Ο Αρκάς

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, στο περιοδικό κόμικς «Βαβέλ», που έδωσε βήμα σε πολλούς και διαφορετικούς καλλιτέχνες οι οποίοι κινούνταν στην περιοχή του καλλιτεχνικού μοντερνισμού, εμφανίστηκε μια σειρά κόμικς στριπ πολύ ξεχωριστή. Ηταν «Ο κόκορας», οι κωμικές ιστορίες ενός σεξιστή, φαλλοκράτη και πολύ μοναχικού αρσενικού σε κοτέτσι, που ζούσε περισσότερο με απωθημένα και ονειρώξεις, κατεστραμμένου στη ζωή. Τις ιστορίες υπέγραφε ένας με ψευδώνυμο Αρκάς και είχαν απροσδόκητα μεγάλη επιτυχία – ίσως επειδή οι ήρωες στον Κόκορα καθρέφτιζαν διάφορους κοινωνικούς τύπους, και υπήρχε μια νεολαία πολιτικοποιημένη, αριστερή, αλλά ταυτόχρονα ανήσυχη και ατιθάσευτη, έτοιμη να ταυτιστεί και να σαρκάσει.

Ο Αρκάς ήταν ανίερος. Δεν τον σταμάταγε τίποτα – η πολιτική ορθότητα δεν είχε ακόμα εφευρεθεί και ο σαρκασμός του συνδύαζε τη λαϊκή ελληνοπρέπεια του στυλ του με το άγριο σατιρικό κόμικς που παραγόταν κυρίως στη Γαλλία και στην Ιταλία, μετά τον γαλλικό Μάη του 1968. Εκανε σχολή στο χιουμοριστικό κόμικς στριπ – και μάλλον απροσδόκητα το χόμπι του έγινε επάγγελμα. Γρήγορα, έφυγε από τα στενά όρια ενός περιοδικού για ειδικό κοινό (όπου φτωχός κι η μοίρα του) και αναζήτησε στέγη σε άλλα περιοδικά κι εφημερίδες («Σχολιαστής», «Πρώτη», «Κυριακάτικη  Ελευθεροτυπία», «Μετρό»), οι κόμικς σειρές πολλαπλασιάστηκαν, τα βιβλία του πωλούσαν σαν φρέσκο ψωμί, μεταφράστηκαν κιόλας – κι η ζωή κυλούσε νωχελικά. Κάποια στιγμή, τον ανακάλυψε, με θαυμασμό, ακόμα και το mainstream, ο συρμός. Ο Αρκάς αποδέχτηκε το μεγάλο κοινό, αλλά δεν παραδόθηκε ποτέ στα γούστα του. Ετσι πέρασαν περισσότερα από 35 χρόνια.

Τα τελευταία χρόνια, ο Αρκάς μετακινήθηκε λίγο από την περιοχή της σατιρικής μυθοπλασίας. Οσα γίνονται στη χώρα μετά τη χρεοκοπία της, αλλά και η καταλυτική εισβολή των social media στη ζωή μας, τον οδήγησαν στην πολιτική και στις πολιτικές κουλτούρες – και στη σάτιρά τους. Ο πάντα πολιτικός αφηγητής των κόμικς αποδεικνύεται πολιτικά οξυδερκής και ουσιαστικός. Σαρκάζει, πάντα με το αναγνωρίσιμο στυλ του, τον λαϊκισμό και τους πολιτικούς που τον χρησιμοποιούν. Κοροϊδεύει τους πολίτες που πέφτουν θύματα των λαοπλάνων. Το χιούμορ του, αναπαραγόμενο αμέσως δωρεάν στα social media, φτάνει στην κυβέρνηση, στις νοοτροπίες της, στις πρακτικές της – και ασφαλώς στον πρωθυπουργό, τον οποίο περιβάλλει με σατιρική απαξία.

Αυτό ενοχλεί πολύ – ιδίως τους συριζαίους και τους συριζαίους με πολιτικά. Εύλογο. Ηθικολόγοι που δεν τον κατάλαβαν ποτέ, φοβούνται να αντικρίσουν το πρόσωπό τους στον καθρέφτη – στις πολιτικές γελοιογραφίες του.