Ζούμε για τα πιο τρελά όνειρά μας

Τα φλας που άστραψαν τη στιγμή που πήγε να χτυπήσει το πρώτο κόρνερ του αγώνα ξεκαθάρισαν ποιος είναι ο βασιλιάς της βραδιάς – ενώ οι ιαχές από τις κερκίδες έκαναν άλλη μια υπενθύμιση: «Εδώ είναι Πειραιάς»! (ολόκληρο το σύνθημα ακούγεται μόνο μέσα στο γήπεδο). Ο Μέσι της Μπάρτσα, των εκατομμυρίων ευρώ, των οικονομικών σκανδάλων, της απόλυτης αποδοχής ακόμη και από τους αντιπάλους, δίνει καλούς λόγους για να εξοικειωθούν με τους ποδοσφαιρικούς όρους ακόμη και εκείνοι που δεν ξέρουν το σχήμα της μπάλας.

Αυτός ο μετρίου αναστήματος, που δεν έχει την ομορφιά του Ρονάλντο ή την κουλτούρα του Ζιντάν (ονόματα εξίσου γνωστά στον γυναικείο πληθυσμό), κάνει καλά τη δουλειά του μέσα στο γήπεδο, είναι συμπαθής και οικείος. Το αγόρι που θα ήθελε κάποιος για μικρό του αδελφό. Παίζει γιατί γουστάρει «σαν ένα παιδί που απολαμβάνει να τρέχει στα λιβάδια. Παίζει για τη χαρά του παιχνιδιού και όχι γιατί είναι υποχρεωμένος να νικήσει», όπως έχει γράψει ο Εντουάρντο Γκαλεάνο.

Αλλά αυτό το μικρόσωμο αγόρι με τις χορευτικές φιγούρες – αν και στον χθεσινό αγώνα δεν ξεδίπλωσε όλο το ταλέντο του – ανήκει σε εκείνη την κατηγορία ινδαλμάτων που, όπως είχε πει ο Οσκαρ Ουάιλντ, «γεννήθηκαν για να μας γεμίσουν τη ζωή με φως, δίνοντάς μας ελπίδα πως και τα πιο τρελά όνειρα δεν θα είχαν ύπαρξη αν δεν μετουσιώνονταν σε πραγματικότητα».