Η σιωπή και το απόστημα

Ο Παύλος Πολάκης δεν μπλέκει τα προσωπικά με τα επαγγελματικά. Επαγγελματικά, κατηγορεί τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για τα δάνεια που έπαιρναν με ευνοϊκούς όρους την εποχή των παχιών αγελάδων. Και προσωπικά παίρνει ο ίδιος δάνειο την εποχή των ισχνών. Σε προσωπικό επίπεδο, δηλαδή, ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας τα κατάφερε καλύτερα ακόμη και από τα κόμματα που κατηγορεί. Εκείνα δανειοδοτήθηκαν όταν ο ουρανός έβρεχε διακοποδάνεια, ο ίδιος τώρα που η στρόφιγγα έχει κλείσει ακόμη και για τον πιο φερέγγυο καταναλωτή – όχι μόνο για εκείνους που είναι ήδη φορτωμένοι με ένα στεγαστικό δάνειο μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, όπως στην περίπτωσή του.

Αλλά πολιτικά; Τι επιπτώσεις έχει το προσωπικό success story του Παύλου Πολάκη; Τι ζημιά κάνει στον πολιτικό Πολάκη ο καταναλωτής Πολάκης; Θα όφειλε να ξεκινήσει κανείς από τη ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ. Από ένα κυβερνών κόμμα που, ακόμη και αν ξεμείνει εντελώς από πολεμοφόδια την ώρα που τρέχει αντίστροφα ο χρόνος για τις εκλογές, θα έχει πάντα να λέει για τη διαφθορά των άλλων, για την εποχή που το «παλιό πολιτικό σύστημα» δεν έβαζε απλώς τα χέρια του στις τσέπες των τραπεζών, είχε τις τράπεζες στην τσέπη του. Ακόμη και αν δεν ήταν ακριβώς έτσι τότε, τα σκόρπια πρωτοσέλιδα του φιλοκυβερνητικού Τύπου για τα θαλασσοδάνεια και τις διώξεις που έρχονται έδιναν τη βεβαιότητα ότι όσο περισσότερο πλησίαζαν οι κάλπες τόσο περισσότερο θα πύκνωναν.

Σκάνδαλο

Ο Πολάκης δεν διέλυσε μόνο την πύκνωση σαν τοξικό διαλυτικό. Υπονόμευσε και ολόκληρο το αφήγημα. Ο πιο επιτυχημένος δανειολήπτης των τελευταίων χρόνων, ενδεχομένως και ο μοναδικός που μπήκε μια μέρα σε μια τράπεζα και έφυγε με ένα δάνειο 100.000 ευρώ, αποτελεί συγχρόνως ένα πολιτικό σκάνδαλο. Ενα κατ’ αρχάς πολιτικό που, μέχρι να φανεί εάν συνιστά και οικονομικό, τονίζει ακόμη περισσότερο η σιωπή του Μαξίμου. Αυτή, πάλι, προκαλεί ορισμένα ερωτηματικά από μόνη της: είχε άγνοια το Μαξίμου για το δάνειο του καταναλωτή Πολάκη; Ή είχε δοθεί πολιτική έγκριση στον αναπληρωτή υπουργό πριν από την τραπεζική;

Από μια ειρωνεία της τύχης, δεν είναι μόνο το Μαξίμου που προκαλεί ερωτηματικά επειδή δεν βιάστηκε να σπάσει τη σιωπή του. Είναι και ο ίδιος ο Πολάκης που προκάλεσε ερωτηματικά ακριβώς επειδή την έσπασε. Επειδή ανάμεσα στα συνήθη κεφαλαία που εναλλάσσονται, τα ατελείωτα σημεία στίξης και τις ανορθογραφίες της απάντησης, ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας λέει ότι κάποτε πλούτισε ως γιατρός και ότι όταν θελήσει, θα ξαναπλουτίσει. Με τον φιλόδοξο στόχο του μέλλοντος δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αλλά θα μπορούσε να υπάρχει με την ομολογία του παρελθόντος. Με τα τριπλάσια που λέει ότι έβγαζε ως θεράπων του Ιπποκράτη. Θα ήταν λάθος όμως να δει κανείς το Πολάκης – γκέιτ σαν μια σιωπή που σπάει και μια άλλη που δεν σπάει. Αυτό που φαίνεται να σπάει είναι ένα απόστημα.

Η ΕΛΙΤ

Ο,τι κάνει, λέει ο Παύλος Πολάκης στην απάντησή του, το κάνει για τον κόσμο και όχι για την ελίτ. Αλλά ποιος δανείζεται σήμερα εάν όχι η ελίτ του χρήματος; Ποιος μπορεί να φύγει με ένα δάνειο από μια κρατική τράπεζα, στην οποία μπορεί να μη διατηρεί καν λογαριασμούς, εάν όχι η ελίτ της εξουσίας; Ο Πολάκης δεν έκαψε την ατζέντα της κυβέρνησης «για τον κόσμο». Ως ελίτ την έκαψε. Ως μέρος εκείνης της ελίτ που κάποια στιγμή αποκτά ιδιοκτησιακή λογική στη σχέση της με το κράτος. Μόνο που ο Πολάκης, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, την απέκτησε πολύ γρήγορα…