Η «αναθεώρηση του Συντάγματος» το 2019 και η Πλατεία Συντάγματος

Η κεντρική πλατεία της Αθήνας ονομάζεται «Πλατεία Συντάγματος». Το νέο της όνομα το πήρε μετά τη συγκέντρωση λαού και στρατού έξω από την κατοικία του Οθωνα με την απαίτηση νέου Συντάγματος, στόχος που επιτεύχθηκε. Το νέο Σύνταγμα ήρθε ως επακόλουθο μιας δεκαετίας σκληρής βαυαροκρατίας αυταρχισμού και εξαθλίωσης του λαού και για την υιοθέτησή του ένας βασικός παράγοντας υπήρξε η λαϊκή απαίτηση.

Τη σχέση νέου καταστατικού χάρτη της χώρας με τη λήξη περιόδων έντονων αντιλαϊκών πολιτικών και την ενεργή συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα τη συναντάμε και σε άλλες στιγμές της συνταγματικής ιστορίας της Ελλάδας. Το Σύνταγμα του 1975 ακολούθησε την επταετή δικτατορία των Συνταγματαρχών, την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τη λαϊκή οργή για την κατάληψη του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας από τα τουρκικά στρατεύματα και η Αναθεωρητική Βουλή άλλαξε ακόμη και τη μορφή του πολιτεύματος, από βασιλευομένη σε προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Σήμερα ζούμε σε μια στιγμή, όπου εδώ και πάνω από μια δεκαετία βιώνουμε μια οικονομική και κοινωνική κρίση, την πιο ακραία σε σχέση με το μέγεθος των δεικτών επιδείνωσης και της διάρκειάς τους σε αναπτυγμένη χώρα τον τελευταίο αιώνα, που έχει φέρει την εξαθλίωση και τον εξευτελισμό του ελληνικού λαού και τη μεταφορά της εξουσίας στα χέρια του διευθυντηρίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, και κυρίως της Γερμανίας.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι σε μια συνταγματική αναθεώρηση σήμερα το πρώτο και κύριο μέλημα θα ήταν να δοθεί απάντηση στο ερώτημα «Πώς θα βάλουμε τέλος σε αυτή την άγρια περίοδο για την Ελλάδα και τον λαό της και πώς δεν θα επιτρέψουμε να επαναληφθεί αυτού του είδους κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας και της νέας γενιάς». Ομως αυτό ακριβώς το μείζον θέμα δεν απασχόλησε (και εννοείται δεν μπορούσε να απασχολήσει λόγω της συνενοχής τους με τα ξένα αφεντικά) ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ, που πήρε την πρωτοβουλία για τη συνταγματική αναθεώρηση αποκλειστικά για προεκλογικούς λόγους, ούτε τη ΝΔ, που μπήκε ασμένως στο παιχνίδι ακριβώς για τους ίδιους λόγους. Ο Τσίπρας με τη σημαία του χωρισμού Εκκλησίας και Κράτους για να δείξει δήθεν ότι είναι αριστερός μετά την προδοσία του, ο Μητσοτάκης με τη σημαία του άρθρου 16 για να δείξει ότι είναι δήθεν σύγχρονος φιλελεύθερος.

Η σημερινή αναθεώρηση δεν έχει οιαδήποτε σχέση με το 1843, το 1911 ή το 1975. Υπάρχει πλήρης λαϊκή αδιαφορία και απάθεια, απλώς ο κόσμος έχει εντάξει την κοινοβουλευτική διαδικασία αυτών των ημερών στην ψυχαγωγία του, γιατί ο Βούτσης, ο Καμμένος, ο Κουίκ, ο Δανέλλης, ο Ζουράρις, ο Κουίκ, με τα κόλπα, τις κολεγιές, τις αλληλοεξαπατήσεις και τους αλληλοϋβρισμούς είναι πολύ πιο διασκεδαστικοί και από τους πρωταγωνιστές στο Survivor. Κι ακόμα γιατί τέτοιου είδους «αναθεώρηση» δεν βάζει «τελεία» σε μια άγρια εποχή, αλλά απλώς είναι ένα ασήμαντο κόμμα στη συνέχισή της.

Η διασφάλιση της λαϊκής κυριαρχίας, η εγγύηση των λαϊκών δικαιωμάτων, η κατάργηση και απαγόρευση κάθε είδους Μνημονίου, η απαγόρευση κάθε ποδηγέτησης του κοινοβουλίου από τις Μεγάλες Δυνάμεις, η απαγόρευση της εκποίησης και διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας σωρηδόν από τους ξένους – όλα αυτά είναι οι μεγάλοι απόντες της αναθεωρητικής διαδικασίας.

Θα έρθει αυτή η στιγμή. Δεν θα αργήσει. Και ο λαός θα είναι πάλι στην Πλατεία Συντάγματος. Γιατί μέσα στην καρδιά του είναι ζωντανά τα λόγια του εμπνευστή της εξέγερσης του 1843 στα απομνημονεύματά του, του Στρατηγού Μακρυγιάννη, κι ας μην τα γνωρίζουν πολλοί: «Εγώ να σας ειπώ ότι πρέπει να κάμωμεν την Συνέλεψή μας ελεύτερη – εκείνο που είναι συνφέρον για την πατρίδα μας. Και ξένες γνώμες δεν θα ακούσωμεν, ότι δεν θα ξαναπέσωμέν εις τον χαμόν» (Γαλαξίας, σ. 452).

Ο Αλέκος Αλαβάνος είναι επικεφαλής του Σχεδίου Β