[Αμφίσημα] Στην άμμο

Από παιδί κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Ενίοτε, στο ποδόσφαιρο, μπορεί και από μία σερβιτόρα.  Στο ξημέρωμα της παρουσίας του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Ζοζέ Μουρίνιο εμφανιζόταν συνεχώς σκυθρωπός στην καντίνα του προπονητικού κέντρου της ομάδας. Η παρουσία του έμοιαζε με ποδοσφαιρικό Ατλαντα που σήκωνε όλα τα προβλήματα του κόσμου. Κάποια μέρα τον πλησίασε συνωμοτικά η γυναίκα που τον σερβίριζε και του είπε: «Πρέπει να είσαι χαρούμενος. Ο,τι κι αν κάνεις, το βέβαιο είναι πως στο τέλος θα απολυθείς».

Ηταν η πρώτη φορά που ο Πορτογάλος χαμογέλασε στη νέα του ομάδα. Ηξερε πως η σερβιτόρα είχε δίκιο.

Η τύχη του προπονητή είναι προδιαγεγραμμένη από τη στιγμή που υπογράφει το συμβόλαιό του. Είναι ένα vivere pericolosamente που όμως κάποιοι σαν τον Μουρίνιο ή τον Κλαούντιο Ρανιέρι παρηγορούνται από τα μηδενικά των επιταγών.

Στις αρχές της φετινής σεζόν ο Γιούργκεν Κλοπ ζήτησε από τους οπαδούς της Λίβερπουλ να μην τραγουδούν το όνομά του στο Ανφιλντ. Οι ίδιοι άνθρωποι ζητούν τώρα την αποπομπή του.

Την Τρίτη, πριν το παιχνίδι με την Μπάγερν, οι οπαδοί της Αρσεναλ έχουν προγραμματίσει συλλαλητήριο με αίτημα την απόλυση του Αρσέν Βενγκέρ.

Ισως τους μιμηθούν οι φίλοι του Ολυμπιακού αν η ομάδα τους ηττηθεί την Κυριακή από τον ΠΑΟΚ. Οι μεγάλες στιγμές ζωγραφίζονται πάντοτε στην άμμο.