Η ΑΕΚ στη Μαδρίτη υστέρησε, το «πλήρωσε», αλλά η ελπίδα «πεθαίνει» τελευταία

Δυστυχώς η ΑΕΚ γνώρισε βαριά ήττα στο «Βαγιέκας» και το όνειρο της πρόκρισης στους «4» του Conference League «ξεθωριάζει». Ο Μάρκο Νίκολιτς και ο Αρόλντ Μουκουντί δήλωσαν ότι πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν στη ρεβάνς.

Δεν έχω λόγο να μην τους πιστέψω ότι μπορούν να κάνουν μία ακόμα υπέρβαση. Υπάρχει άλλωστε στην ιστορία της ΑΕΚ το «παράσημο» του 1977. Δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται. Γίνονται όμως θαύματα στις μέρες μας;

Αν η ΑΕΚ έχει για παράδειγμα την τύχη με το μέρος της την ερχόμενη Πέμπτη, στο βαθμό που την είχε η Ράγιο Βαγιεκάνο απόψε, τότε ναι, μπορεί να βρει τα τρία γκολ. Όμως έχω ένα (κακό) προαίσθημα για το πως δε θα δεχθεί γκολ από τους Ισπανούς.

Ο Δικέφαλος φέτος στα εφτά εντός έδρας ευρωπαϊκά του, έχει δεχθεί γκολ σε τέσσερις αγώνες του. Στα ματς που η εστία της ΑΕΚ παραβιάστηκε είχαμε θρίλερ.

Θυμίζω: ΑΕΚ – Σάμροκ Ρόβερς 1-1 με την ισοφάριση στις καθυστερήσεις. ΑΕΚ – Κραϊόβα 3-2, με τα δύο τελευταία γκολ να μπαίνουν στο 98’ και στο 105’. ΑΕΚ – Τσέλιε 0-2, αλλά εδώ υπήρχε το 4-0 στο εκτός έδρας ματς στη Σλοβενία.

Οι «κιτρινόμαυροι» στη Μαδρίτη θα μπορούσαν να έχουν ηττηθεί με 3-1, με… 4-3. Θα ήταν προτιμότερο από αυτό το 3-0. Ο Αμπουμπακαρί Κοϊτά, ο παίκτης που έκανε τη διαφορά στο «Γ. Καραϊσκάκης» ήταν αυτός που στην Ισπανία σε τρεις περιπτώσεις έχασε ανεπανάληπτες ευκαιρίες. Έτσι όμως είναι το ποδόσφαιρο.

Κόντρα στη Ράγιο Βαγιεκάνο η ΑΕΚ έχασε σε επίπεδο ταχύτητας και έντασης. Από τη στιγμή που ο Μαρίν δεν μπορούσε να ξεκινήσει, πιστεύω ότι δεν έπρεπε να παίξει η ΑΕΚ με δύο φορ.

Ειδικά όταν επιλέγεις να χρησιμοποιήσεις και τον Μάνταλο και τον Περέιρα που υστερούν στα δύο στοιχεία που προανέφερα. Δεν μου φταίνε τα παιδιά για την ήττα.

Αλλά θα μπορούσε o Νίκολιτς να βάλει ένα ακόμα χαφ, να πάει τον Μάνταλο πίσω από τον Γιόβιτς και να είναι η ΑΕΚ πιο compact. Όπως του έδωσα όλα τα credit για το διπλό στο Φάληρο, έτσι θα τον κριτικάρω για τις επιλογές του απόψε. Διότι έγιναν λάθη και μάλιστα πολλά.

Όταν παίζεις προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης και δέχεσαι γκολ με την ανασταλτική συμπεριφορά που είχε η ΑΕΚ μόλις στο 2’ της αναμέτρησης κόντρα στη Ράγιο, τότε είσαι αδιάβαστος.

Όταν παίζεις προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης και γλιτώνεις το 2-0 στο 20’ επειδή κατά τύχη είναι ένας αντίπαλος offside γιατί έχεις δώσει δικαιώματα σε όλη τη φάση όπου ο παίκτης που κάνει το σουτ είναι αμαρκάριστος, τότε είσαι ξανά αδιάβαστος.

Όταν καταφέρνεις να ισορροπήσεις το παιχνίδι, χάνεις σημαντικές ευκαιρίες για να ισοφαρίσεις και δέχεσαι το γκολ που δέχεσαι στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων, τότε είναι ανέτοιμος για να κάνεις την υπέρβαση. Δείχνεις ότι χρειάζεσαι και άλλα πράγματα.

Όταν βλέπεις -επειδή ποδόσφαιρο είναι- ότι δεν σου βγαίνουν πράγματα και δε σε πάει η μπάλα, όπως για παράδειγμα στη φάση του Γιόβιτς, στο δοκάρι του Βάργκα, στις φάσεις του Κοϊτά, είσαι δηλαδή και άτυχος και άστοχος φροντίζεις όταν μπαίνεις στις καθυστερήσεις του ματς να είσαι πιο συγκεντρωμένος. Διαφορετικά πληρώνεις ακριβά τις αδυναμίες σου.

Όπως και να έχει, όλα αυτά είναι συμπεράσματα κατόπιν εορτής. Τα λάθη όμως αποτελούν «μάθημα» για το μέλλον. Είτε η ΑΕΚ κάνει την κατά τα φαινόμενα αδύνατη ανατροπή στη Νέα Φιλαδέλφεια, είτε αποκλειστεί, η ευρωπαϊκή της σεζόν είναι ήδη πετυχημένη σε μεγάλο βαθμό.

ΥΓ: Ο Ρέλβας πήρε κάρτα για διαμαρτυρία για το χέρι (στήριξης) στο οποίο καταλογίστηκε πέναλτι. Καταλαβαίνω την αντίδρασή του. Ο Γιόβιτς όμως πήρε κάρτα για διαμαρτυρία στο 89’ σε φάση όπου δεν είχε καν συμμετοχή και θα χάσει τη ρεβάνς. Ακατανόητη και απαράδεκτη ενέργεια.