«Μας σοκάρισε το Brexit»

Εχουν στην Ελλάδα μέχρι και αγαπημένη ψαροταβέρνα. Βρίσκεται «κάπου κοντά στη θάλασσα», τους πηγαίνει ένας φίλος όποτε επισκέπτονται τη χώρα μας και αυτό δεν συμβαίνει σπάνια: μισή ντουζίνα φορές, σε μεγάλα φεστιβάλ ή σε ωραία venues, έχουν τιμήσει τη χώρα οι Editors από το Στάφορντ. Οχι ότι έξω δεν πάνε καλά: το καλογυαλισμένο, χορευτικό post punk τους είναι υπεύθυνο για μερικά πλατινένια άλμπουμ ή sold out περιοδείες και για την αμφισβήτηση στο γύρισμα του αιώνα (των Interpol ή των Franz Ferdinand βοηθούντων), της έτσι κι αλλιώς αμφίβολης εμπορικής κυριαρχίας της brit pop ή του εναλλακτικού ροκ. Δεν είναι φυσικά τουριστικοί οι σκοποί της έλευσής τους την πρώτη ημέρα του EJEKT. Προς απόδειξη αρκεί μια συζήτηση με τον μπασίστα Ρας Λιτς ή μια ματιά στην τρέχουσα περιοδεία τους: όλοι σχεδόν οι σταθμοί είναι σε μικρότερα ή μεγαλύτερα φεστιβάλ. Φταίει το θέρος; Ή υπάρχει κάτι σε αυτά που το αποζητούν; «Είναι σημαντικά για εμάς. Είναι σαν μια μεγάλη μάζωξη, γιορταστική, με πολλές, διαφορετικές μπάντες» λέει ο Ρας. «Οι μεγαλύτερες δίνουν ωραία σόου και οι μικρότερες βρίσκουν ευκαιρία να αναδειχθούν. Αυτό κάναμε κι εμείς τόσα χρόνια κι αυτό κάνουμε ακόμα».

Πριν από έναν μήνα πάντως έπαιξαν με τους Manic Street Preachers στην 20ή επέτειο του δικού τους αγαπημένου «Everything must go». Ηταν η κίνηση μιας μπάντας σεβαστικής: «Πάντα πρέπει να εκτιμούμε κάποιον μεγαλύτερο, κάποιον που ήρθε πριν από εμάς. Είναι σημαντικό και σου δίνει μια αίσθηση της ιστορίας της μουσικής» εξηγεί ο Ρας που παραδέχεται ότι οι Preachers ήταν κάτι σαν μέρος της ανατροφής του. Ομοίως και οι Radiohead. Πώς του φάνηκε αλήθεια το τελευταίο τους, το «A moon shaped pool»; «Νομίζω ότι ήταν ΟΚ. Δεν είναι το αγαπημένο μου, δεν μου “μίλησε” για να το πω έτσι» αποκρίνεται. Του άρεσε ωστόσο το «Girl at the end of the world», το πιο πρόσφατο των James (που επίσης εμφανίζονται στο EJEKT), παρότι τα ακούσματά του δεν επικεντρώνονται τόσο στη βρετανική σκηνή και τα πηγαινέλα της. Δεν είναι καν βέβαιος αν ισχύει τα τελευταία χρόνια ο ανταγωνισμός μεταξύ κιθαριστικού και πιο ατμοσφαιρικού ήχου: «Οι τάσεις πάνε κι έρχονται στην πραγματικότητα. Νέες μπάντες βγαίνουν σχεδόν συνέχεια και ίσως υπάρχει μια άνθηση αυτή τη στιγμή, εγώ όμως είμαι σε πιο ηλεκτρονικό mood. Εσχάτως ακούω πολύ το “Transport”, το τελευταίο του Juan Atkins».

ΣΤΑ ΧΑΪΛΑΝΤΣ ΤΗΣ ΣΚΩΤΙΑΣ. Το τελευταίο των Editors, το «In dream», ηχογραφήθηκε με την μπάντα σε καθήκοντα παραγωγού, κάτι που σύμφωνα με τον Ρας προσέδωσε αυτοπεποίθηση. Εχει δίκιο ο μπασίστας: σε σχέση με την κιθαριστική ποπ του «Back Room» του 2005 ή τους ηλεκτρονικούς αυτοσχεδιασμούς του «In this light…» του 2009, τούτο εδώ ξεσκαρτάρει τα παλιά στοιχεία, χωρίς να του λείπουν τα καινούργια. «Ομιχλώδης, ηλεκτρονική, γοτθική ποπ» ήταν ο χαρακτηρισμός του μπροστάρη Τομ Σμιθ, όταν μιλούσε στο «Νσυν» τον περασμένο χειμώνα. Αυτό που υπογραμμίζει σήμερα ο Ρας είναι ότι το άλμπουμ γράφτηκε κάπου στα Χάιλαντς της Σκωτίας, με πολλή αφοσίωση και καθόλου περισπασμούς. Ηταν το ακριβώς αντίθετο κλίμα από τις πρόσφατες εξελίξεις στη χώρα του: «Θλίβομαι και σοκάρομαι με το Brexit. Δεν έχω ιδέα τι θα επακολουθήσει, ώς τώρα όμως τα νέα δεν είναι καλά» πιστεύει. Σύσσωμοι οι Editors ήθελαν το Bremain, μεταξύ άλλων γιατί «είμαστε μια live μπάντα και οι ευρωπαϊκές χώρες είναι ο χώρος εργασίας μας». Η πορεία της Εθνικής Αγγλίας στο Euro δεν βοήθησε, σωστά; «Ηταν το κερασάκι στην τούρτα» απαντά ο βρετανός γελώντας. Ευτυχώς λοιπόν που έχει σαν καταφύγιο τη μουσική. «Οχι μόνο σαν καταφύγιο» καταλήγει. «Υπάρχει ακόμα πάθος, μαγεία. Δεν είναι απλώς μια δουλειά. Κι αν είναι, είναι υπέροχη».

INFO
Πλατεία Νερού, Φάληρο, 8/7: DJ Zenn & Kid Angello, Velix, Σtella, Crystal Castles, James, Editors, Dimitri Vegas & Like Mike. Οι πόρτες ανοίγουν στις 17.00. Προπώληση: 40 ευρώ (αρένα), ταμείο 45 ευρώ. Στα www.viva.gr, www.tickethour.com, Public, SevenSpots