Απαιχτος

Οφείλω να ομολογήσω πως ο Γ. Παπανδρέου στο κάστινγκ ήταν άπαιχτος. Ούτε έναν στους είκοσι δεν πέτυχε!

Εξι δικοί του έγιναν υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ (Κοτζιάς, Μαριλίζα, Μπόλαρης, Τζάκρη, Μωραΐτης, Τόλκας).

Αλλοι δύο είναι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (Κασιμάτη, Μιχελογιαννάκης).

Τρεις περιφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ (Ραγκούσης, Κατσέλη, Παμπούκης).

Κάποιοι πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ κι απέτυχαν (Βουδούρης, Παραστατίδης). Κι άλλοι απλώς εξαφανίστηκαν.

Δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Κάτι θα είχε διακρίνει στο βλέμμα τους.

Καμία άλλη «οικογένεια» της Κεντροαριστεράς δεν έχει προσφέρει τόσους πρόθυμους στον Τσίπρα. Ούτε καν ο Ακης, παρόλο που κάποιοι του Γιώργου ξεκίνησαν από την αγκαλιά του (Μαριλίζα, Μωραΐτης, Τζάκρη…).

Η απλή εξήγηση είναι ότι έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες τυχοδιώκτες. Κι ως εκ τούτου με ένα πολιτικό προσωπικό χαμηλής υπόστασης.

Πιθανώς. Αλλά έχω και μια άλλη εξήγηση.

Ολοι αυτοί εισέβαλαν στο προσκήνιο της πολιτικής στις αποσκευές του Παπανδρέου και κυρίως μετά τις εκλογές του 2009. Διακρίνονταν κυρίως απο πλεόνασμα ύφους, έλλειμμα χαρακτήρα κι απουσία ικανοτήτων.

Νόμισαν όμως ότι τους κλήρωσε το Τζόκερ κι ότι θα αποτελέσουν την επόμενη πολιτική γενιά. Οτι ήλθαν για να μείνουν.

Κολοκύθια. Μέσα σε δυο χρόνια βούλιαξαν τη χώρα, απαξιώθηκαν και πέρασαν στα αζήτητα.

Από έλλειψη συναίσθησης κι αυτογνωσίας αντιμετώπισαν την αποτυχία τους περίπου όπως η Δούρου -«έκατσε μια στραβή στη βάρδιά μου!».

Ετσι λοιπόν αισθάνθηκαν θύματα κάποιας ιστορικής αδικίας για την οποία στο φτωχό μυαλό τους άλλοτε φταίει η Δεξιά, άλλοτε η διαπλοκή κι άλλοτε ο Βενιζέλος.

Από τα αζήτητα τους μαζεύει τώρα ο Τσίπρας.

Λάθος του. Για δύο λόγους.

Πρώτον επειδή «ουδεμία καρέκλα μεταβάλλει την προτέρα κατάσταση του καθήμενου επί αυτής». Στα αζήτητα ήταν; Στα αζήτητα θα μείνει.

Δεύτερον επειδή είναι αστείο να πιστεύει ότι θα διεμβολίσει τη βάση της Κεντροαριστεράς με απαξιωμένους «κηπουρούς» και ανυπόληπτους μισθοφόρους.

Η ωμή αλήθεια είναι πως ούτε το ΚΙΝΑΛ μπορεί να εξαφανίσει τον Τσίπρα, ούτε ο Τσίπρας να αφομοιώσει το ΚΙΝΑΛ. Δεν ξέρει τον χώρο, δεν προέρχεται από αυτόν, ούτε μπορεί να τον εκφράσει.

Το βράδυ των εκλογών θα δημιουργηθεί απλώς ένας νέος συσχετισμός μεταξύ τους, ευνοϊκότερος για το ΚΙΝΑΛ από το 2015 όταν τους χώριζαν τριάντα μονάδες. Και βλέπουμε.

Απλώς ο Τσίπρας θα πρέπει τότε να διαχειριστεί μια ήττα (που μπορεί να αποδειχθεί βαριά) χωρίς συμμαχίες, χωρίς στηρίγματα και έχοντας τους πάντες απέναντί του.

Το πρωθυπουργικο περιβάλλον απαντά λέγοντας πως «και το 2015 τους είχαμε όλους απέναντι».

Ναι αλλά τότε κερδίζατε. Τώρα χάνετε.