Λεξικό: Ουτοπία

Αραγε, ρώτησα τον φίλο και συνάδελφο Γιώργο Νασμή, άραγε θα ζήσουμε να δούμε δυο ελληνικές ομάδες να αγωνίζονται στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, ή κάτι πιο ροκ: θα δούμε ποτέ δυο ελληνικές ομάδες στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ;

Ούτε εμείς ούτε τα παιδιά των παιδιών μας, απάντησε· και σιωπήσαμε κι οι δυο κάτω από τον τηλεοπτικό ουρανό της Μαδρίτης που έριχνε βροχή και θλίψη. Θλίψη γιατί πραγματικά είναι άλλα τα μεγέθη της Ισπανίας στο ποδόσφαιρο κι άλλα της Ελλάδας. Θλίψη, γιατί άλλοι οι έλληνες πρόεδροι που μόλις πιάσουν ένα διαμάντι στα χέρια τους το καταθέτουν στους ποδοσφαιρικούς σαράφηδες κι άλλο οι ευρωπαίοι ή κάποιοι ευρωπαίοι, που ευαγγελίζονται επιτυχίες και τις πιάνουν απ’ τον λαιμό. Αλλο Βαγγέλης Μαρινάκης, άλλο Φλορεντίνο Πέρεθ, άλλο Ιβάν Σαββίδης, άλλο Αντρέα Ανιέλι. Κι έτσι γεράσαμε και έχουμε να θυμόμαστε ένα Γουέμπλεϊ και κάτι ημιτελικούς. Ακου δυο ελληνικές ομάδες στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ… Είπαμε, «πρώτη φορά Αριστερά» στην Ελλάδα, μην το παρακάνουμε με τα θαύματα.