Πήδηξε στο τρένο των ιδιωτικοποιήσεων

Στις εκλογές του Ιανουαρίου το σποτ των ΑΝΕΛ παρουσίαζε τον «μικρό Αλέξη» ως άπειρο μηχανοδηγό να εκτροχιάζει το τρενάκι του και τον Πάνο Καμμένο να τον βοηθά να το ξαναβάλει στις ράγες, μαθαίνοντάς του να ελέγχει την ταχύτητα.

Από τότε ο μηχανοδηγός δεν είναι ο ίδιος, έχει φορέσει το καπελάκι του αλλιώς, στρίβοντάς το από τα αριστερά προς τα δεξιά και θεωρεί τις ιδιωτικοποιήσεις αριστερή πολιτική, εφόσον φέρνουν θέσεις εργασίας και ανάπτυξη.

Το είπε ξεκάθαρα προχθές ο Πρωθυπουργός στη συνέντευξή του στον Σκάι, όταν ρωτήθηκε κατά πόσον οι ιδιωτικοποιήσεις των αεροδρομίων, του ΟΛΠ, του Ελληνικού ή της ΤΡΑΙΝΟΣΕ είναι αριστερή πολιτική.

«Δεν είναι διαφορετικές ούτε οι αξίες μου ούτε οι στόχοι μου. Αλλά δεν είμαστε στο 2008, παρά στην Ελλάδα του 2016. Αριστερή πολιτική σήμερα είναι δουλειές, επενδύσεις, αύξηση του ΑΕΠ και δίκαιη μοιρασιά του» απάντησε ο Αλέξης Τσίπρας. «Αυτό είναι αριστερή πολιτική» συνέχισε, «εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι διαφορετικό». «Αν κάποιος έχει να μου φέρει μια πιο αριστερή πρόταση από αυτή, να μου τη φέρει» είπε ο Πρωθυπουργός όταν ρωτήθηκε για τους υπουργούς του που κάνουν συνεχώς ανταρτοπόλεμο με τις ιδιωτικοποιήσεις, «πυροβολώντας» τον Στέργιο Πιτσιόρλα του ΤΑΙΠΕΔ.

Σαν να λέμε, όλοι ιδεολόγοι είμαστε, αλλά πρέπει να φέρουμε και αποτέλεσμα, λεφτά και ανάπτυξη, δουλέψτε προς αυτή την κατεύθυνση, και σταματήστε να βάζετε ιδεολογικά προσκόμματα.

Το θέμα βέβαια είναι ότι αυτά που λέει ο Τσίπρας δοκιμάζονται, και θα δοκιμαστούν ακόμη περισσότερο στην πράξη τους επόμενους μήνες, όταν ανοίξουν τα «χοντρά» μέτωπα – ήδη το φθινόπωρο με Εγνατία Οδό και ΟΛΘ και από του χρόνου με ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΕΛΠΕ.

Αραγε το τρενάκι του Αλέξη θα μπορέσει να αυξήσει ταχύτητα δίχως να εκτροχιαστεί τον Σεπτέμβριο, όταν εργασιακά και αποκρατικοποιήσεις θα «παντρευτούν» σε ένα εκρηκτικό μείγμα; Με άλλα λόγια, θα ακολουθήσουν τη μηχανή και τα υπόλοιπα βαγόνια ή όχι;

Δεν έκλαψε κανείς για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ

Ενα 48ωρο πάντως από την ανακοίνωση πώλησης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έναντι 45 εκατ. ευρώ στους Ιταλούς, και ουδείς από τη κυβέρνηση έχει βγει για να κλάψει, ούτε καν ο αρμόδιος υπουργός Υποδομών, Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης.

Ούτε και θα βγει εύκολα. Γνωρίζουν όλοι ότι πίσω από τον «μύθο» που δημιούργησε ο Γιώργος Σταθάκης το 2013 ως βουλευτής της αντιπολίτευσης, για να τον εκμεταλλευτεί πολιτικά, ότι η ΤΡΑΙΝΟΣΕ αξίζει 300 εκατ. ευρώ – τίμημα που «εφηύρε» ο ίδιος και ουδέποτε υπήρξε στο τραπέζι – ακόμη και ένα ευρώ να είχε πουληθεί η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, πάλι κερδισμένο θα ήταν το Δημόσιο. Η ουσία είναι πως με την αποκρατικοποίησή της διαγράφονται ποσά 750 εκατ. ευρώ, όσα οι παράνομες κρατικές ενισχύσεις της εταιρείας προς τον ΟΣΕ.

Το ότι δεν βγήκε όμως κάποιος να κλάψει για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, δεν σημαίνει πως δεν θα το κάνει στο επόμενο ραντεβού του ΤΑΙΠΕΔ με τις αποκρατικοποιήσεις. Αυτό αφορά την παραχώρηση για σαράντα χρόνια της Εγνατίας Οδού, όπου θεωρείται εξαιρετικά πιθανό ο εποπτεύων του τομέα υπουργός Χρήστος Σπίρτζης να βάλει τρικλοποδιές στην ιδιωτικοποίηση, πόσω μάλλον όταν επηρεάζει άμεσα τη διοίκηση της εταιρείας (Αντωνούδης – Καλφακάκου), την οποία ο ίδιος τοποθέτησε τον περασμένο Ιανουάριο. Το πρόγραμμα λέει ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο – Οκτώβριο το ΤΑΙΠΕΔ πρέπει να προκηρύξει τον διαγωνισμό για τον αυτοκινητόδρομο των 670 χλμ. και μέχρι τότε πρέπει το υπουργείο Υποδομών να έχει οριστικοποιήσει τις θέσεις των σταθμών διοδίων και τα τιμολόγια, τόσο στον βασικό οδικό άξονα όσο και στους τρεις κάθετους άξονες που ιδιωτικοποιούνται μαζί του.

Ηδη, μια πρώτη προσπάθεια να μπλοκάρει τον διαγωνισμό είχε κάνει τον Μάιο ο Σπίρτζης με τροπολογία του που απαγόρευε την τοποθέτηση νέων μετωπικών σταθμών διοδίων στις εθνικές οδούς, διάταξη που έπληττε  την Εγνατία Οδό, τον μόνο αυτοκινητόδρομο δίχως διόδια. Τον Ιούνιο η κυβέρνηση έκανε ολοταχώς πίσω, εξαιρώντας την Εγνατία Οδό από τη διάταξη Σπίρτζη. Ούτως ή άλλως, το θέμα των διοδίων καίει από μόνο του, φέρνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε νυν και πρώην ψηφοφόρους του, οπαδούς του κινήματος Δεν Πληρώνω που μέσω της ιστοσελίδας του ήδη τον κατηγορούν ότι κάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που εξήγγειλε πριν από μερικούς μήνες.

Ραντεβού στον αέρα για το αεροδρόμιο

Ετερο μεγάλο φετινό ραντεβού, η επέκταση της σύμβασης παραχώρησης με τους καναδούς μεγαλομετόχους του αερολιμένα Ελευθέριος Βενιζέλος, από το 2026 έως το 2046. Μετά την παραίτηση του Τάκη Ρουμελιώτη από τη θέση του προέδρου και εφόσον ο διάδοχός του είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να εφαρμοστεί η συμφωνία, θεωρητικά η διαπραγμάτευση θα μπορούσε και να κλείσει μέσα στο τρίμηνο Οκτώβριος – Δεκέμβριος. Ολα ωστόσο θα κριθούν από τις πιέσεις που ασκούνται για το πρόσωπο που θα αναλάβει πρόεδρος του αερολιμένα.  

Εξελίξεις θα έχουμε το φθινόπωρο και για τον διαγωνισμό πώλησης του 67% του ΟΛΘ, δίχως να θεωρείται και βέβαιο ότι θα ολοκληρωθεί. Εδώ και έναν μήνα οι απεργίες στα λιμάνια σταμάτησαν έπειτα και από τη δέσμευση της κυβέρνησης ότι θα παρέχει σε όσους εργαζομένους το θέλουν, τη δυνατότητα μετατάξεων αλλού στο Δημόσιο. Ουδείς ωστόσο μπορεί να προβλέψει έναν νέο γύρο όταν ανοίξει η συζήτηση για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (420 εργαζόμενοι). Δύσκολα θα μείνει με τα χέρια σταυρωμένα ο υπουργός Ναυτιλίας Θοδωρής Δρίτσας, παρότι το Διοικητικό Συμβούλιο άλλαξε πρόσφατα και δεν είναι δικής του επιρροής.

Οι διαγωνισµοί για ΔΕΣΦΑ και ΔΕΗ

Αφήσαμε τα ενεργειακά για το τέλος. Από τον διαγωνισμό πώλησης του 24% του ΑΔΜΗΕ που προκηρύχθηκε προ ημερών, έως το σίριαλ με τον ΔΕΣΦΑ που σέρνεται εδώ και τρία χρόνια – και πότε ναυαγεί, πότε όχι – ή την ιδιωτικοποίηση του 17% της ΔΕΗ, τα ανοιχτά μέτωπα είναι πολλά και γεμάτα αγκάθια.

Αγκάθια έχει και η σχέση του προϊσταμένου του χαρτοφυλακίου της Ενέργειας Πάνου Σκουρλέτη με τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιο Πιτσιόρλα. Τελευταίο κρούσμα είναι η κίνηση Σκουρλέτη να καταθέσει την Πέμπτη στη Βουλή τροπoλογία για τη μείωση της «ανακτήσιμης διαφοράς» των 829 εκατ. ευρώ που έχει λαμβάνειν ο ΔΕΣΦΑ από προηγούμενα χρόνια, δίχως να ενημερώσει το ΤΑΙΠΕΔ. Πρόκειται για ποσά που είχε επενδύσει παλαιότερα η εταιρεία σε υποδομές και δικαιούται να τα ανακτήσει μέσω αυξήσεων στα τέλη χρήσης δικτύου (που εισπράττει ο ΔΕΣΦΑ αλλά πληρώνουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις).

Με την κίνηση αυτή, αφενός περιορίζονται στο 30% οι αυξήσεις στα τέλη του ΔΕΣΦΑ, όπως είπε ο Σκουρλέτης στη Βουλή, αφετέρου όμως μειώνονται και τα μελλοντικά έσοδα του ΔΕΣΦΑ, βάσει των οποίων προσέφερε τα 400 εκατ. ευρώ η Socar στον σχετικό διαγωνισμό. Αγνωστη είναι επίσης η αντίδραση των Ιταλών της Snam, που ενδιαφέρονται να αγοράσουν το 17% του ΔΕΣΦΑ από τη Socar προκειμένου να μειωθεί κάτω του 50% το μερίδιο των Αζέρων, όπως έχει απαιτήσει η ίδια η Κομισιόν. Είναι εξακριβωμένο ότι δεν υπήρξε ο παραμικρός συντονισμός μεταξύ των δύο πλευρών που εμπλέκονται στην ιδιωτικοποίηση του ΔΕΣΦΑ, παρά «μονομερώς» το υπουργείο κατέθεσε στη Βουλή τη σχετική τροπολογία, για την οποία το ΤΑΙΠΕΔ ενημερώθηκε εκ των υστέρων.

Οι στρατηγικές ενεργειακές αποκρατικοποιήσεις

Φαίνεται, με άλλα λόγια, ότι η κόντρα Σκουρλέτη – Πιτσιόρλα καλά κρατεί και εύλογα, επομένως, γεννάται το ερώτημα: Τι θα γίνει για στρατηγικές ενεργειακές αποκρατικοποιήσεις που θα βρεθούν επί τάπητος στο μέλλον, όπως το 17% της ΔΕΗ ή το 65% της ΔΕΠΑ και το 35% των ΕΛΠΕ;

«Τα θέματα αυτά όπως και την τύχη των ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ θα τα κουβεντιάσουμε το φθινόπωρο» λένε κυβερνητικές πηγές, ενώ ειδικά για τη ΔΕΗ θεωρούν ότι όλα είναι ανοιχτά αφού πολλά εξαρτώνται από την τύχη του ΑΔΜΗΕ. Αν ο διαγωνισμός για την πώληση του 24% δεν αποβεί γόνιμος και αναγκαστεί από τους θεσμούς η κυβέρνηση να οδηγηθεί στην πώληση του 100%, θα πρέπει να ξαναδεί από την αρχή τους σχεδιασμούς στον τομέα του ηλεκτρισμού. Τόσο δηλαδή με την πώληση του 17% της ΔΕΗ όσο και με τη μεταφορά στο υπερταμείο από το Σεπτέμβριο, του υπολοίπου 34% της ΔΕΗ.