Αλάτι, γένια και καμπούρες!

Μπαίνοντας στο Ολυμπιακό Χωριό του Λονδίνου, στους Αγώνες του 2012, ο προπονητής της γυναικείας ομάδας βόλεϊ της Βραζιλίας Ζοζέ Ρομπέρτο Γκιμαράες έπεσε πάνω σε έναν εθελοντή που είχε καμπούρα.

Χαμογέλασε αυθόρμητα αφού το πρώτο που σκέφτηκε ήταν πως η ομάδα του θα κατακτήσει τελικά το χρυσό μετάλλιο, όπως κι έγινε.

Ο Γκιμαράες, γνωστός και ως Ζε Ρομπέρτο, είναι ένας από τους πολλούς προληπτικούς στον χώρο του αθλητισμού και δεν το κρύβει. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, στη Βαρκελώνη, ο σερβιτόρος που τον εξυπηρέτησε σε ένα εστιατόριο της πόλης έτυχε να έχει το ίδιο ανατομικό πρόβλημα. Λίγες ημέρες αργότερα οδήγησε την Εθνική Βόλεϊ των Ανδρών της Βραζιλίας στο χρυσό μετάλλιο κι έκτοτε θεωρεί τύχη όταν πέφτει πάνω σε ανθρώπους με έντονη κύφωση στη διάρκεια των διοργανώσεων. Βέβαια, ένας προληπτικός ποτέ δεν περιορίζεται σε ένα σημάδι. Ο Γκιμαράες, για παράδειγμα, ως προπονητής ανδρικών ομάδων, δεν άφηνε ποτέ να ξυριστεί ένας από τους παίκτες του όσο διαρκούσε το νικηφόρο σερί της Βραζιλίας.

Ο αμερικανός πολυολυμπιονίκης Μάικλ Φελπς κάθε φορά που ετοιμάζεται να πέσει στην πισίνα κάνει τρεις περιστροφές τα χέρια του.

Πιο παράξενο είναι το γούρι του ιάπωνα ιππέα Γιοσιάκι Οϊβα καθώς ρίχνει αλάτι πάνω του καθώς και στο άλογό του πριν από κάθε αγώνα.

Η αμερικανίδα πρωταθλήτρια της άρσης βαρών Μόργκαν Κινγκ φορά τα ίδια εσώρουχα και το ίδιο ζευγάρι κάλτσες από την αρχή μέχρι το τέλος της διοργάνωσης.

Στη βρετανίδα ολυμπιονίκη της ποδηλασίας Λάουρα Τροτ αρέσει να πατά σε βρεγμένη πετσέτα πριν βάλει τα παπούτσια της για να έχει βρεγμένες τις κάλτσες της. Το θεωρεί γούρι γιατί σ’ αυτή την κατάσταση ήταν οι κάλτσες της όταν νίκησε στον πρώτο της αγώνα σε νεαρή ηλικία.

Η όμορφη βραζιλιάνα πρωταθλήτρια στο μήκος Μάουρεν Μάτζι όταν αγωνιζόταν στο Πεκίνο το 2008 είχε τοποθετήσει στο σακίδιο πλάτης και σε όλο τον αθλητικό εξοπλισμό της έναν σκύλο. Στο Ρίο, η Αυστραλέζα Εβάνια Πέιτε που συμμετείχε με την ομάδα ράγκμπι είχε συνέχεια μαζί της ένα λούτρινο καγκουρό.

ΕΡΕΥΝΕΣ. Οι προλήψεις στον αθλητισμό δεν γνωρίζουν σύνορα, θρησκείες, κουλτούρες. Ερευνες για το θέμα έχουν καταλήξει σε δύο συμπεράσματα. Σύμφωνα με το πρώτο, οι προλήψεις βοηθούν τους αθλητές και τους προπονητές να μη σκέφτονται αρνητικά πράγματα και να αποβάλλουν το άγχος. Κατά το δεύτερο, έχουν μια επίδραση placebo που βοηθά στη δημιουργία μιας αίσθησης ελέγχου.

Η συντονίστρια της έρευνας για την αθλητική ψυχολογία και τη νευροεπιστήμη από το Unicamp Πάολα Τεϊσέιρα Φερνάντες εξηγεί πως τέτοιες συμπεριφορές είναι περισσότερο κοινές στα ατομικά αθλήματα, ειδικά στο τένις και στη γυμναστική. Παρατηρείται ωστόσο και σε τουλάχιστον δύο ομαδικά σπορ: το μπάσκετ και το βόλεϊ.

Η Φερνάντες απορρίπτει τις απόψεις που κάνουν λόγο για ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.

«Κατά την εμπειρία μου, μελετώντας τους αθλητές από μικρή ηλικία μέχρι να γίνουν επαγγελματίες, παρατηρούμε πως εκδηλώνουν προληπτική συμπεριφορά μόνο στους αγωνιστικούς χώρους και όχι στην καθημερινότητά τους» εξηγεί η Φερνάντες.

Αν δεν είσαι καλός…
Οι ψυχολόγοι προσγειώνουν τους αθλητές στην πραγματικότητα: «Αν ο αθλητής δεν είναι καλός, κανένα αντικείμενο ή φυλαχτό ή συνήθεια δεν θα του φέρει το μετάλλιο». Ενα παράδειγμα; Τέσσερα από τα 25 ολυμπιακά μετάλλια που έχει κατακτήσει ο Φελπς δεν είναι χρυσά.