Scorpions: «Αν δεν έρθετε, εσείς θα χάσετε!»

Ενα περίεργο πράγμα με τους Scorpions και την Ελλάδα: το 1989 συμμετείχαν στους πρωτοχρονιάτικους εορτασμούς της ΕΤ1, έναν χρόνο μετά τραγουδούσαν το «Θα ήθελα να ήσουν» της Μαρινέλλας, έπειτα ανέβαζαν επί σκηνής τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου ή κυκλοφορούσαν τις unplugged εμφανίσεις τους στον Λυκαβηττό. Από ένα σημείο όμως κι έπειτα άρχισαν να προκαλούν και κάμποσα μειδιάματα. Μέχρι και σατιρικά βίντεο φτιάχτηκαν τα τελευταία χρόνια, με τους Γερμανούς να έρχονται πλέον «για μία και μοναδική εμφάνιση στου Τάσου του Μπουτάρα στην πλατεία». Εκείνοι φυσικά ούτε πτοήθηκαν ποτέ ούτε πτοούνται. Με την τρέχουσα περιοδεία γιορτάζουν 50 χρόνια στο κουρμπέτι, κάτι που δεν πετυχαίνεται μόνο με πωλήσεις σε μικρές βαλκανικές χώρες. Μιλώντας από την άλλη άκρη της γραμμής με την ένρινη χροιά του, ο τραγουδιστής Κλάους Μάινε δίνει και άλλη διάσταση στο κατόρθωμα: «Είναι ένα τρομακτικό νούμερο. Αλλά την ίδια στιγμή σε εντάσσει σε ένα λαμπρό κλαμπ, με συγκροτήματα όπως οι Stones, οι Who, οι Beach Boys. Είναι κάτι για το οποίο μπορείς να είσαι περήφανος».

Ο τυπικός, ξινός συναυλιάκιας θα πρόσθετε ότι «ναι, αλλά στην Ελλάδα έφαγε ψωμάκι». Μπορεί, αν και το «δυτικογερμανικό χέβι μέταλ συγκρότημα», σύμφωνα με την προσφώνηση εκείνης της κρατικής εορταστικής εκπομπής, έχει και αλλού σκληροπυρηνικούς οπαδούς. Πού; Μια πρώτη ματιά στην περιοδεία τους, δείχνει ότι η πατρίδα τους θέλει πέντε συναυλίες για να τους χορτάσει. Μια δεύτερη φανερώνει μια αγάπη στη Λατινική Αμερική, στη Νοτιοανατολική Ασία ή στην Απω Ανατολή. Η σημασία της ανθρωπογεωγραφίας δεν φαίνεται αμελητέα. «Είναι διαφορετικό το βόρειο ημισφαίριο – στον Νότο υπάρχει πάντα ισχυρή σύνδεση με τη μουσική μας» λέει ο Γερμανός. Και σίγουρα δεν τον απασχολεί διόλου αν στον Νότο ή στον Βορρά υπάρχουν και οι ξινοί συναυλιάκηδες. «Είναι ζήτημα του καθενός αν θέλει να μείνει σπίτι ή να περάσει καλά μαζί μας. Δεν μπορώ να βάλω το μαχαίρι στον λαιμό κανενός. Αν η προσέγγισή σας είναι “όχι πάλι αυτοί”, εσείς χάνετε ένα υπέροχο σόου».

Εχει δίκιο φυσικά. Οχι μόνο επειδή το γηπεδικό και μπαλαντοειδές χαρντ ροκ τούς χάρισε πωλήσεις εκατομμυρίων, όχι μόνο επειδή τα «In Trance» ή «Lovedrive» ήταν ωραιότατα, αλλά και γιατί του Κλάους το λέει ακόμα η περδικούλα του. Τις προάλλες πήγε να ακούσει τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ στο Βερολίνο. «Οι περισσότεροι σκέφτονται, “έλα τώρα, ο άνθρωπος είναι 74”. Τι σόου όμως, ε; Φανταστικό! Νομίζω ότι υπάρχει η ίδια κινητήρια δύναμη πίσω από τους μουσικούς που αντί για “είμαι ένας μεγάλος ροκ σταρ” σκέφτονται “είμαι ένας καλλιτέχνης και θέλω να βγω ενώπιον του κοινού”. Αυτό κάνει κι εμάς να προχωράμε» εξηγεί. Και το κάνει πειστικά, παρότι η πατίνα του χρόνου έχει ουδετεροποιήσει μερικές πλευρές της μπάντας του. Το τελευταίο άλμπουμ της, με τον μεταφυσικά φιλόδοξο τίτλο «Return to Forever», απεικονίζει μια μυστήρια συσκευή, κάτι μεταξύ στέμματος και στερεοφωνικού. Πάνε τα χρόνια του «Virgin Killer» ή του «Animal Magnetism» με τις παιδίσκες και τα σκυλιά, σωστά; «Κοίτα, κάποια από εκείνα τα εξώφυλλα ήταν τρομερά και κάποια απλώς λίγο προκλητικά. Μερικά έγιναν εμβληματικά, μερικά απλώς ξαστόχησαν. Ηταν βέβαια και οι συνθήκες. Σήμερα ούτε που θα διανοούνταν κανείς να κάνει κάτι τέτοιο».

Ο άνεμος της αλλαγής.  Μιλώντας για άλλες, περασµένες συνθήκες, µην ξεχάσουµε και το «Wind of change», εκείνη την ευπώλητη µπαλάντα του 1990 που ενώ καλωσόριζε τις ιστορικές αλλαγές της εποχής µε µια αισιοδοξία κατάλληλη για διασκευή από παιδική χορωδία, συχνά κατέληγε σάουντρακ για σχολικά χαµουρέµατα. Το τραγούδι βέβαια έκανε λόγο για ανθρώπους που µπορούσαν να ζήσουν σαν αδέλφια. Με την σηµερινή επίσης Ευρώπη να µοιάζει στην καλύτερη περίπτωση αποδιοργανωµένη, µήπως ήταν υπερβολικά αισιόδοξο; «Οχι, όχι» ξεκαθαρίζει ο άνθρωπος που σφυρίζει στην εισαγωγή του. «Γιατί εξέφραζε αυτό που όχι µόνο εγώ αλλά και πολλοί άλλοι αισθάνονταν: ότι ο πλανήτης καλυτερεύει, ότι έρχεται το τέλος των διαχωρισµών, ότι ενωµένη και δυνατή η Ευρώπη θα ζει ειρηνικά. Χτίζαµε γέφυρες, δεν ήµασταν υπερβολικά αισιόδοξοι», καταλήγει χωρίς πάντως να αρνείται το προφανές: «Οντως η ήπειρος βρίσκεται σε µια διαφορετική κατάσταση. Το Ηνωµένο Βασίλειο σκέφτεται να φύγει (σ.σ.: η συνέντευξη δόθηκε πριν από το Brexit), οι εντάσεις µεταξύ Γερµανίας και Ελλάδας είναι µεγάλες και παλιά σενάρια επανέρχονται, λες και κάποιοι χρειάζονται έναν εχθρό. Είναι σαν τα ρολόγια να γυρνούν προς τα πίσω. Θέλω όµως να ξυπνήσω ένα πρωί και να ακούσω ότι έχουµε ξαναβρεί τον ρυθµό µας. Οτι αυτό το µπέρδεµα, το χάλι που ζούµε, µπορεί να επιλυθεί».

Ωσπου να συμβεί αυτό, ο Μάινε έχει πολλή δουλειά. Οι μηχανές των Scorpions είναι ακόμα ζεστές: μόνο το 2012 σκέφτηκαν φωναχτά να σταματήσουν, «μετά όμως συνειδητοποιήσαμε πόσοι νέοι φαν συμμετέχουν στο πάρτι από τότε που το facebook ήρθε στα πράγματα». Οχι ότι στέρεψε από προσωπικά όνειρα: «Είναι πάντως παράξενο να σκεφτώ κάτι άλλο. Θα ήταν πρόκληση να κάνω κάτι μόνος μου, αυτή τη στιγμή ωστόσο δεν πλησιάζω τέτοιες σκέψεις. Είμαστε τόσο απασχολημένοι, ώστε το μόνο που σκέφτομαι είναι “φίλε, όταν τελειώσω, θα χρειαστώ ένα μεγάλο διάλειμμα” κι ας δούμε τότε τι θα φέρει η ζωή». Το αν θα του φέρει κι άλλους ύμνους για αμετανόητους ή περιστασιακούς παλιοροκάδες (με τόση πάντως διασκεδαστική ισχύ, ώστε για καθένα κουρασμένο ακροατή να προκύπτει σχεδόν κι ένας γοητευμένος) το ξέρει μόνο εκείνη – ειδικά αν σκεφτεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο κάποτε υποδείκνυε στον μικρό Κλάους ότι αξίζει να ασχοληθεί με το τραγούδι. «Ηταν μία από αυτές τις χριστουγεννιάτικες οικογενειακές συγκεντρώσεις», λέει ο 68χρονος, «όπου όλοι κάθονται κοντά και από κάπου ακούγεται μουσική. Θυμάμαι έναν θείο μου που είπε “έλα Κλάους, έλα, τραγούδησέ μας το Ave Maria” κι εγώ με τη νεανική φωνή τενόρου το έκανα ανεβασμένος σε μια καρέκλα. Ηταν η πρώτη μου σκηνή. Στο τέλος ο θείος μού έδωσε πέντε γερμανικά μάρκα. Νομίζω πως τότε σκέφτηκα ότι εδώ μπορεί να υπάρχει μέλλον!».

info
Πλατεία Νερού, Φάληρο, 20/7. Εισιτήρια (35 – 55 ευρώ): viva.gr, tickethour.com, Public, SevenSpots, Ιανός. Ταμείο: 40, 60 ευρώ