Αποσυνάγωγη

Δεν έχω δει κανένα επεισόδιο του Game of Thrones. Ούτε του House of Cards. Κάθε φορά που έπεφτα στο όνομα του Τζον Σνόου πίστευα ότι ήταν κάποιος σύγχρονος πολιτικός, διανοούμενος ή συγγραφέας που δεν τον είχα υπ’ όψιν μου. Το ίδιο και με τον Φρανκ Αντεργουντ. (Ως προς αυτόν η απορία λύθηκε ύστερα από μία συζήτηση για το αν το «Ολα έχουν σχέση με το σεξ εκτός από το σεξ που έχει σχέση με την πολιτική» το έχει «πει» ο Αντεργουντ, ο Γούντι Αλεν ή ο Τσόρτσιλ). Οπως καταλαβαίνουν οι περισσότεροι, με αυτά τα κενά γνώσης της σύγχρονης κουλτούρας, συχνά στις παρέες αισθάνομαι, ούφο. Αποσυνάγωγη.

Βεβαίως, αυτό δεν συμβαίνει από άποψη. Εχει να κάνει με αδυναμία συγκέντρωσης στη μικρή οθόνη, διαχείριση του ελεύθερου χρόνου και άλλα τέτοια πρακτικά. Και θεωρώ μείον, ειδικά για τη δουλειά που κάνω, το ότι δεν έχω συντονιστεί με αυτές τις μεγάλες αναφορές της σύγχρονης ποπ κουλτούρας (έχω συντονιστεί, βέβαια, με αρκετές άλλες και αυτό βοηθά). Διαβάζοντας όμως το κείμενο του Γιάννη Μητσάκου και συζητώντας με κάποιους φαν του «GoT», διαπίστωσα ότι μπορεί και να μη χρειάζεται επί της ουσίας.

Το «Game of Thrones» και όποια άλλη σειρά ανάλογης επιτυχίας, δεν μπορεί παρά να έχει ουσιαστικές δραματικές αρετές. Μη γελιόμαστε. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχει τέτοια ανταπόκριση, αν στη βάση του δεν «τρέχει» μια ωραία ιστορία. Μαθαίνω, για παράδειγμα, ότι ο Σνόου ανακαλύπτει πως η ερωμένη του είναι θεία του. Κάν’ το, περίπου, όπως ο Οιδίποδας. Οντως, αυτές οι παραγωγές είναι το μυθιστόρημα του 21ου αιώνα. Εξάλλου σε τέσσερις – πέντε αρχετυπικούς μύθους βασίζεται η λογοτεχνία από καταβολής της. Τη σύγκρουση του ανθρώπου με την εξουσία, τη σύγκρουσή του με το θείο ή το πεπρωμένο του, ένας αδύνατος έρωτα και τα παράγωγά τους. Που τρανσφορμάρονται ανάλογα με τα δεδομένα κάθε εποχής. Ε, αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα «Game of Thrones».