«Η “λογοτεχνία της κρίσης” θα αφήσει σημαντικά βιβλία»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… διαβάζοντας το «Μάθημα ανατομίας» του Βασίλη Βασιλικού. Εκεί, σε μια αίθουσα ανατομίας των ΗΠΑ, εξετάζοντας το πτώμα ενός έλληνα αντάρτη, χωρίς λοιπά στοιχεία,  ένα απειροελάχιστο ξυλαράκι που απέσπασε το ψαλιδάκι του ιατροδικαστή από το πίσω μέρος του αφτιού του νεκρού πρόδωσε τόσο την πολιτική προέλευσή του όσο και την περίοδο θανάτου του, ήτοι τη διετία 1947-1949. Επρόκειτο για απομεινάρι από ματσάκι βασιλικού, που κουβαλούσαν πάνω τους εκείνη την περίοδο οι μαχητές της πυροβολαρχίας του Καπτά Φωτιά.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής, θα επέλεγα κάτι από
τη μεγάλη παράδοση του λαϊκού κλαρίνου, παιγμένο από τον κορυφαίο Βασίλη Σούκα, ανακατεμένο με την παράδοση της προσφυγιάς με τον Λάζαρο Κουλαξίζη
στο ακορντεόν, αλλά και τον ιδιαίτερο ήχο από το μπουζούκι του ασύμμετρου Ιορδάνη Τσομίδη, που έχασε τον μικρό ταλαντούχο μουσικό αδελφό του στο μπλόκο της Κοκκινιάς –
ένα παλικαράκι που ταιριάζει γάντι στο «ακορντεόν» των Λοΐζου -Παπαδόπουλου, που τραγουδάμε όλοι μας…

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής είναι η «σωματοποίηση» από τον συγγραφέα της περιγραφόμενης επιθυμίας του ήρωά του και το πιο συχνό σύμπτωμα το αυχενικό.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν: η «Αντιποίησις Αρχής» του Αλέξανδρου Κοτζιά, η «Ιστορία της σεξουαλικότητας» του Μισέλ Φουκό και το «Εγκλημα και τιμωρία» του Φιόντορ Ντοστογέφσκι. Ως τόμοι είναι πέντε, αλλά καλύτερα…

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά τις εμμονές μου στο άτομο και στην προσωπική ευθύνη του, στην εφηβεία και στην υποχρέωση εξέγερσης του καθενός μας.

Η αυτοκριτική μου ξεκινάει από την πρώτη λέξη που γράφω και με ακολουθεί – δυστυχώς – έως την τελευταία.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι: «Το παντοπωλείο όπου δίκαζε ο Ειρηνοδίκης μύριζε τυρί», οκτώ λέξεις – μύριες σκέψεις, από το «Ο αχυρώνας φλέγεται» του Ουίλλιαμ Φώκνερ (μτφ. Γ.
Παλαβού).

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης», σκέφτομαι ότι ζούμε σε μια χώρα χωρίς λογοτεχνική κρίση, με «κροίσους» – ήτοι τεράστιους – συγγραφείς. Η «λογοτεχνία της κρίσης», αν ονομάζαμε έτσι την παραγωγή της τελευταίας δεκαετίας, θα αφήσει σημαντικά βιβλία για τους αναγνώστες του μέλλοντος, και ισχυρό αποτύπωμα για μελέτη στους ιστορικούς της λογοτεχνίας μας.

Ο Βασίλης Κουνέλης γεννήθηκε στο Χαλάνδρι το 1964 και σπούδασε μουσική, νομικά και εγκληματολογία. Το 2011 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του «Νοματαίος» (Ωκεανίδα). Πρόσφατα κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα «Καπνισμένα ερείπια» (Καστανιώτης)