Επιχείρηση «αριστερός μπακ»

Μεταγραφές, το όπιο και του ελληνικού λαού. Δώσε στον οπαδό ιστορίες και φλερτ με ποδοσφαιριστές και πάρ’ του την ψυχή. Ειδικά το καλοκαίρι, τέτοια αναγνώσματα κυριαρχούν και κάνουν τα (γνωστά) Αρλεκιν να μοιάζουν με δεύτερης διαλογής κομμάτια.

Τι θέλουν όμως οι ελληνικές ΠΑΕ στο παζάρι; Ακόμη καλύτερα, ποια είναι η θέση που διαχρονικά φέρνει πονοκέφαλο στους αρμοδίους; Είναι προφανές ότι μολονότι ο ακριβός ποδοσφαιριστής συνήθως είναι ο σέντερ φορ και ενίοτε ο κεντρικός χαφ, ο αριστερός μπακ αποτελεί είδος εν ανεπαρκεία και η επιλογή του αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Αν ψάξουμε σε βάθος χρόνου και δη στα τελευταία έτη, διαπιστώνουμε δυστοκία στο να ανακαλύψει κάποιος τεχνικός διευθυντής ή παράγοντας ένα κελεπούρι και να έχει το κεφάλι του ήσυχο. Πάνε οι εποχές του «Μπρίγκελ» Νίκου Καρούλια, του «Τιραμόλα» Νίκου Βαμβακούλα και φυσικά του Μιχάλη Κασάπη, ίσως του κορυφαίου φουλ μπακ που βγήκε στο εγχώριο ποδόσφαιρο.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ακόμη και στην εθνική ομάδα παρατηρείται λειψανδρία στη συγκεκριμένη θέση, με αποτέλεσμα να ντύσουμε στα γαλανόλευκα τον Χοσέ Χολέμπας, δηλαδή έναν ακραίο  όχι γηγενή και με γερμανικές ρίζες. Ο Ολυμπιακός με την απόκτηση του Ισπανού Ντε Λα Μπέγια έδειξε ότι για μια ακόμη φορά ποντάρει σε ξενόφερτο αμυντικό. Θυμίζουμε ότι τον Μαζουακού δεν τον εμπιστεύονται απόλυτα, κυρίως γιατί έχει τα πάνω και τα κάτω του, ενώ η ιστορία στο Λιμάνι βρίθει περιπτώσεων που ήταν μεν καλές, ωστόσο δεν απέδωσαν τα μέγιστα. Ο Ραούλ Μπράβο αποκτήθηκε με την ετικέτα «πρώην της Ρεάλ», ουδέποτε όμως ξεχώρισε και δεν υπήρξε σταθερός. Ο Μπονγκ ήταν απλώς δυναμικός και ο Λεονάρντο περισσότερο επιθετικός και λιγότερο οπισθοφύλακας. Με αποτέλεσμα, όχι μόνο να αφήσει το στίγμα του στον Ολυμπιακό ο Χολέμπας, αλλά και να δούμε κάποιες φορές ακόμη και τον Τοροσίδη ή τον Σαλίνο στα αριστερά, ένεκα απουσίας ξεχωριστής λύσης. Το ερωτηματικό, πάντως, τι θα γίνει με τον νεαρό Τσιμίκα που διαθέτει σέντρα-ξυραφιά, παραμένει.

Οταν άρχισε να ξεθωριάζει η λάμψη του Κασάπη, η ΑΕΚ έπεσε σε αρκετές περιπτώσεις που δεν της βγήκαν όπως τις περίμεναν οι ιθύνοντες. Να θυμηθούμε τον Αυστραλό Τσέκολι που έβαλε κάποτε γκολ με σουτ-δυναμίτη και πέραν αυτού ουδέν; Ή μήπως τον τόσο ελπιδοφόρο Τσουμάγκα, που ύστερα από αρκετές περιπλανήσεις κατέληξε φέτος στον Εργοτέλη; Την ευκαιρία του δεν άδραξε ο Σοϊλέδης και ο Ντίντακ χωρίς να μοιάζει κάτι το σπέσιαλ παραμένει ο περισσότερο αξιόπιστος.

ΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ. Αν θέλουμε να ρίξουμε μια ματιά στη Λεωφόρο, αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι ο Παναθηναϊκός με τον νεοαποκτηθέντα Σουηδό Χουλτ θέλει να ενισχύσει τον Νάνο στα αριστερά. Αρα, ο νεαρός Χουχούμης πάει ακόμη πιο πίσω, σε μια θέση όπου πέρυσι είδαμε ακόμη και τον Πράνιτς. Βέβαια, όλοι αυτοί είναι δύσκολο να έχουν την ποιότητα και τα ανεβάσματα του Μάρκους Μινχ ή την οξυδέρκεια του Φύσσα. Ακόμη ακόμη και τη συνέπεια του Βύντρα που έκανε γκέλες, αλλά έπαιζε όπου του ζητούσαν αγόγγυστα.

Το θέμα είναι ότι όλοι οι ισχυροί θέλουν τον αριστερό τους μπακ. Το ζήτημα είναι να τον βρουν.

Στον ΠΑΟΚ
Ο Δικέφαλος διαθέτει τον Λέοβατς και μπορεί στην πορεία να εμπιστευθεί τον Μάτος ή τον Κρέσπο, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι πρόκειται για κλασικά αριστερά μπακ. Είχε κάποτε τον Σταφυλίδη, έναν νεαρό εξελισσόμενο Ελληνα τον οποίο παραχώρησε και αργότερα τον Λίνο (μεγάλωσε) και τον Ρατς (κρίθηκε ότι έκανε τον κύκλο του).