Ο Ολυμπιακός, τα περιστέρια και ο Μητροπάνος

«Οταν μιλάμε για τον Ντούντα, ουσιαστικά αναφερόμαστε στον κορυφαίο προπονητή που είδε ποτέ το ευρωπαϊκό μπάσκετ». Λόγια του μεγάλου Ζέλικο Ομπράντοβιτς για τον κουμπάρο του Ντούσαν Ιβκοβιτς, που αποφάσισε στα 73 του χρόνια να βάλει τίτλους τέλους στην πλούσια προπονητική καριέρα του. Ενας πραγματικός σοφός του μπάσκετ (και όχι ειρωνικά όπως τον είχε βαφτίσει ο Φασούλας), σαν τον θείο του τον Νίκολα Τέσλα, έναν από τους μεγαλύτερους φυσικούς, εφευρέτες και μηχανικούς στην ιστορία.

ΕΥΘΥΣ ΚΑΙ «ΔΥΣΑΡΕΣΤΟΣ». Οσο όμως θαυμάζει κανείς τον Ντούσαν Ιβκοβιτς ως προπονητική ιδιοφυΐα (40 χρόνια έφτιαχνε ομάδες από το μηδέν και έκανε… παπάδες) άλλο τόσο οφείλει να το κάνει και για τον εκτός γηπέδων Ντούντα. Πάντα παθιασμένος με αυτά που αγαπούσε, ειλικρινής και ευθύς σε σημείο παρεξήγησης, με στόχο όμως το καλό των (παιδιών) παικτών του.

Στην πρώτη του θητεία στον Ολυμπιακό ο Ντούντα «τα είδε όλα», μέχρι και την ομάδα να χάνει αρχικά ακόμα και από Παπάγου και ΒΑΟ! Τότε αποφάσισε να πάνε στο τουρνουά Χριστουγέννων της Μαδρίτης οικογενειακώς για να συσφίξουν σχέσεις και να μιλήσουν.

Ο Αμερικανός Γουίλι Αντερσον που ερχόταν από το Αμστερνταμ έχασε το αεροπλάνο της αποστολής και εμφανίστηκε στο ξενοδοχείο την άλλη μέρα, έχοντας μάλιστα ένα παιδί στην αγκαλιά!

«Μπρε Τάκη, μπορείς να πεις στον κύριο να αποχωρήσει όπως ήρθε;» είπε στον καλό του φίλο και συνεργάτη στον Ολυμπιακό Τάκη Λιβιεράτο και όταν ο τελευταίος προσπάθησε να πει ένα «μα», άκουσε τον εξάψαλμο. Οι Ερυθρόλευκοι για πρώτη φορά μετά το 1992-93 μόλις είχαν αλλάξει ξένο μεσούσης της περιόδου!

Βάζοντας τον Τόμιτς να κοντρολάρει λίγο το παιχνίδι του Ρίβερς ο Ιβκοβιτς άλλαξε την ιστορία και ο Ολυμπιακός άρχισε να νικάει τους πάντες. Μετά το μεγάλο διπλό στη φάση των 16 στο Βελιγράδι επί της Παρτίζαν, είχε ανοίξει ένα εξαιρετικό ουίσκι και το απολάμβανε με τον καλό του φίλο Γιώργο Σαλονίκη στο αεροπλάνο της επιστροφής. Ο υπεύθυνος ταξιδιών της ομάδας Γιώργος Κοκοβίνος «τόλμησε» να ρωτήσει αν θέλουν να έχει σταντ μπάι μια πτήση, σε περίπτωση που η Παρτίζαν ισοφαρίσει τη σειρά στην Αθήνα, και μόνο που δεν τον πέταξαν από το αεροπλάνο!

Ο Ολυμπιακός έχασε(!) αλλά ο  Ντούντα με δύο τηλεφωνήματα κανόνισε πτήση της JAT για το επόμενο πρωί και η ομάδα «πέταξε» προς το τριπλ κράουν.

ΕΞΩ ΚΑΡΔΙΑ. Στο αγαπημένο του Λεμόνι στο Παλαιό Φάληρο αλλά και στις ψαροταβέρνες του Πειραιά με τους καλούς του φίλους και συνεργάτες Κώστα Μπογατσιώτη και Βαγγέλη Αγγέλου έβλεπες το αυθεντικό πρόσωπο φιλίας του Ιβκοβιτς. Ενας άνθρωπος έξω καρδιά που ήξερε όχι απλώς να γλεντάει αλλά και να τραγουδάει και μάλιστα πολύ όμορφα. Του άρεσε πάντα η ελληνική μουσική και ήταν αδελφικός φίλος του Δημήτρη Μητροπάνου, είχε ραγίσει η καρδιά του όταν τον έχασε, ενώ με τον κουμπάρο του τον Ομπράντοβιτς δεν έχανε ευκαιρία για μια βραδιά στον Αντώνη Ρέμο.

Τη λατρεία του για τα περιστέρια δεν την αποχωρίστηκε φυσικά ούτε στην Ελλάδα και ένιωθε περήφανος όταν έδειχνε τον περιστερώνα του στην ταράτσα της πολυκατοικίας όπου έμενε στην Παραλιακή. Εδινε σε όλα τα περιστέρια ονόματα, ήξερε τις συνήθειές τους και τα είχε εκπαιδευμένα.

ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ. Ο Ολυμπιακός ήταν το απωθημένο του (δεν είναι τυχαίο ότι ήταν η μόνη ομάδα στην οποία επέστρεψε σε συλλογικό επίπεδο), καθώς άφησε ημιτελή δουλειά όταν έφυγε το 1999. Είχε καλύτερη ομάδα και από το 1997 την επόμενη σεζόν, αλλά οι Μπένετ, Καρνισόβας, Τάρλατς, Φασούλας βγήκαν νοκάουτ με τραυματισμούς και από το εκπληκτικό μπάσκετ σε όλη την Ευρώπη (16-0), ήρθε η κατάρρευση. Κατάφερε να γυρίσει επί εποχής αδελφών Αγγελόπουλων πετυχαίνοντας το αριστούργημα της καριέρας του, το έπος του 2012 με την Ευρωλίγκα στην Κωνσταντινούπολη και το πρωτάθλημα, και τα δύο ύστερα από 15 χρόνια για τον Ολυμπιακό, από τότε δηλαδή που ήταν και πάλι ο ίδιος στον πάγκο.

ΣΤΗΝ ΠΕΝΑ.Πάντα προσέχει τον εαυτό του να είναι στην πένα. «Για να αρέσουμε στις γυναίκες» όπως έλεγε, παρότι έχει μάτια μόνο για την αγαπημένη του Νένα.

Σε ένα ταξίδι, δεν είχε προλάβει να παρουσιαστεί όπως πρέπει (καθώς έβαζε και τις κρέμες του) και όταν τον πλησίασαν οι κάμερες με τα δυνατά φώτα πρωί πρωί, φώναξε  «Κάποιος πρέπει να με προστατεύσει», ψάχνοντας τον άτυχο Γιάννη Φιλέρη, γραφείο Τύπου τότε, που άκουσε τον εξάψαλμο αργότερα.

Αυτός είναι ο δικός μας Ντούντα που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε.