Οταν πάτησε στη γη, έλαμψε ένας άλλος Κριστιάνο Ρονάλντο!

Μέχρι προχθές ήταν απλώς ο Βασιλιάς της Μαδρίτης. Εχει κατακτήσει τα πάντα στην καριέρα του, ενώ οι τελευταίοι τρεις σπουδαιότεροι για εκείνον τίτλοι πριν από το κυριακάτικο έπος της Πορτογαλίας, οι ομαδικοί (Τσάμπιονς Λιγκ 2014 και 2016) και ο ατομικός (Χρυσή Μπάλα 2014), αλάφρωσαν από τους ώμους του ένα τεράστιο διπλό βάρος. Αυτό που απαιτούσε από τον Κριστιάνο Ρονάλντο να οδηγήσει τη Ρεάλ στην κορυφή της Ευρώπης και το πιο δύσκολο, εκείνο που τον διατηρούσε εγκλωβισμένο στην ιδέα μιας συνεχιζόμενης δολοπλοκίας, σύμφωνα με την οποία ήταν ο αδικημένος στη μάχη με τον Λιονέλ Μέσι κατά την ετήσια ανάδειξη του κορυφαίου στον κόσμο. Ωστόσο η κατάκτηση του Euro στα γήπεδα της Γαλλίας, έστω και με τον CR7 να μην κάνει το τέλειο τουρνουά (όμως να έχει καθοριστική παρουσία σε συγκεκριμένα ματς), ήταν το έναυσμα για να αντικρίσουμε και μια διαφορετική πτυχή τού (εν πολλοίς παρεξηγημένου) χαρακτήρα του. Είδαμε τον γήινο Ρονάλντο, τον φίλο και συμπαίκτη. Αυτόν που λίγοι πιστεύουν ότι μπορεί να είναι στην πραγματικότητα αφού οι haters είναι πολλοί.

Παρά ταύτα, ο Ρονάλντο ουδέποτε ήταν ο άνθρωπος που δημιουργούσε ίντριγκες. Σήμερα αναγνωρίζεται στα αποδυτήρια της Ρεάλ (μαζί με τον Σέρχιο Ράμος) ως ένας από τους πιο χαλαρούς τύπους που υπάρχουν εκεί. Αστειεύεται διαρκώς, είναι φίλος με όλους, δεν μειώνει κανέναν, αποφεύγει τις εντάσεις και παίρνει τον λόγο σε σοβαρά θέματα μόνο όταν θεωρεί ότι έχει να πει κάτι σημαντικό. Οπως ακριβώς έπραξε στα αποδυτήρια της Πορτογαλίας στο ημίχρονο του αγώνα: «Θα το πάρετε, μπορείτε και χωρίς εμένα. Δεν αλλάζει κάτι, είστε ακόμα έντεκα, μείνετε ενωμένοι» τους είπε. Ο Ρονάλντο αποτελεί υπόδειγμα επαγγελματία, εξακολουθεί να πιέζει στα όρια τον εαυτό του με επιπλέον ατομικές προπονήσεις, προσέχει τη διατροφή του και την εναλλάσσει ανάλογα με τη σωματική κατάστασή του. Γενικώς κάνει όλα όσα πρέπει για να παραμένει ο πρώτος στον κόσμο. Σε στιγμές αυτοπροσδιορισμού και κριτικής, ο Κριστιάνο απαντά με γκολ, κάποιες φορές και με ρεκόρ. Είναι πολύ εγωιστής για να επιτρέψει στον εαυτό του να έχει συγκάτοικο στην κορυφή, δεν το δέχεται ούτε για τον Μέσι. Πάτησε τα 31 πλέον, ο χρόνος δεν άφησε κανέναν παραπονούμενο στη φθορά. Ωστόσο εν μέσω χλιαρής (ακόμα) αμφισβήτησης αλλά και εμφανώς διαφορετικής αγωνιστικής δραστηριοποίησης (τρέχει λιγότερο, παίζει ψηλότερα, ελαχιστοποιεί τις κούρσες με την μπάλα), παραμένει εξόχως αποτελεσματικός. Και όσο τα χρόνια μέσα στα γήπεδα περνούν, γίνεται και πιο σώφρων άνθρωπος. Η αυταρέσκεια που πολλές φορές τον διακατέχει μεταφράζεται σε ανάγκη αναγνώρισης, ίσως ένα δικό του εσωτερικό σύνδρομο. Οσοι τον συναναστρέφονται πάντως καθημερινά, κακό λόγο δεν θα πουν για εκείνον. Ακόμη και αν τον ζηλεύουν για το πόσο η ποδοσφαιρική φύση τον προίκισε.

Το στήριγμα του Σάντος
Οταν ο Φερνάντο Σάντος ανέλαβε την Εθνική Πορτογαλίας, το πρώτο μέλημά του ήταν να τιθασεύσει ένα σωρό εκκεντρικούς τύπους (Πέπε, Νάνι, Κουαρέσμα κ.ά.) και να τους οδηγήσει σε μια διαφορετική λογική από αυτήν που μέχρι τότε τους διακατείχε. Ο Ρονάλντο, αν και διαπιστωμένη βεντέτα, ήταν ο πιο λογικός όλων. Εκείνον λοιπόν πλησίασε πρώτο, ζητώντας τη συνδρομή του ώστε οι πολλοί ταλαντούχοι παίκτες της ομάδας να δημιουργήσουν ένα σύνολο που θα λειτουργούσε με λιγότερη αφέλεια και περισσότερη κυνικότητα. Ο CR7 ανταποκρίθηκε επαρκώς στο κάλεσμα και ως αρχηγός κατάφερε να βοηθήσει το έργο του Σάντος για το συμμάζεμα των αποδυτηρίων και τη δημιουργία του ενωτικού κλίματος που αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της νέας πρωταθλήτριας Ευρώπης.