Ολυμπιακός από κούνια

Οταν κάποιος ακούει τη λέξη παίκτης-σημαία, αν μιλάει για μπάσκετ και για τον Ολυμπιακό η σκέψη του πάει αυτόματα στον Γιώργο Πρίντεζη.

Ούτε στον Βασίλη Σπανούλη, ούτε στον Γιώργο Σιγάλα, ούτε στον Αργύρη Καμπούρη, για να μην πάμε ακόμα πιο πίσω χρονολογικά.

Οχι ότι οι προαναφερθέντες έχουν δώσει λίγα ή δεν έχουν αφήσει το στίγμα τους στους Ερυθρόλευκους, ιδιαίτερα ο Kill Bill που ουσιαστικά άλλαξε τον ρου της ιστορίας αυτής της ομάδας. Οντας ο βασικός πρωταγωνιστής της ομάδας που πέτυχε μεταξύ άλλων το περίφημο back to back στις κατακτήσεις της Ευρωλίγκας το 2012 στην Κωνσταντινούπολη και το 2013 στο Λονδίνο και εξελίχθηκε αυτά τα χρόνια σε κορυφαίο συγκρότημα της τελευταίας δεκαετίας στη Γηραιά Ηπειρο (παίζοντας και σε άλλους δύο τελικούς που έχασε το 2015 στη Μαδρίτη και το 2017 στην Κωνσταντινούπολη).

Απλά ο Γιώργος Πρίντεζης είναι ο παίκτης που έχει δεθεί ίσως περισσότερο από κάθε άλλον ακόμα και με τον πιοό απλό φίλο της ομάδας, διότι ήρθε παιδάκι σε αυτήν, έδωσε τα πάντα, έπαιξε τόσα χρόνια και όταν έφυγε με μισή καρδιά, μόλις βρήκε την ευκαιρία – να ξαναγυρίσει – πλήρωσε και από την τσέπη του (στη Μάλαγα εξαγοράζοντας μέρος του συμβολαίου του) για να φορέσει και πάλι τα ερυθρόλευκα.

Είναι από τους λίγους που όταν λέει «ήμουν από παιδάκι Ολυμπιακός» λέει 150% αλήθεια και όμως δεν το συνηθίζει να το λέει, πολύ απλά γιατί ποτέ δεν πούλησε Ολυμπιακοφροσύνη και μάλιστα με τα λόγια. Οι πράξεις (ανιδιοτελείς πολλές φορές) είναι αυτές που τον έχουν χαρακτηρίσει τόσα χρόνια για την προσφορά του στον Ολυμπιακό και πολύ σωστά το καλοκαίρι οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, τίμησαν ακριβώς όλα αυτά που έχει δώσει με την ψυχή του όλα αυτά τα χρόνια.

Η μοίρα μάλιστα τα έφερε έτσι ώστε από δικό του χέρι (έπειτα από μαγική ασίστ του Βασίλη Σπανούλη) να γραφτεί το μεγαλύτερο έπος σε τελικό Ευρωλίγκας με την ανατροπή από το -19 και την κατάκτηση του τίτλου κόντρα στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 2012, στον τελικό της Πόλης με το περίφημο πεταχτάρι!

Το ξάφνιασμα

Ετσι έπρεπε να γίνει και όχι μόνο η λογική, αλλά κυρίως το συναίσθημα του κάθε Ολυμπιακού, ήθελε από αυτόν τον παίκτη το κορυφαίο νικητήριο καλάθι στην ιστορία του συλλόγου.

Ισως για αυτό ξάφνιασε – πολύ κόσμο – το γεγονός ότι το συγκεκριμένο ηχητικό (που είναι αλήθεια ότι κυκλοφορεί σε δημοσιογραφικά γραφεία τουλάχιστον εδώ και δύο εβδομάδες!) ακούγεται από τα χείλη του πιο Ολυμπιακού αυτής της ομάδας.

Ομως άλλο το ένα άλλο το άλλο, το ότι έβαλε κάποια στιγμή ακόμα και από την τσέπη του για να επιστρέψει στην αγαπημένη του ομάδα, δεν σημαίνει ότι μπορεί να παίζει και απλήρωτος για πόσο καιρό. Ή αν θέλετε είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθένα για το πόσο θα αντέξει σε καθυστέρηση πληρωμών, ακόμα και αν οι δόσεις είναι πολύ πιο large από των απλών εργαζομένων.

«Αγόρια καλησπέρα. Απλά ήθελα, εντάξει, να σας ενημερώσω ότι έτσι όπως πάει το πράγμα δεν κατεβαίνω λογικά με τη Χίμκι. Αύριο θα έρθω προπόνηση, τώρα μόλις μίλησε με τον Σκινδήλια ο Δημητρόπουλος, είπε ότι λογικά θα κάνουμε ραντεβού την Παρασκευή με τους προέδρους και οικονομικά δεν υπάρχει τίποτα, δεν υπάρχει σάλιο.

Οπότε, εντάξει, η απάντησή μου είναι ευχαριστώ πολύ, αλλά σόρρυ δεν μπορώ να συνεχίσω. Λυπάμαι πολύ αλλά αυτό είναι κοροϊδία και θεωρώ τον εαυτό μου εκτός ομάδας γιατί είναι απαράδεκτο αυτό που κάνετε. Ο Σκινδήλιας δεν είπε τίποτα και τίποτα άλλο. Πιστεύω ότι υπάρχει μια πιθανότητα να πάρουν τηλέφωνο, αλλά γενικότερα δεν βλέπω και πολύ κινητοποίηση, οπότε ενημέρωσα και τον κόουτς τώρα ότι είμαι εκτός ομάδας επ’ αόριστον και επίσημα θα το κάνω και με ένα mail ότι είμαι επίσημα εκτός ομάδας από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποια λύση και βλέπουμε. Αυτά μάγκες…» έλεγε στο ηχητικό.

Αν και ο ίδιος είπε ότι θέμα δεν υπάρχει, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι έχουν το λόγο και θα έπρεπε να τοποθετηθούν όπως κάνουν πάντα. Πόσο μάλλον για ένα κοινό μυστικό ότι οι Ελληνες είναι αρκετά «μέσα» στις δόσεις των συμβολαίων. Αλλιώς το θέμα θα διαιωνίζεται.