«Ξέρεις τι είμαι εγώ ρε;»

Στο θέατρο τον λένε μπουφόνο. Είναι ένας ρόλος που προκαλεί το γέλιο όχι σατιρίζοντας κάποιον άλλον αλλά εκθέτοντας τον εαυτό του στη χλεύη του κοινού. Φαφλατάς, φανφαρόνος, καμπόσος, κομπορρήμονας, καυχησιάρης. Κοινώς ψώνιο. Αλλά, στην ουσία, μία μεγάλη φούσκα. Ο γελωτοποιός του βασιλιά. Στην Κομέντια ντελ άρτε είναι ο ναπολιτάνος Καπιτάνο. Καμία σχέση με τον θαλασσόλυκο. Πιο κοντά στο ελληνικό «Καπετάν Τρομάρας». Φοράει στρατιωτική στολή, κρατάει σπάθα, έχει μεγάλο μουστάκι. Κορδώνεται και κάνει σαματά. Αλλά μέχρι εκεί. Στην πραγματικότητα είναι μάλλον φοβιτσιάρης. Αν ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης, γινόταν θεατρικός ρόλος, πιστεύω ότι θα ήταν μία πύκνωση μπουφόνου και Καπιτάνο. Ισως με ένα ψέκασμα Σπύρου Καλογήρου από την ταινία «Η νεράιδα και το παλικάρι» (εκεί που γελούσε μιμούμενος σωματικά και φωνητικά την αρκούδα). Μόνο που όλοι οι θεατρικοί ρόλοι, ακόμη και αυτοί που βασίζονται στην αυτογελοιοποίηση, έχουν μια επένδυση ποιητικότητας. Αφήνουν στη διακριτική ευχέρεια του θεατή, αν όχι να δει, τουλάχιστον να φανταστεί, ρωγμές ευαισθησίας.

Δεν μπορώ να διακρίνω ίχνη ποιητικότητας ή ευαισθησίας στον κύριο Πολάκη. Ισως διότι εδώ δεν έχουμε «πραγματικό» θέατρο αλλά μια «κατασκευή» του προς πολιτική χρήση. Πότε άρχισε να μας απασχολεί ως περσόνα; Πριν από τρία περίπου χρόνια, τον Απρίλιο του 2016, όταν σε συνέντευξη Τύπου είπε για δημοσιογράφο ότι έπρεπε να τον είχε χώσει τρία μέτρα κάτω από τη γη. Τυχαίο; Οχι και τόσο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πριν από λίγους μήνες απαλλαγεί από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, είχε όμως χάσει και το «σκυλί» που γαύγιζε με κορόνες γραφικού λαϊκισμού. Εναν τύπο πολιτικής παρουσίας που θα μπορούσε να διαπρέψει στις επιθεωρήσεις (αν γράφονταν στις μέρες μας). Αλλά που η συμπεριφορά της, ακόμη και όταν έπεφτε σε θεσμικά ατοπήματα, προκαλούσε αντιδράσεις διαδικτυακού χαβαλέ. Ενας μοχλός μετατόπισης από την ουσία. Αυτήν νομίζω ότι αντικατέστησε ο Παύλος Πολάκης. Και ο αντικαταστάτης αποδείχθηκε ανώτερος του προτύπου.

Τι ακριβώς είναι ο Παύλος Πολάκης. Το καταπιεσμένο ένστικτο ενός «Ελληναρά» που ούτε θέλει ούτε μπορεί να γίνει Ευρωπαίος. Αυτό που απελευθερώθηκε στον βωμό του «αντιμνημονιακού αγώνα». Που κατατρέχεται από έμμονες ιδέες συμπαντικών συνωμοσιών εις βάρος του. Που ποτέ δεν έχει άδικο και ποτέ δεν σφάλει. Που απαξιώνει ό,τι δεν μπορεί να αφομοιώσει. Που θεωρεί την ευγένεια «φλωριά», το βρισίδι παλικαριά και τον τσαμπουκά επανάσταση. Που θεωρεί την επίθεση την καλύτερη άμυνα και την πρόκληση στρατηγική. Που όταν παραβαίνει τον νόμο, φταίει ο νόμος. Που χωρίζει τους ανθρώπους σε δικούς του και αλλότριους. Και τον κάνει να σωματοποιεί την έννοια της μαγκιάς χορεύοντας εμπροσθοβαρές ζεϊμπέκικο.

Το κομμάτι μέσα μας. Χρειάζονται τέτοιοι ανθρωπότυποι στην πολιτική; Ωφελεί ένα κόμμα να έχει στους κόλπους του την κρητική βερσιόν του Τραμπ; Σε μια άλλη εποχή θα έλεγα όχι. Σήμερα αποδεικνύεται ότι, ανεξαρτήτως από το αν χρειάζονται, έχουν έρεισμα. Τέτοιο έρεισμα μάλιστα που αν κάποτε το κόμμα αποφασίσει να απαλλαγεί από τον «σκύλο που γαυγίζει» ή να τον αντικαταστήσει, διαπιστώνει ότι γύρω από τον «σκύλο» υπάρχει πια μια αυτόνομη αγέλη. Φτάνει να δει κανείς τι γίνεται κάτω από τα «μπουμπουνητά» του αναπληρωτή υπουργού Υγείας στο Facebook. Τους θαυμαστές που αποθεώνουν τον «Παυλάρα». Διότι όλοι έχουμε έναν «Παυλάρα» – ή μάλλον πολλούς, έστω και καμουφλαρισμένους – στο σόι, στην παρέα, στον κύκλο, στη γειτονιά. Πολύ φοβάμαι δε μήπως έχουμε και έναν «Παυλάρα» μέσα μας. Αυτό το κομμάτι μας που θέλει να φωνάξει ή που, καλυμμένα, φωνάζει: «Ξέρεις τι είμαι εγώ ρε;». Τελικά, τι είσαι εσύ ρε;