Στο Παγκρήτιο συγκρούστηκαν το απόγευμα της Κυριακής δύο… μυαλά. Δύο ομάδες, για τις οποίες το μεγάλο ερώτημα ήταν πώς θα εμφανιστούν. Και ο Άρης ήταν, εν τέλει, εκείνος που δεν απογοήτευσε.
Οι μέρες που προηγήθηκαν του χθεσινού αγώνα ήταν… μουδιασμένες. Η απώλεια της Ευρώπης «έπεσε» πάνω από τους Θεσσαλονικείς και σε συνδυασμό με το ιδιοκτησιακό διόγκωσε τον γενικότερο προβληματισμό της φετινής σεζόν.
Ένας προβληματισμός που δεν περιορίζεται μετά τη χθεσινή νίκη, προς Θεού. Τουλάχιστον, όμως, ο Άρης δεν έδειξε την εικόνα της… άδειας ή παρατημένης ομάδας. Το αντίθετο μάλιστα.
Για τους «κιτρινόμαυρους», η χθεσινή τους εμφάνιση, η απόδοσή τους και κυρίως η νοοτροπία από την οποία εκπορεύονται όλα, ήταν λες και δεν άλλαξε κάτι. Προφανώς και άλλαξε, όμως η μάχη του Μιχάλη Γρηγορίου με το… τέρας της αδιαφορίας φαίνεται να απέδωσε καρπούς, παρουσιάζοντας μία ομάδα η οποία συνέχισε την βελτίωση των προηγούμενων αγώνων. Απλά η διαφορά στα τελευταία δύο παιχνίδια, είναι ότι υπάρχει και αντίκρισμα.
Δηλαδή, οι βαθμοί που διατηρούν ζωντανές τις ελπίδες για την κατάκτηση της 5ης θέσης. Έτσι, για το ονόρε, για το ρημάδι το γόητρο. Επειδή είναι ο Άρης που ακόμα και χωρίς Ευρώπη είναι υποχρεωμένος να πάρει την 5η θέση.
Είναι αντιληπτό ότι σε μία μερίδα του κόσμου, όλα τα παραπάνω δεν τους… ακουμπούν. Το μυαλό τους είναι μόνο στην αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Όσο όμως κατά διαόλου και να πήγε η φετινή σεζόν, ακόμα και αν η επόμενη ξεκινήσει με την υπάρχουσα διοικητική κατάσταση, ένας ζωντανός -επαναλαμβάνω- οργανισμός πρέπει να έχει συνέχεια. Ειδικά όταν μιλάμε για τον Άρη.
Επιστρέφοντας στο παιχνίδι. πολλές εικασίες μπορούν να γίνουν για το κατά πόσο ο ΟΦΗ άδειασε ή δεν άδειασε, αλλά οι επιλογές του Κόντη έδειξαν ότι το κίνητρο υπήρχε. Απλά ο Άρης ήταν πολύ αποτελεσματικός σε αυτό το συχνό πρέσινγκ που ζητάει και παίρνει πλέον ο Γρηγορίου στα 3/4 του γηπέδου. Έπρεπε να φτάσουμε στο 30′ για να κάνει ο ΟΦΗ τελική, τη στιγμή που ο Άρης είχε σκοράρει ήδη και φαινόταν πιο κοντρολαρισμένος μέσα στο ματς.
Αυτό δεν άλλαξε ούτε στο δεύτερο μέρος παρά το δοκάρι του Φούντα. Ο Άρης θα μπορούσε να καθαρίσει πιο γρήγορα το ματς ή να σκοράρει και τρίτο γκολ, αλλά δεν ήταν εύστοχος στις ευκαιρίες που δημιούργησε. Και αυτό είναι κάτι διαφορετικό, αφού δεν απέχει πολύ ο καιρός που έβγαζε φάσεις με το σταγονόμετρο.
Βάλε τα δύο γκολ από εξτρέμ που… επιτέλους βγήκαν μπροστά, βάλε το μηδέν παθητικό και τη γενικότερη καλή εικόνα μαζί με τη νοοτροπία… Με όλα αυτά και όσα προηγήθηκαν, γίνεται ακόμα πιο… χτυπητο το λάθος του Άρη να αργήσει με την αλλαγή στον πάγκο. Έχασε χρόνο και δεν απέφυγε την ολοκληρωτική αποτυχία φέτος. Τουλάχιστον, ας μάθει μία φορά και ας κλείσει ο κύκλος των επαναλαμβανόμενων λαθών της τελευταίας τετραετίας.
