Από τον Τομ Τζόουνς στον Τζέιμς Μποντ

Ηταν ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της μεταπολεμικής Βρετανίας. Ξεπροβάλλοντας μέσα από τη νεανική οργή και την κοινωνική αναταραχή της δεκαετίας του 1960 στη χώρα του, εκείνος στόχευσε προς την καλλιτεχνική αναγνωρισιμότητα και κατάφερε να γίνει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα του νέου βρετανικού σινεμά της συγκεκριμένης περιόδου. Ο Αλμπερτ Φίνεϊ έφυγε το βράδυ της Παρασκευής από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών. Αν και η επίσημη αιτία του θανάτου του ήταν η θωρακική λοίμωξη, πίσω από τον χαμό του κρύβεται ο καρκίνος στα νεφρά, από τον οποίο υπέφερε από το 2011.

Ο Φίνεϊ για έξι δεκαετίες υπηρέτησε την υποκριτική τέχνη καταφέρνοντας να κερδίσει αρκετά παράσημα: δύο βραβεία Bafta, ένα βραβείο Emmy και τρεις Χρυσές Σφαίρες. Ακόμα ήταν πέντε φορές υποψήφιος για Οσκαρ και δύο φορές για βραβείο Tony. Ως γνήσιος αντισυμβατικός χαρακτήρας, αρνήθηκε να λάβει το παράσημο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1980 και δύο δεκαετίες αργότερα να γίνει Ιππότης. Σε όλη την καριέρα του κατάφερνε να ισορροπεί επιτυχώς ανάμεσα στις απαιτήσεις ρόλων σε ταινίες όπως το «Τομ Τζόουνς» και «Κάτω από το ηφαίστειο» (βασισμένο στο βιβλίο του Μάλκολμ Λόουρι) και στους μεγάλους κλασικούς θεατρικούς χαρακτήρες.

Γεννήθηκε το 1936 στην πόλη Σάλφορντ, κοντά στο Μάντσεστερ, και ήταν απόφοιτος της Βασιλικής Ακαδημίας Δραματικών Τεχνών του Λονδίνου. Εκεί, ήταν συμφοιτητής με τον Πίτερ Ο’ Τουλ και τον Αλαν Μπέιτς. Αφού δοκίμασε πρώτα το ταλέντο του στη σκηνή του σαιξπηρικού θεάτρου, βάλθηκε να κατακτήσει και τη μεγάλη οθόνη. Το πρώτο του βήμα προς αυτή την κατεύθυνση έγινε με τη χαμηλού προϋπολογισμού ταινία «Saturday Night and Sunday Morning», για να ακολουθήσουν πιο ιδιαίτερες συμμετοχές του σε καστ όπως το «The Entertainer» του Τόνι Ρίτσαρντσον.

ΠΟΥΑΡΟ ΚΑΙ ΤΣΟΡΤΣΙΛ. Στη συνέχεια δέχθηκε να υποδυθεί διαφορετικούς μεταξύ τους χαρακτήρες από τον Ηρακλή Πουαρό στην ταινία «Φόνος στο Οριάντ Εξπρές» του 1975 του Σίντνεϊ Λιούμετ μέχρι τον στυγνό γκάνγκστερ Λίο στο «Πέρασμα του Μίλερ» των αδελφών Κοέν (1990). Αλλά και τον τρυφερό θετό πατέρα στο μιούζικαλ «Annie» (1982)  ή τον πιο διαλλακτικό δικηγόρο πρώτης γραμμής στο «Εριν Μπρόκοβιτς» (2000) και τον συγκινητικό ετοιμοθάνατο πωλητή στο «Big Fish» του Τιμ Μπάρτον (2003). Για πολλούς δε, ήταν ο ίδιος η πιο επιτυχημένη αποτύπωση του Ουίνστον Τσόρτσιλ στη μικρή οθόνη χάρη στη βιογραφική τηλεταινία του BBC «The gathering storm» (2002). Η τελευταία του δουλειά κάτω από τους προβολείς ήταν στο «Skyfall» του 2012 όπου υποδύθηκε τον επιστάτη της έπαυλης του Τζέιμς Μποντ.

Ηταν παντρεμένος τρεις φορές και είχε έναν γιο από τον πρώτο του γάμο.