Το πατρόν μιας μαθηματικής εξίσωσης

Σπουδές Γεωλογίας, Μεθοδολογίας και Θεωρίας της Επιστήμης, συμμετοχή σε αβανγκάρντ ταινίες, πολλή μουσική, περισσότερο σινεμά, άφθονη αισθητική αναζήτηση και ταξιδιωτική ονειροπόληση. Πόλεις του κόσμου γίνονται συλλογές. Οι δρόμοι των οποίων φτιάχνουν τους άξονες των πατρόν τους. Ναι, υπάρχει ελληνικό brand στο οποίο οι δημιουργοί του μπορούν να αποδείξουν ότι κόβουν πατρόν. Τόσο σπάνιο και τόσο βασικό για να ασχοληθείς με τη δημιουργία ενός ρούχου. Ή μάλλον τον σχεδιασμό του. Η Βαλίσια Γκότση και η Στέλλα Παναγοπούλου γνωρίστηκαν στη σχολή Βελουδάκη ακολουθώντας το όνειρο της μόδας μετά τις φοιτητικές απόπειρές τους για σπουδές φιλοσοφίας και γεωλογίας. Τα χρόνια μαθητείας και εργασίας στις Digitaria και στον Σωτήρη Γεωργίου ήταν η προπαρασκευαστική θητεία που απαιτείται για να αποκτήσουν την εμπειρία σε όλα τα στάδια κατασκευής του ρούχου από τον σχεδιασμό του έως τη φωτογράφιση και προβολή του και στη συνέχεια την πώλησή του.

Στους μοντέρνους καιρούς, η νεοσύστατη φίρμα τους 2plus1equals2 πήρε τον δρόμο της νεανικής επιχειρηματικότητας. Κάποια μικρά ποσά επιχορήγησης τους έδωσαν τη δυνατότητα να οργανώσουν σε έναν από τους σύγχρονους κοινούς εργασιακούς χώρους της πόλης (σε διάταξη co-living) τον ενοικιαζόμενο πάγκο εργασίας τους. Πάνω εκεί έκοψαν και έραψαν με την ομάδα τους τα δείγματα της πρώτης τους συλλογής.

Η συνάντησή μας στο δικό τους στούντιο στην Ακαδημίας 26 έγινε μετά τον φανταστικό γύρο τεσσάρων πόλεων χαμένων στον κινηματογραφικό κυρίως χρόνο. Η Στέλλα Παναγοπούλου δηλώνει την εμμονή της με τα φιλμ νουάρ, ενώ η Βαλίσια Γκότση με οτιδήποτε μαύρο, πανκ, αυστηρό και γεωμετρικό. Η Πράγα του κονστρουκτιβισμού της δεκαετίας του ’20-’30, το Λος Αντζελες των 50s, τα τοπία της Προβηγκίας στους πίνακες του Βαν Γκογκ και του γαλλικού σινεμά του ’60 δίνουν ατμόσφαιρες και χρωματικές παλέτες στα ρούχα των 2plus1equals2. Μιλάνε για έναν κομψό νομαδισμό. Για μετακινήσεις που η γεωγραφία τους προσδιορίζεται από λεπτομέρειες τοπικής αρχιτεκτονικής, μουσικής, τέχνης, συμπεριφοράς των κατοίκων. Για την επωνυμία τους που προέκυψε από τον τίτλο κειμένου για τον σουρεαλισμό στον κινηματογράφο του γάλλου αβανγκάρντ ποιητή Πιερ – Αλμπερ Μπιρό. Και για ρούχα όχι αυστηρά προσδιορισμένα ως κομμάτια καθημερινής χρήσης, αλλά περισσότερο ως πολυδιάστατες δομές.

Υπάρχει στις δύο δημιουργούς μία υπόσχεση εξέλιξης που βγαίνει στα ρούχα τους. Κομμάτια που τα χαρακτηρίζει η απλότητα της μονοχρωμίας, η έξυπνη κοπή από το ίδιο το ύφασμα στοιχείων διακόσμησης που ποτέ δεν υπερβαίνουν το όριο του μινιμαλισμού για να ξεχειλώσουν σε φλύαρη διακοσμητική εφαρμογή. Είναι σακάκια και φούστες με πολυμορφικές λεπτομέρειες. Μπλούζες ραμμένες με γαλλική ραφή και περιποιημένο τελείωμα. Φορέματα με ντιζάιν που δεν περιορίζουν την κίνηση στο σώμα και πάντα με κάποια παρανοϊκή λεπτομέρεια πίσω από την οποία συμπληρώνεται το αφήγημα της συλλογής της σεζόν. Οπως το γραμμικό αποτύπωμα του δεσίματος ενός παρεό που χαρακτηρίζει τις φούστες και τα φορέματα της φετινής «επίσκεψής» τους στη γαλλική Ρουσιγιόν. «Τα περισσότερα κομμάτια μας φοριούνται από το πρωί έως το βράδυ και μπορούν να ενσωματωθούν σε οποιαδήποτε γκαρνταρόμπα που εκτιμά το κλασικό, εκλεκτικό, ευρηματικό και όχι μαζικό στυλ», εξηγούν. Και συνεχίζουν να δουλεύουν τα σενάρια της φανταστικής περιπλάνησής τους σε πόλεις που επισκέφθηκαν ή επιθυμούν κάποτε να βρεθούν.

Εξακολουθούν να χτίζουν τη συνεργασία τους προσθέτοντας την επεξεργασία εικόνων, βίντεο, αφισών, δίνοντας πληροφορίες στο κοινό που τις παρακολουθεί στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Μέσα από αυτά τα δίκτυα επικοινωνίας οι σχεδιάστριες συμμετείχαν σε δύο διοργανώσεις μόδας στο Λονδίνο και στην Κοπεγχάγη, παρουσιάζοντας τη δουλειά μιας ομάδας των οποίων η μόδα εφαρμόζει προδιαγραφές αειφορίας και βιωσιμότητας.