Μπουνιές

Τα χρόνια του φοιτητικού συνδικαλισμού, θαύμαζα έναν αστέρα του αμφιθεάτρου ο οποίος το μόνο που γνώριζε ήταν μαρξιστικά τσιτάτα. Ηταν επικεφαλής μιας μικρής παράταξης, με μέλη εκείνον και τη φιλενάδα του. Στα μαθήματα δεν πάταγε, αλλά πριν από κάθε φοιτητική συνέλευση ερχόταν κουνιστός και λυγιστός και, πριν εισβάλει στο αμφιθέατρο, έλεγε στη συντρόφισσα αγαπημένη του: «Πάμε να ρίξουμε μπουνιές». Αργότερα, έπαιρνε τον λόγο, παρίστανε ότι είχε πρόταση για τα πάντα και ο λόγος του ήταν οξύς και κόντρα σε όλους, για όλα, αν και ήταν φανερό ότι δεν είχε ιδέα για τα θέματα που συζητιούνταν. Είχε όμως θράσος.

Εκείνον τον παλαιό συνδικαλιστή των αμφιθεάτρων θυμίζει, όλο και πιο έντονα, ο Αλέξης Τσίπρας, όταν ανεβαίνει στα έδρανα της Βουλής. Πάντα οργισμένος, πάντα μετωπικός, έτοιμος «να ρίξει μπουνιές» στους αντιπάλους του. Και το πράττει. Σε σχέση μάλιστα με τον παλιό συνδικαλιστή, είναι πιο προετοιμασμένος: έχει ένα κείμενο βάσης για να ξεκινήσει.

Ετσι, «ρίχνοντας μπουνιές», ανέβηκε τις προάλλες στο βήμα της Βουλής να επιχειρηματολογήσει για τη συνταγματική αναθεώρηση. Στο παρελθόν, είχε πει ότι θα είναι κάθε λέξη του Συντάγματος. Ακούγοντάς τον, καταλάβαινε κανείς ότι δεν μπορούσε να τηρήσει την υπόσχεσή του, όχι επειδή έχει κακές προθέσεις, αλλά επειδή ήταν εμφανές ότι έχει προφανή άγνοια ακόμα και των βασικών σημείων ενός δημοκρατικού Συντάγματος. Γι’ αυτό είπε τα δικά του – πότε επικαλούμενος τον λαό και πότε κάνοντας αφ’ υψηλού συστάσεις στους αντιπάλους του.

Στην ομιλία του εκείνη, ανέσυρε αγαπημένα του μοτίβα από τα παλιά. Ενα, περιείχε επίθεση κατά του Συντάγματος επειδή επιτρέπει τη διακυβέρνηση από «τεχνοκράτες πρωθυπουργούς», οι οποίοι κατά τον Τσίπρα δεν λογοδοτούν στον ελληνικό λαό. Στην ουσία, ο Πρωθυπουργός επαναφέρει τη ρητορική του στις λογικές του 2014-15 και τη χοντροκοπιά ερμηνειών που τον έφεραν στην εξουσία. Ανασύρει, έτσι, παλιούς «εχθρούς του λαού» και, πρωτίστως, τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό με συντριπτική πλειοψηφία Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης από αριστερούς τρομοκράτες – αλλά, ακόμα και τότε, ο Τσίπρας, μολονότι ακολουθούσε τον δρόμο δήθεν του «εκσοσιαλδημοκρατισμού» του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θεώρησε πρέπον να τον επισκεφτεί και, έστω συμβολικά, να του εκφράσει τη συμπαράστασή του.

Μια άλλη ιδέα αποκατάστασης της επαφής του «με τον λαό» ο Τσίπρας την εντόπισε στο «λαϊκό δημοψήφισμα», που ανακαλεί ως αμεσοδημοκρατικό υποκατάστατο στους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, τους οποίους είναι φανερό ότι δεν μπορεί να ελέγξει. Κι είναι τόσο περιφρονητικός και προς τους θεσμούς αλλά και προς κάθε έννοια λογικής, ώστε να επικαλείται τα δημοψηφίσματα αυτός, που αθέτησε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος το οποίο ο ίδιος προκάλεσε και στήριξε.

Οπως περιφρονεί τους θεσμούς, έτσι άλλωστε περιφρονεί και τη λειτουργία της δημοκρατίας. Κατηγόρησε, μάλιστα, τον Κυριάκο ότι «μαζεύει συνταγματολόγους» για να του φτιάξουν τα επιχειρήματα, θεωρώντας ότι οι συνταγματολόγοι είναι εξαρτημένα εργαλεία των αρχηγών και δουλειά τους είναι να προσαρμόζουν το συνταγματικό πλαίσιο στις εκάστοτε επιδιώξεις των κομμάτων. Αδιανόητος.

Κάπως έτσι, όμως, αδιανόητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιμένει να ρίχνει μπουνιές και στην τάξη των πραγμάτων και στην επικράτεια της γνώσης – και στους δημοκρατικούς κανόνες. Με το μόνο ταλέντο που του αναγνωρίζεται: το θράσος.