«Είναι καιρός να σταματήσουν όλα αυτά»

Ο γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς δεν κρύβει πλέον την αγανάκτησή του. «Είναι καιρός να σταματήσουν όλα αυτά» δήλωσε χθες στον δημοσιογράφο που επέμεινε να μάθει «αν ένας από τους υπουργούς του μπορεί να διοργανώνει πολιτικές συγκεντρώσεις». Η δήλωση έκανε αμέσως τον γύρο του γαλλικού Τύπου: μέχρι χθες ο Βαλς είχε αποφύγει να ασκήσει δημόσια τόσο έντονη κριτική στον υπουργό Οικονομίας του. Να ήταν άραγε η αρχή του τέλους – του κυβερνητικού τέλους για τον Μακρόν; Η σχέση πρωθυπουργού και υπουργού Οικονομίας δεν είναι καλή, αυτό είναι γνωστό τοις πάσι. Την κόκκινη κάρτα στον Εμανουέλ Μακρόν ωστόσο μόνο ένας μπορεί να τη δείξει, και αυτός είναι ο Φρανσουά Ολάντ.

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί ο γάλλος πρόεδρος επιδεικνύει τόσο μεγάλη ανεκτικότητα έναντι του Μακρόν. Κάποιοι την αποδίδουν στο γεγονός πως ο υπουργός Οικονομίας τελεί υπό την «προστασία» της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, νυν υπουργού Οικολογίας, Βιώσιμης Ανάπτυξης και Ενέργειας, πρώην προεδρικής υποψήφιας και μητέρας των τεσσάρων παιδιών του γάλλου προέδρου – τα χρόνια της μεταξύ τους ρήξης έχουν παρέλθει, η Σεγκολέν θεωρείται εδώ και καιρό «ο άνθρωπος που ψιθυρίζει στο αφτί του προέδρου».

Αλλοι επικαλούνται λόγους συναισθηματικούς για τη στάση του Ολάντ. «Τον γούσταρε πραγματικά» δήλωσε στη «Μοντ» ο Σοσιαλιστής Ζουλιάν Ντρε. Και άλλοι απλώς δεν μπορούν να το εξηγήσουν. «Παραμένει ένα μυστήριο» λέει ο υπουργός Οικονομικών Μισέλ Σαπέν. «Υπάρχει σίγουρα ένα δέσιμο, η ικανοποίηση ότι κατάφερε να εντοπίσει και να αποκαλύψει μια προσωπικότητα, όπως ο Μιτεράν τον Φαμπιούς ή ο Σιράκ τον Ντε Βιλπέν. Οταν φτάνεις σε κάποια ηλικία, σου αρέσουν αυτές οι γεννήσεις από τον μηρό του Δία».

Στην πολιτική όμως σπάνια χωράει το συναίσθημα. Και κανείς δεν αμφιβάλλει πως ο Φρανσουά Ολάντ, όσο χαμηλά και να βρίσκεται αυτή τη στιγμή η δημοτικότητά του, δεν θα διστάσει να λάβει αποφάσεις αν θεωρήσει πως χρειάζεται να τις λάβει. «Δεν βλέπω πώς μπορεί να συνεχίσει έτσι μέχρι τέλους» επισημαίνει ολαντικός υπουργός. «Ο πρόεδρος πιστεύει πως ο Μακρόν αποτελεί ένα επιπλέον δόντι στην τσουγκράνα του. Την ημέρα που θα νιώσει πως αυτό του κοστίζει ψήφους αλλού, θα του πει να φύγει». Τρεις μήνες τώρα, επισήμαινε από την πλευρά της η «Λιμπερασιόν», ένα είναι το ερώτημα για τον Φρανσουά Ολάντ: αν ο Εμανουέλ Μακρόν είναι πιο χρήσιμος μέσα ή έξω. Και όπως όλα δείχνουν, εφεξής η ιδέα είναι να τον κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο εντός κυβέρνησης – πεπεισμένος πως ο νεαρός, φωτογενής, σοσιαλφιλελεύθερος, «ούτε αριστερά ούτε δεξιά» υπουργός Οικονομίας του προσφέρει περισσότερα από όσα του στερεί.

Σύμφωνα μάλιστα με κάποιους Σοσιαλιστές αντάρτες, αυτός είναι ένας από τους λόγους που η κυβέρνηση αρνήθηκε να υποχωρήσει την περασμένη εβδομάδα στο θέμα της αμοιβής των υπερωριών, δεχόμενη έναν πολιτικό συμβιβασμό που θα μπορούσε να είχε σημάνει το τέλος της μάχης με τα συνδικάτα, και δη τη Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας, για την εργασιακή μεταρρύθμιση που προωθεί, τον Νόμο Ελ Κομρί. «Αν αγγίξεις τις υπερωρίες, ο Μακρόν την κάνει και αυτό δεν το θέλουν» συνόψισε ένας αντάρτης.

Οσο μετρ και να έχει γίνει πάντως ο Εμανουέλ Μακρόν στα υπόγεια μηνύματα, ο Φρανσουά Ολάντ παραμένει απαράμιλλος σε αυτή την τέχνη. Την περασμένη Πέμπτη, στο Μέγαρο των Απομάχων κατά τη διάρκεια της τελετής προς τιμήν του Μισέλ Ροκάρ, έκρυψε μια ξεκάθαρη προειδοποίηση προς τον υπουργό Οικονομίας του μέσα σε ένα κομπλιμέντο για τον πατέρα της Δεύτερης Αριστεράς – την κληρονομιά του οποίου διεκδικεί (και) ο Μακρόν: ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, θύμισε ο πρόεδρος της χώρας, «ποτέ δεν έπαιξε παιχνίδια εις βάρος της πολιτικής του οικογένειας ούτε καν όταν χρειάστηκε να παραμερίσει μπροστά στον Φρανσουά Μιτεράν». Ολοι στη Γαλλία θυμούνται πόσο κόστισε πολιτικά στον σπουδαίο Μισέλ Ροκάρ η ανασφάλεια που προκαλούσε στον πρόεδρο Μιτεράν.