Με το νι. Και με το σίγμα. Και τα έγραψε αυτός. Και απεδείχθη και πάλι η αθωότητα του τίμιου Τραμπάκουλα και ο ηθοποιός – πρωθυπουργός βγήκε στην τελευταία πράξη στη σκηνή και του είπε ότι πάντα πίστευε και βασιζόταν σε αυτόν και τον επαίνεσε για την αντοχή του στα χτυπήματα των βρωμερών δολοπλόκων που άλλη δουλειά δεν έχουν οι άτιμοι από το να προσπαθούν να λερώσουν το καθαρό το κούτελο του Τραμπάκουλα.

Οπως και το «Your Face Sounds Familiar», βέβαια, έχει και το μεγάλο «Your Face Sounds Familiar» κοινό στο στούντιο. Αυτοί είναι οι κομπάρσοι της παράστασης, οι οποίοι, δυστυχώς, πληρώνονται ελάχιστα και είναι χωρίς ασφάλιση, αλλά κάθε φορά, με φοβερή αυταπάρνηση, πηγαίνουν στην παράσταση και συμμετέχουν με τον ενθουσιασμό τους, τα χειροκροτήματά τους, το μπρίο τους, που δίνει κέφι στους ηθοποιούς και ζωντάνια στο βαριετέ.

Κι αν καμιά φορά το κοινό παραπονεθεί και ζητήσει καλύτερα μιστά, οι συντελεστές τού υπενθυμίζουν πόσο τυχερό είναι που συμμετέχει σε κάτι τόσο πολύ μεγάλο. Κι αυτοί συμφωνούν κι έτσι προχωρούν και πάλι μαζί, μονοιασμένοι και γελαστοί.

Οχι απλός, αλλά απλοϊκός

Ο Τραμπάκουλας είναι ένας λαϊκός άντρας αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι απλός, είναι σκέτο απλοϊκός. Και το φραπεδάκι του θα το πιει και το τσιγαράκι του θα καπνίσει και τη ζεμπεκιά του θα ρίξει και για ψαροντούφεκο με το σκάφος του θα πάει (γιατί χωρίς σκάφος πού πας Λαέ;) και καβγατζής είναι γιατί είναι και περήφανος.