Οι μεταμορφώσεις του Αλέξη Τσίπρα

Η διαμαρτυρία είναι απαραίτητη, αλλά όταν κυβερνάς πρέπει να κάνεις επιλογές και οι επιλογές σου δεν είναι απεριόριστες. Η συγκεκριμένη άποψη δεν ανήκει σε κάποιον συντηρητικό πολιτικό της Βόρειας Ευρώπης που ετοιμάζεται να συνταξιοδοτηθεί. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πρωθυπουργός που ξεκίνησε την πρώτη του θητεία με τον παγιωμένο ενθουσιασμό πως οι θεσμοί θα υποκύψουν στη σκληρή διαπραγμάτευση μιας αριστερής κυβέρνησης, φαίνεται ενάμιση χρόνο μετά να έχει αλλάξει. Στο λεξιλόγιό του έχουν ενταχθεί λέξεις όπως «συμβιβασμός», που παλαιότερα ενδεχομένως να αρνούνταν ακόμη και τη χρήση τους.

Ο Τσίπρας δεν είναι ο Πρωθυπουργός του 2015. Ούτε όμως και ο νεαρός πολιτικός αρχηγός ενός κόμματος διαμαρτυρίας που δεινοπαθούσε για να εξασφαλίσει την είσοδό του στη Βουλή. Στενότατος συνεργάτης του Πρωθυπουργού έχει πει για τη μετεξέλιξη του Τσίπρα: «Ο Τσίπρας έγινε από πρόεδρος ηγέτης όταν τον Οκτώβριο του 2009 κατάφερε να βάλει τον ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή έχοντας τον Αλαβάνο απέναντί του και τον μισό χώρο να τον αμφισβητεί».

Το μεγάλο άλμα με το «Δεν πληρώνω»

Αυτή δεν ήταν η μοναδική μεταμόρφωση του Αλέξη Τσίπρα τα τελευταία χρόνια. Ο σημερινός Πρωθυπουργός επένδυσε την πολιτική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην οικονομική κρίση που έσκασε επί διακυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου και τη στερέωσε πάνω σε μια κινηματική αντίληψη αντιμετώπισης των πραγμάτων. Μέσα από την επιλογή «Δεν πληρώνω» για το χαράτσι της ΔΕΗ ο Τσίπρας κατάφερε να γίνει ευρύτερα γνωστός, κερδίζοντας δημοφιλία σ’ ένα κοινό που ήθελε ένας πολιτικός αρχηγός να εμφανίζεται ως συλλογικός εκφραστής της ατομικής του οργής και διαμαρτυρίας. Το ίδιο διάστημα ο πρόεδρος του ΣΥΝ τότε και επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να απορροφήσει τους εσωτερικούς κραδασμούς των λαφαζανικών και των ετερόκλητων συνιστωσών που, κατακλύζοντας την Πλατεία Συντάγματος, προσπερνούσαν τις διαφορές και τον καημό της αποχώρησης του Αλέκου Αλαβάνου.

Κάπως έτσι ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης οδήγησε το κόμμα στις εκλογές του Μαΐου του 2012 και στη δεύτερη εκλογική θέση προκαλώντας μετακινήσεις στις τεκτονικές πλάκες του πολιτικού σκηνικού.

Ο Τσίπρας και το επιτελείο του, αν και διψούσαν για την άνοδο στην εξουσία, βαθιά μέσα τους εύχονταν να μην κερδίσουν τις δεύτερες εκλογές του Ιουνίου του ’12. Η διετία που ακολούθησε έδωσε την ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα να ωριμάσει πολιτικά, χτίζοντας το αριστερό του προφίλ με αφετηρία την άρνηση συναίνεσης σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία της συγκυβέρνησης και κορύφωση επικές ατάκες του τύπου «go back κυρία Μέρκελ». Εκ παραλλήλου ο Τσίπρας μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα αρνούμενος να ακούσει τις διαμαρτυρίες κάποιων παλιών συντρόφων του περί ομογενοποίησης της Αριστεράς. Ομως η στροφή του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στον ρεαλισμό άρχισε σταδιακά τόσο με την πρώτη του επίσκεψή του στις ΗΠΑ όσο και με τη συνάντησή του με τον γερμανό υπουργό των Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Και κορυφώθηκε όταν ο ίδιος διεκδίκησε την προεδρία της Κομισιόν υποδηλώνοντας ότι δηλώσεις όπως «το ευρώ δεν είναι φετίχ» έγιναν παρελθόν.

Στην εξουσία μαζί με τις αυταπάτες

Τον Ιανουάριο του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας ορκίστηκε Πρωθυπουργός κουβαλώντας, ωστόσο, τις «αυταπάτες» του παρελθόντος. Το Υπουργικό του Συμβούλιο διορίστηκε με τη μέθοδο της ποσόστωσης και τον ΣΥΡΙΖΑ να περιμένει στη γωνία μήπως και η Αριστερή Πλατφόρμα, κοινώς η αγωνιστική συνείδηση του κόμματος, αδικηθεί στη νομή της εξουσίας. Κάπως έτσι όμως κατάφερε να βγάλει μπροστά το asset Βαρουφάκη χωρίς να ανοίξει μύτη στην Κουμουνδούρου. Οσο για την Κωνσταντοπούλου, της πρότεινε τη θέση της Προέδρου της Βουλής θεωρώντας ότι εκτός κυβέρνησης η πληθωρική Ζωή θα ζούσε τον δικό της προεδρικό μύθο. Οι πρώτοι έξι μήνες διακυβέρνησης Τσίπρα πέρασαν με τον Πρωθυπουργό να εμφανίζεται όμηρος των λαφαζανικών αλλά και της απροθυμίας του να απομακρύνει από το καίριο πόστο του υπουργού των Οικονομικών τον Γιάνη Βαρουφάκη, που έπαιζε την τύχη της χώρας ανάμεσα στα σχέδιά του για δραχμή και IOU. Οι λύσεις δόθηκαν διά της διολισθήσεως. Οι λαφαζανικοί αποχώρησαν και η Κωνσταντοπούλου έχασε τον θώκο της μετά την εκλογή νέου Προέδρου της Βουλής. Η μέθοδος Τσίπρα πως η Αριστερά δεν διαγράφει έφερε τις καταστάσεις στα μέτρα του, αλλά και τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Πρωθυπουργός για μεγάλα θέματα

Ο Πρωθυπουργός στη δεύτερη περίοδο διακυβέρνησης δείχνει πολύ πιο συνειδητοποιημένος. Ο ίδιος ασχολείται με τα μεγάλα θέματα και αφήνει τους από κάτω να λύνουν τις όποιες διαφορές τους. Ο Τσίπρας δεν θέλει καβγάδες στο εσωτερικό της κυβέρνησής του, ούτε βεβαίως και στο κόμμα. Οταν οι 53 ποστάρισαν το πρόσφατο μανιφέστο για τον εκλογικό νόμο και τη συνταγματική αναθεώρηση, ο Τσίπρας άφησε τον γραμματέα του κόμματος να… λυθεί στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, επιλέγοντας ο ίδιος να είναι πιο συνθετικός. Ομοίως ο Πρωθυπουργός δεν αναμειγνύεται στις διάφορες κυβερνητικές εμπλοκές. Στις κόντρες υπουργών με το ΤΑΙΠΕΔ δεν έχει πάρει ποτέ ανοιχτά θέση, σε σημείο που ούτε οι υπουργοί να νιώθουν ότι τους αδειάζει το Μαξίμου ούτε η ηγεσία του ΤΑΙΠΕΔ να αισθάνεται ότι δεν τυγχάνει της πρωθυπουργικής εμπιστοσύνης.

Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει πως έχει προσαρμοστεί στον νέο του ρόλο. Και το νέο του μότο είναι πως «αριστερή πολιτική είναι οι δουλειές». Στους συνομιλητές του συνηθίζει να λέει: «Λύνουμε τα προβλήματα συλλογικά. Εχουμε λύσει χρόνια προβλήματα». Οσο για την αντιπολίτευση, αναφέρει με νόημα πως έχει ως βασικό της χαρακτηριστικό τη διαμαρτυρία. Συνολική στρατηγική αντίθεσης!