Μουντή Πρωτομαγιά

Απόλυτα εναρμονισμένος ο καιρός την 1η Μάη 2026 με τη συνθήκη που βρίσκεται ο κόσμος που εξαρτάται από την εργασία του και μόνον και όχι από όψεις της κληρονομιάς του, από μαύρο χρήμα, από βοήθειες των γονιών του ή από παράλληλα εισοδήματα που με τη σειρά τους συχνά προέρχονται από την εργασία άλλων. Και λέμε απόλυτα εναρμονισμένος, άρα κακός, νεφελώδης, κρύος, μουντός, αφού οι κοινοί τόποι αναφοράς ή συνεύρεσης υποχωρούν.

Το σωματείο δεν είναι όρος ζωής ή καθημερινότητας των εργαζομένων. Μαζί υποχωρούν και οι όροι ελπίδας, προοπτικής. Ο συνδικαλισμός, η πρωτοβάθμια διεκδίκηση έχει ένα στοιχείο και σε αυτό κάποτε συμφωνούσαν όλοι -ες, από την κομμουνιστική Αριστερά μέχρι την κοινωνική Δεξιά: Τις επιμέρους κατακτήσεις. Ούτε αύριο, ούτε χθες. Τώρα. Μα ακόμη και εκείνη η τρομερή και αιματηρή κατάκτηση του οκτάωρου στο Σικάγο το 1886, ήταν μια διεκδίκηση εντός ορίων. Τα διεύρυνε όμως. Τα έσπαγε. Στον ενεστώτα χρόνο της.

Σήμερα οι μισοί δεν διεκδικούν τίποτε. Από τους άλλους μισούς, οι μισοί χαιρέκακα δεν θέλουν άμεσα αποτελέσματα, μην τυχόν και δείξουν πως το σύστημα έχει χώρο για τέτοια και άρα εξοκείλει ο κόσμος της εργασίας σε κάναν «ανθρώπινο» καπιταλισμό. Οι άλλοι μισοί φτιάξανε ένα έκτρωμα συνδικάτων- ομοσπονδιών που άμεσα νοείται ως ένα πράγμα με το κράτος και την κυβέρνηση και άρα δεν είναι πια ιμάντας ή κόμβος αγώνα. Αυτοκινητάρες και συνέδρια σφραγίδες.

Πάλι καλά φέτος που λόγω των συγκλονιστικών φωτογραφιών των 200 κομμουνιστών εκτελεσμένων του 1944 από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής, αναθερμάνθηκε το όλο σκηνικό. Τουλάχιστον στο Σκοπευτήριο. Η όλη αποκάλυψη και ταυτοποίηση έδωσε μια νότα ρίγης και ευθύνης για όσα συχνά σε ιστορικές τομές απαιτούνται. Η ευρύτερη πάλι συζήτηση άνοιξε για την 4ήμερη εργασία. Στη χώρα όλα αυτά που με τα ζόρια προστατεύεται η σύμβαση εργασίας και που σχεδόν πάντα οι απεργίες βγαίνουν παράνομες και καταχρηστικές.

Οι νεοφιλελεύθεροι και διάφοροι κεντρώοι χλεύασαν την 4ήμερη, ή προαιρετικά την κατήγγειλαν ως υπεύθυνη αν ανατραπεί η δημοσιονομική ισορροπία. Οι ίδιοι που παβλοφικά μας λένε για το πόσο ισχυρή οικονομία φτιάχτηκε εδώ και επτά χρόνια. Η εργασία έχει αλλάξει, και μαζί της οι παλιές δομής έκφρασης και αντιπροσώπευσης. Ο πυρήνας όμως των πραγμάτων διατηρείται. Η εργασία είναι κυρίαρχη δραστηριότητα. Καθορίζει τη ζωή, τη συνοχή, την οικονομία ως ένα βαθμό. Αρα οι λόγοι να τη διασφαλίσουμε, να θωρακίσουμε τον εργαζόμενο δεν απουσιάζουν.

Τι λείπει όμως και τα σωματεία ή τα συνδικάτα δεν αποτελούν σήμερα, κατά πλειοψηφία και παρά τις προσπάθειες του ΠΑΜΕ που διατηρεί μια γραμμή διεκδίκησης, σημεία αναφοράς; Αλλαξε και η ζωή, οι όροι κοινωνικότητας. Υπήρχαν σωματεία το ’80 που ήταν συνώνυμα πολιτιστικών και ζωντανών κυττάρων. Οχι γραφειοκρατικών μαγαζιών.