Οι 340 αποχρώσεις του Ωραίου

Αν έπρεπε να διαλέξετε την πιο όμορφη, θα προτιμούσατε μια ημίγυμνη μαρμάρινη Αφροδίτη που μόλις έχει βγει από το λουτρό της με το ιμάτιο τυλιγμένο γύρω από τους γλουτούς της ή μια γυμνή ιέρεια από τη Σπάρτη με έντονη περιφέρεια που «γεννήθηκε» το 6500 π.Χ.; Τη σεμνή Τιμοκρίτη του 4ου αι. από την Αθήνα που ντυμένη με μακρύ χιτώνα και ιμάτιο προσπαθεί να «κουμπώσει» το ρούχο της με μια περόνη ή την αθλητική Αταλάντη που αν και κυκλοφορούσε με μίνι φόρεμα για να μπορεί να τρέχει δεν επέτρεπε στους επίδοξους εραστές να την προσεγγίσουν αν δεν την ξεπερνούσαν σε αγώνα δρόμου; Οπως κι αν έχετε καταγεγραμμένο το μυαλό σας το ωραίο, είναι σχεδόν αδύνατο να μην το συναντήσετε στη νέα επετειακή έκθεση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου «Οι αμέτρητες όψεις του ωραίου» με την οποία ολοκληρώνεται η εορταστική τριλογία για τη συμπλήρωση των 150 ετών από τη θεμελίωση του κτιρίου της οδού Πατησίων.

Πολύχρωμα αγγεία που αιωρούνται σε προθήκες που μοιάζουν με βιτρίνες πολυτελών καταστημάτων, πολύτιμα περίτεχνα κοσμήματα που θα ζήλευαν οι μεγαλύτεροι σύγχρονοι οίκοι, δείγματα καλλυντικών που έφτασαν ώς τις μέρες μας όπως ο λευκός μόλυβδος που είχε χρήση make up και αποτελεί μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ανακαλύψουμε κι άλλα μυστικά ομορφιάς της αρχαιότητας – χάρη στη διευθύντρια του μεγαλύτερου μουσείου της χώρας Μαρία Λαγογιάννη – όπως το ρουζ από πέταλα ρόδου και παπαρούνας, τις αντιρυτιδικές κρέμες από γάλα γαϊδούρας, αλλά και τις κρέμες λάμψης από περιττώματα κροκοδείλου. Και να πάρουμε άρωμα από το παρελθόν, καθώς χάρη στην πειραματική αρχαιολογία έχει ανασυσταθεί ένα ρουμπινένιο αρωματικό έλαιο βάσει των αρχαίων συνταγών που μπορούμε να το μυρίσουμε.

Τριακόσια σαράντα αντικείμενα – όλα από τις συλλογές του ΕΑΜ – ορισμένα μάλιστα για πρώτη φορά ενώπιον του ελληνικού κοινού όπως ο εντυπωσιακός μαρμάρινος κορμός αγάλματος που αντέγραφε χάλκινο άγαλμα του επώνυμου ήρωα Αντίοχου από την αρχαία Αγορά προκαλούν να επιβεβαιώσουμε, να αναθεωρήσουμε και να επανανακαλύψουμε τα αναρίθμητα πρόσωπα του ωραίου σε μια έκθεση που δεν δεσμεύει το βλέμμα στη ροή του χρόνου, αλλά το αφήνει να περιπλανηθεί και να εξασκηθεί στην όμορφη όψη που κρύβεται από τον πηλό ώς τον χρυσό κι από τα αριστουργήματα ώς τα αντικείμενα καθημερινής χρήσης.