Γέννηση πλανήτη live στο διάστημα – Εντυπωσιακή ανακάλυψη από αστρονόμους

Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι αστρονόμοι κατέγραψαν άμεσα τη γέννηση ενός πλανήτη, συλλαμβάνοντας την εικόνα του μέσα σε έναν σκοτεινό, σκονισμένο δακτύλιο γύρω από ένα νεαρό άστρο. Με τη χρήση προηγμένων οπτικών συστημάτων προσαρμογής, η ομάδα ανίχνευσε το λαμπερό υδρογόνο που ρέει πάνω στον πλανήτη, πιάνοντάς τον ουσιαστικά «τη στιγμή της γέννησής του».

Για δεκαετίες, οι επιστήμονες μελετούσαν δίσκους σκόνης και αερίου γύρω από νεαρά άστρα, υποψιαζόμενοι ότι οι σκοτεινές «γέφυρες» και τα κενά μέσα σε αυτούς προκαλούνται από τα νεογέννητα πλανητικά σώματα που «σκάβουν» τροχιές καθώς σχηματίζονται, όπως το εκχιονιστικό που ανοίγει δρόμο στο χιόνι. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, κανένας πλανήτης δεν είχε εντοπιστεί απευθείας μέσα σε αυτές τις σκοτεινές περιοχές – μέχρι τη μεγάλη ανακάλυψη της ομάδας του Laird Close από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα και της Richelle van Capelleveen από το Leiden, που δημοσιεύτηκε στο The Astrophysical Journal Letters.

Με τη βοήθεια κορυφαίων τηλεσκοπίων – το Magellan Telescope στη Χιλή, το Large Binocular Telescope στην Αριζόνα και το Ευρωπαϊκό Very Large Telescope – οι αστρονόμοι παρατήρησαν για πρώτη φορά έναν «βρεφικό» πλανήτη, τον WISPIT 2b, καθώς απορροφούσε υδρογόνο και λάμπει στο ειδικό φάσμα του H-alpha. Ο πλανήτης αυτός διακρίνεται μέσα σε κενό μεταξύ δακτυλίων σκόνης και μοιάζει με τις πρώτες φάσεις γένεσης γιγάντων όπως ο Δίας και ο Κρόνος, όταν το δικό μας ηλιακό σύστημα ήταν ακόμη «βρέφος», πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια.

Οι μετρήσεις δείχνουν ότι ο εξωτερικός πλανήτης (WISPIT 2b) έχει περίπου πέντε φορές τη μάζα του Δία, ενώ ένας εσωτερικός υποψήφιος πλανήτης έχει εννιά φορές τη μάζα του Δία. Το ηλιακό του αστέρι, ο WISPIT 2, μοιάζει σε μέγεθος με τον Ήλιο, ενώ το σύστημα διαθέτει τουλάχιστον τέσσερις δακτυλίους και τέσσερα κενά, συναρπαστικά για τις προσομοιώσεις της πρώιμης εξέλιξης πλανητικών συστημάτων.

Αυτή η ανακάλυψη δεν λύνει μόνο ένα πολυσυζητημένο μυστήριο γύρω από τη γέννηση των πλανητών, αλλά και ανοίγει τον δρόμο ώστε να κατανοήσουμε πώς ξεκίνησε το δικό μας πλανητικό σύστημα, καθώς και δεκάδες άλλα σε μακρινούς γαλαξίες. Μάλιστα, οι επιστήμονες εξηγούν ότι όσο νεότερα και φωτεινότερα είναι τα πλανητικά συστήματα, τόσο περισσότερες ευκαιρίες έχουμε να παρατηρήσουμε τη διαδικασία «ζωντανά» – καθώς ο χρόνος ωρίμανσης, όπου τα πάντα πια σκοτεινιάζουν, είναι σύντομος και σπάνιος.