Γιώργος Αρμένης

^–Προχώρα! Προχώρα, μην τολμήσεις να γυρίσεις το βλέμμα πίσω.

Εφτασα. Βάζω το κλειδί και ανοίγω, κλειδώνω, βάζω και τον διπλό σύρτη. Η ταχυκαρδία μου με φοβίζει, ανάβω το φως. Κρεμάω το παλτό μου, τρέχω στην τουαλέτα. Επιτέλους να ξαπλώσω.

Ξαφνικά παγώνω, δεν έχω αίμα. Στο κρεβάτι κοιμάται άλλος, μα αυτός ο άλλος είμαι εγώ. Τον παρατηρώ, τον εξετάζω, ναι είμαι εγώ, αλλά πώς; Πώς γίνεται να έχω βγει από τον εαυτό μου; Εγινα σαμπουάν δύο σε ένα. Με πήρε ο ύπνος καθώς ερχόμουν. Ονειρεύομαι. Ναι, αυτό είναι. Κοιμάμαι κι ονειρεύομαι. Δυο φουσκωτά νταμάρια με αρπάζουν απ’ τις μασχάλες. Κουνάω τα πόδια μου, σαν να κάνω ποδήλατο.

-Ποιοι είστε;

-Σεκιουριτάδες. Πάμε στην κουζίνα για φαγητό.

-Τα παιδιά παίζουν play station, τα πήρε το μάτι μου…

-Και τι θες να παίζουν βρε ηλίθιε, μπιρίμπα;

-Οι μασχάλες πονάνε, αφήστε με!

-Σκάσε.

Μα τι γίνεται; Ποιοι είναι όλοι αυτοί, άδειασαν τα ντουλάπια, το ψυγείο, γιατί το σπάνε; Και την τηλεόραση… Πω πω, ρύζια, όσπρια, μακαρόνια, κριθαράκι, αλεύρια, πεταμένα όλα! Κορίτσια γυμνόστηθα με αλευρωμένα πόδια, μαζεύουν το κριθαράκι και τα όσπρια και τα τρώνε. Φωνάζω ή νομίζω ότι φωνάζω! Κάποιος με κατουράει στο κεφάλι. Γελάνε. Τους ξεφεύγω. Ανοίγω το δωμάτιο, απ’ όπου ακούγεται ο ντράμερ, να χτυπάει λυσσαλέα τα πιατίνια.

-Πιο σιγά, θα ξυπνήσετε τη γειτονιά!

Ολοι γυμνοί, ξαπλωμένοι σ’ ένα τεράστιο όργιο, σέρνονται σαν φίδια και με καλούν να πάω κοντά τους. Αηδία.

-Περάστε, κύριε. Τι νούμερο έχετε;

-Δεν έχω χαρτάκι. Δεν έχω νούμερο.

-Δεν πειράζει, δικός μας είστε. Ονομα πατρός, μητρός, ομάδα αίματος, έτος γεννήσεως, ορθόδοξος, ύψος, νούμερο παπουτσιών; Δώστε μου το χέρι. Το αριστερό, για αποτύπωμα. Υπογράψατε;

-Ναι, αλλά τι υπέγραψα;

-Οτι δέχεστε τη ρύθμιση, γενικά. Λοιπόν, πληρώστε και τα διαδικαστικά. Οχι κάρτα… μετρητά.

-Μα δεν έχω… δεν διαθέτω…

-Θα σας τα πάρουμε από τον λογαριασμό. Είσαι τυχερός, μπαγάσα! Καλοκαιρινό στο κάναμε! Εσύ κοιμάσαι και η τύχη σου δουλεύει! Πάμε παιδιά, τελειώσαμε.

Βρέχει, καταιγίδα, κρυώνω, κουκουλώνομαι. Φυσάει απ’ τα παράθυρα ο λυσσασμένος άνεμος, με ξεσκεπάζει, τρέμω, παγωμένος ιδρώτας με πλημμυρίζει.

Ξαφνικά όλα σώπασαν. Απόλυτη ησυχία. Σιγά σιγά και μετά φόβου Θεού, ανοίγω τα μάτια, περιεργάζομαι το δωμάτιο. Ολα στη θέση τους. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Αυτό δεν ήταν όνειρο. Ουφ… Ανοίγω την τηλεόραση.

« …η ογδοντάχρονη ζούσε μόνη της. Τη γροθοκόπησαν για να ομολογήσει, παίρνοντας την πενιχρή, κατώτατη σύνταξη, τον χρυσό βαφτιστικό σταυρό της και τις δυο βέρες, κόβοντας το παραμορφωμένο, απ’ την οστεοαρθρίτιδα, δάχτυλό της, καθώς και τα λιγοστά τρόφιμα».

Είναι γεμάτη μώλωπες, τα μάτια πρησμένα και στις επίμονες ερωτήσεις του δημοσιογράφου, ψελλίζει: «Φοβάμαι, παιδί μου. Φοβάμαι».

Κι εγώ φοβάμαι μανούλα. Πώς θα κοιμηθώ; Εχω χρόνια να δω ωραίο όνειρο.

INFO: Ο Γιώργος Αρμένης είναι ηθοποιός. Αυτή την περίοδο παίζει στην παράσταση «Λωξάντρα», βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, στο θέατρο Βεάκη.