Σαν σήμερα: Ο Πελέ, το ντεμπούτο και η υπόσχεση στον πατέρα του

G.O.A.T. Η συντομογραφία που πλέον χρησιμοποιείται κατά κόρον. Η ερμηνεία της; Ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών. Οι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με αυτή την έκφραση. 

Πλέον, γιατί παλιά δεν χρειαζόταν να μπουν ταμπέλες, ούτε τίθεντο debate για το ποιος κλωτσάει καλύτερα το τόπι. Ο κόσμος απλά λαχταρούσε να δει τους κορυφαίους να αγωνίζονται. Και με περίσσεια φαντασία εφεύρισκε προσωνύμια για τους αγαπημένους του. Σαν να λέμε: ΜΑΥΡΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ.

Με λίγα λόγια, αγνά χρόνια. Ανταγωνισμός υπήρχε και θα υπάρχει πάντα. Ωστόσο, ο ρομαντισμός, ανατρέχοντας στο παρελθόν και επιστρέφοντας μετέπειτα στο παρόν, φαίνεται να εκλείπει. Το ποδόσφαιρο είναι απόλαυση. Είναι το άθλημα που δημιούργησαν οι άνθρωποι και το βασιλεύουν οι θεοί. Μάλιστα, θεοί, γιατί μαγικά με την μπάλα στα πόδια οι γήινοι δεν κάνουν.

Σαν σήμερα, 7/09/1956, πάτησε για πρώτη φορά χορτάρι ο θρύλος. Πριν από 70 χρόνια, ένα ακατέργαστο διαμάντι έλαμψε φωτίζοντας τις ψυχές του φιλοθεάμονος κοινού. Τότε που ο Πελέ έκανε το ντεμπούτο του με τη Σάντος.

Ο πατέρας του, το ραδιόφωνο και η υπόσχεση

Στο αίμα του Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο έρρεε εκ γενετής η ποδοσφαιρική μαγεία. Ο πατέρας του, Ντοντίνιο, όντας και ο ίδιος ποδοσφαιριστής, εμφύσησε στον γιο του το πάθος του και τη λατρεία του προς τη στρογγυλή θεά.

Ωστόσο, ας μην προτρέχουμε. Γιατί στην εκκόλαψη αυτού του αστείρευτου ταλέντου τα πάντα είχαν τεράστια βαρύτητα. Ακόμη και τα πιο απτά.

Το πρότυπό του, λοιπόν, ελέω των αλλαγών ομάδων, αποχώρησε από το Τρες Κορασόες -μια μικρή πόλη στη Μίνας Ζεράις- για το Μπαουρού. Ο Πελέ, σε ηλικία έξι ετών, μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του.

Τη ζωή του ως παιδί μόνο εύκολη δεν τη λες. Άλλωστε, ήταν γόνος φτωχής οικογένειας. Η μητέρα του δεν εργαζόταν, ενώ ο σύζυγός της εισέπραττε πενιχρά έσοδα από το ποδόσφαιρο. Γι’ αυτό και συγχρόνως απασχολούνταν και με άλλες δουλειές, όπως καθαριστής και οικοδόμος.

Το σπίτι στο οποίο έμεναν ήταν μικρό και τα παιδιά έξι. Σύνολο οκτώ άτομα. Οι δυσχέρειες ήταν ποικίλες, αλλά και η μεταξύ τους αγάπη υπέρμετρη.

Ο Πελέ από τότε είχε έφεση στο ποδόσφαιρο. Περνούσε ώρες στα πάρκα, με παρέα του την μπάλα και τους φίλους του. Δεν είχε παρόμοια ζέση για τα μαθήματα και το σχολείο. Προτιμούσε το πράσινο και το παιχνίδι. Χτυπώντας την ασπρόμαυρη σφαίρα με τα πόδια του ένιωθε ξέγνοιαστος.

Ωστόσο, το όνειρό του -όχι για πολύ- ήταν άλλο. Ήθελε να γίνει πιλότος, να κατακτήσει τους αιθέρες.

Ώσπου, στις 16 Ιουλίου του 1950, αναθεώρησε, αντικρίζοντας το θλιμμένο, γεμάτο δάκρυα πρόσωπο του πατέρα του.

Εκείνη την ημερομηνία, η Εθνική Βραζιλίας αντιμετώπιζε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου την Ουρουγουάη, εντός έδρας, στο Μαρακανά. Την εξέλιξη του αγώνα όλη η οικογένεια την άκουγε μαζί με φίλους της, σε ραδιοφωνική μετάδοση.

Ο Ντοντίνιο, μάλιστα, είχε οργανώσει και πάρτι μετά το ματς. Όμως, το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό.

Η Σελέστε κέρδισε με 2-1 τη Σελεσάο. Το ίνδαλμα του ήρωά μας κατέρρευσε.

Ούτε 10 ετών, το παιδί, βλέποντάς τον συντετριμμένο, θέλοντας να τον καθησυχάσει, του είπε: «Μια μέρα θα σου κερδίσω το Παγκόσμιο Κύπελλο».

Ήταν εκείνη η στιγμή που όλα άλλαξαν. Ο νεαρός Βραζιλιάνος ήταν πλέον αποφασισμένος. Θα γινόταν ποδοσφαιριστής.

 Η Σάντος, το ντεμπούτο και η κάρτα του Ζαλουάρ

Ο Πελέ φόρεσε για πρώτη φορά τα ποδοσφαιρικά παπούτσια για χάρη της Μπαουρού, της ομάδας στην οποία αγωνιζόταν ο πατέρας του. Εντάχθηκε στην ομάδα νέων του συλλόγου. Το πηγαίο του ταλέντο, καιρό με τον καιρό, γινόταν πιο ολοφάνερο. Ο τότε προπονητής του, Βαλντεμάρ ντε Μπρίτο, το διέκρινε άμεσα.

Γι’ αυτό και έσπευσε να μιλήσει για τον μικρό μάγο στον ιδιοκτήτη της Σάντος, Ατιέ Χόρχε Κουρί, με τον οποίο διατηρούσε επαγγελματική και προσωπική σχέση. Πριν όμως έρθει σε επικοινωνία μαζί του, επικοινώνησε με τον Ντοντίνιο, ο οποίος είχε και την επιμέλεια του γιου του.

Του τόνισε πως θα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία, καθώς η ομάδα στην οποία επρόκειτο να πάει το παιδί, εκτός από πρωταθλήτρια, είχε και πολλούς νεαρούς παίκτες.

Αφού, λοιπόν, πείστηκε ο πατέρας του, στις 8 Αυγούστου 1956 ντύθηκε στα ασπρόμαυρα. Προάχθηκε απευθείας στους άνδρες και το ντεμπούτο του με τη νέα του ομάδα δεν άργησε καθόλου.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1956, η Σάντος υποδέχθηκε σε φιλικό αγώνα την Κορίνθιανς. Ο 15χρονος επιθετικός βρισκόταν στον πάγκο. Το παιχνίδι δεν ήταν ανταγωνιστικό. Η ομάδα του προηγούνταν ήδη με 5-1. Κάπου εκεί, στο δεύτερο ημίχρονο, εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο.

Δεν αφήνει να περάσει πολλή ώρα. Χτυπά ακαριαία. Πετυχαίνει το έκτο γκολ της Σάντος, προσπερνώντας τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Ο Πελέ μόλις είχε συστηθεί στον κόσμο. Τότε πρόσφερε στο κοινό τα πρώτα λεπτά μαγείας, στο αγαπημένο του πράσινο χορτάρι.

Και μια αστεία υποσημείωση που χρίζει αναφοράς.

Όσο αμελητέο και αν φαίνεται το ντεμπούτο μπροστά στα πολυπληθή επιτεύγματά του, για έναν συγκεκριμένο αποτελούσε την κορυφαία του στιγμή. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον πορτιέρο της Κορίνθιανς, ονόματι Ζαλουάρ.

Όχι μόνο θυμόταν το παιχνίδι και το τέρμα που δέχθηκε από το Μαύρο Μαργαριτάρι, αλλά το τύπωσε και στις επαγγελματικές του κάρτες, χρόνια αργότερα, γράφοντας: «Ζαλουάρ: Ο πρώτος τερματοφύλακας που δέχτηκε γκολ από τον Πελέ».

Σαν σήμερα γράφτηκε η αρχή του μύθου ενός ανθρώπου που έσπασε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Η ημέρα που το σπάνιο… Μαύρο Μαργαριτάρι εντυπωσίασε τον κόσμο.

Και όλα αυτά χάρη σε ένα ραδιοφωνάκι στην πόλη Μπαουρού της Βραζιλίας…