Ψέματα και αυταπάτες

Αν υπήρχε Νομπέλ ψέματος και αυταπάτης θα το είχαμε μονίμως καπαρωμένο. Μόνον τα τελευταία χρόνια, θα το είχαμε πάρει το 2009, με το «λεφτά υπάρχουνε» του Γιώργου Παπανδρέου. Αλλά και πριν, που βαδίζαμε στον γκρεμό και κάναμε ότι δεν το βλέπαμε. Εξίσου το 2010, όταν ήρθε η πτώχευση μα ουδέποτε έκτοτε, κι ας έχει παρέλθει ήδη μία δεκαετία, την είπαμε με το όνομά της. Της δώσαμε διάφορα ονόματα: «Οικονομικό Πρόγραμμα της Ελλάδας», «πρόγραμμα σωτηρίας», «Μνημόνιο». Ομως την αλήθεια ακόμα και τώρα δεν θέλουμε ούτε να την ψελλίσουμε: η Ελλάδα τέθηκε υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Βρέθηκε και θα βρίσκεται για πολύ καιρό σε αυτό το καθεστώς. Η ονοματολογία της αυταπάτης έχει και άλλες όψεις: οι ελέγχοντες τη χώρα από το 2010 και μετά έγιναν σταδιακά «τρόικα», «κουαρτέτο», «θεσμοί»: όλα ανώδυνα, χωρίς σχέση με την ουσία τους. Η αλήθεια, οι λέξεις, οι έννοιες που την εκφράζουν, στο πυρ το εξώτερον. Μακριά από μας. Ζούμε το επώδυνο, επιμένουμε να το βαφτίζουμε ανώδυνο. Με τον Τσίπρα ψέματα και αυταπάτες εκτινάχθηκαν: η πτώχευση, και μάλιστα μετά τη ραγδαία επιδείνωση της περιόδου 2015-2019, έγινε λέει το δυνατό χαρτί μας!

Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και στα ελληνοτουρκικά. Μιλάμε διαρκώς για τον κίνδυνο «ατυχήματος» στο Αιγαίο. Πάνω σε αυτή την ψευδεπίγραφη βάση στηρίζονται ακόμα και οι ύπατου επιπέδου συζητήσεις με την Τουρκία. Μα τι σημαίνει; Ατύχημα είναι όταν συμβεί κάτι έξω από την κανονικότητα. Εν προκειμένω, όμως, οι παραβιάσεις και οι αναχαιτίσεις είναι το πάγιο καθημερινό καθεστώς πολλών ετών. Αν τα τούρκικα μαχητικά παραβίαζαν τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο μία στις τόσες επειδή οι πιλότοι τους μπερδεύτηκαν τότε ναι, θα υπήρχε χώρος για «ατύχημα». Ομως δεν συμβαίνει αυτό: είναι πολιτική της Τουρκίας να το κάνει κυριολεκτικά κάθε μέρα. Αυτοί μπαίνουν, εμείς αναχαιτίζουμε. Αν υπάρξει σύγκρουση, πτώση, ή οτιδήποτε άλλο, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν, δεν θα πρόκειται για ατύχημα. Θα είναι αποτέλεσμα της πάγιας, ενιαίας και συνειδητής τουρκικής πολιτικής αμφισβήτησης της ελληνικής επικράτειας. Και της ατέρμονης ηρωικής προσπάθειας των πιλότων μας να τη σταματούν κάθε μέρα, σε έναν πόλεμο που δεν είναι πόλεμος, αλλά που απαιτεί διαρκώς να ενεργούμε σαν να είναι. Γιατί; Επειδή επιλέξαμε και πάλι την αυταπάτη: δεν είναι δουλειά της Π.Α. να σταματάει καθημερινά τις προκλήσεις χωρίς να της επιτρέπεται να κάνει αυτό που πρέπει. Ή η πολιτική και η διπλωματία θα έπρεπε να επιτύχουν τον τερματισμό αυτού του καθεστώτος, ή η Π.Α. θα έπρεπε να αφεθεί να το τερματίσει στην πράξη. Κάτι που φυσικά η πολιτική εξουσία δεν της επιτρέπει να πράξει. Αλλιώς, ο πόλεμος φθοράς δεν θα τελειώσει παρά μόνον αν ένα πρωί ξεκινήσει ο κανονικός, ή αν απλώς, το πιθανότερο άλλωστε…, αποδεχθούμε τα τουρκικά τετελεσμένα.

Η κυβέρνηση συζητά πάλι για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης τύπου Παπούλια – Γιλμάζ 31 χρόνια πριν. Γελοιότητες. Η Τουρκία έμπρακτα, ρητά και σε όλους τους τόνους, δεν αναγνωρίζει τα κοινά μας σύνορα. Ενεργεί καθημερινά σαν αυτά να μην υφίστανται. Ποια εμπιστοσύνη; Σε τι;

Ψέματα και αυταπάτες δεν αφήνουν να αλλάξεις. Το ζούμε με την πτώχευση. Οταν έρθει η στιγμή να το ζήσουμε στα ελληνοτουρκικά θα είναι ασύγκριτα σκληρότερο, για μια Ελλάδα που επιμένει διαρκώς να κοροϊδεύει τον εαυτό της. Και που δεν αντέχει να ξυπνήσει πάλι ένα πρωί και να ακούσει άλλα πολύ χειρότερα νέα από το Καστελλόριζο.