Στο «Ruined» για τους εμφυλίους της Αφρικής

Ποτό μπορεί να μην τους κέρασαν, αλλά μια θέση στο σαλονάκι τους άνετα πήραν οι θεατές που έφτασαν σχετικά νωρίς στον χώρο Δ της Πειραιώς 260, εκεί όπου είχε στηθεί το μπαρ ενός οίκου ανοχής με αφορμή την παράσταση «Ruined» – βασισμένη στο βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό της Λιν Νότατζ που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία του Βρετανού Ντένις Ρέιντ και της Γιούλας Μπούνταλη, με ηθοποιούς καταγόμενους από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή και της ομάδας Διασπορά, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Οι κοπέλες κυκλοφορούσαν ανάμεσα στον κόσμο και λικνίζονταν στους ήχους του «Stranger in the night», σαν να προσπαθούσαν να προσελκύσουν τους θεατές ως πελάτες, δίπλα στα σκαμπό με τα κρόσσια και σ’ ένα ταλαιπωρημένο τζιπ.

Λίγο μετά τις 21.00, όταν τα φώτα έσβησαν στο μπαρ – μπορντέλο της Μάμας Νάντι – μιας γυναίκας «χαλασμένης», δηλαδή τόσο άγρια βιασμένης που δεν μπορεί πλέον να έχει σεξουαλικές σχέσεις -, έφτασε ο τροφοδότης της: ένας άνδρας που καταφέρνει εν μέσω εμφυλίου στο Κονγκό να της εξασφαλίζει με το αζημίωτο από ποτά για το μπαρ – κάποιες φορές χαλασμένα κι αυτά – μέχρι κραγιόν και βελγικές σοκολάτες. Ενίοτε την τροφοδοτεί και με καινούργιες κοπέλες σε προσιτές τιμές.

Στο φορτίο που έχει μόλις κουβαλήσει στη μέση του πουθενά – «το μοναδικό μέρος σε απόσταση 25 χλμ. που σερβίρει παγωμένη πορτοκαλάδα» – είναι και δύο νέα κορίτσια που πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας: οι δύο στην τιμή της μίας. Η ευκαιρία όπως θα φανεί όμως δεν είναι για την ιδιοκτήτρια του μπαρ, αλλά για τις κοπέλες: η μία είναι κι αυτή «χαλασμένη» από ξιφολόγχη. Η δεύτερη, θύμα απαγωγής των ανταρτών, έμεινε για πέντε μήνες «δεμένη σαν κατσίκα από το πόδι σε ένα δέντρο» και ήταν «η σουπίτσα για τους στρατιώτες πριν από το δείπνο». Στο χωριό τους είναι ανεπιθύμητες, μόνες κινδυνεύουν. Ο οίκος ανοχής μοιάζει με τη μεγάλη ευκαιρία.

ΘΕΑΤΡΟ – ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ. Με άρωμα από θέατρο – ντοκουμέντο, αφού η συγγραφέας ταξίδεψε στην Ουγκάντα για να συνομιλήσει με γυναίκες – θύματα ομαδικών βιασμών, η παράσταση κατάφερε να φέρει δίπλα μας την πραγματικότητα της σπαρασσόμενης από τους εμφυλίους Αφρικής. Ακόμη και ο οίκος ανοχής, ο οποίος ώς ένα σημείο είχε μετατραπεί σε πράσινη γραμμή για τα αντίπαλα στρατόπεδα που αναζητούσαν έναν τόπο να ξαποστάσουν, να πιουν και να γευτούν λίγη ηδονή, δεν κατάφερε να μείνει εκτός πεδίου συγκρούσεων. Μέσα γυναίκες που δεν μπορούσαν να κλείσουν τις πληγές τους, κυρίως εκείνες που απορρίφθηκαν από τους δικούς τους ανθρώπους. Εξω άνθρωποι της διπλανής πόρτας που μετατράπηκαν σε στρατιώτες, αγρότες, οι οποίοι, όπως λένε, ενώ θέλουν πίσω τη ζωή τους, τους ζητάνε να σκοτώσουν, όπως ο άνδρας της Σαλίμα, μιας εκ των γυναικών του οίκου ανοχής. Προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή, υποσχέσεις που δεν τηρούνται, απόγνωση που οδηγεί στην αυτοκτονία: «Δεν θα κάνετε άλλους πολέμους πάνω στο κορμί μου» λέει η Σαλίμα. Πολιτική, πόλεμος, έρωτας, παράνοια κι ανθρωπιά συναντώνται μέσα στο μπαρ, εκεί που η Μάμα Νάντι τελευταία θα παραδοθεί «σε αυτή που μας κοστίζει περισσότερα από όσα μας δίνει», στην αγάπη, και θα αποφασίσει κι εκείνη να κάνει ένα νέο ξεκίνημα αφήνοντας μια αχτίδα ελπίδας να φωτίσει την κόλαση, που χώρεσε σε μια σχεδόν τρίωρη παράσταση, η οποία τα έβαλε με ένα δύσκολο και άγριο θέμα και κατάφερε να κρατήσει ισορροπίες.