Η λοκομοτίβα του σινεμά

^«Ποιος δεν θα ήθελε να είναι ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος; Μια ματιά να ρίξει κανείς στο, χτυπημένο από την οικονομική κρίση, ελληνικό σινεμά θα οδηγηθεί σε αυτόν. Είναι ευζωιστής, κινηματογραφόφιλος, μαικήνας, το καλό παιδί μιας οικογένειας ελλήνων εφοπλιστών από την Πελοπόννησο και χρησιμοποιεί τα χρήματά του για την παραγωγή ανεξάρτητων ταινιών». Ετσι περιγράφουν όσοι γνώρισαν αυτόν τον μεγάλο ταξιδιώτη. «Συνεντεύξεις όμως δεν δίνει». Χρησιμοποιώ απόσπασμα από ένα άρθρο της «Monde» κυρίως επειδή έτσι συλλέγει κανείς πληροφορίες για τον έλληνα παραγωγό στον οποίο όλοι οι (σοβαρά) ενεργοί σκηνοθέτες σήμερα καταθέτουν με την πρώτη ευκαιρία ένα σενάριο – κάτι που κρίνεται απολύτως φυσιολογικό για πολλούς λόγους.

Βλέπετε, η Faliro House, η κινηματογραφική εταιρεία του Χρήστου βρίσκεται – με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – πίσω από τις σημαντικότερες ελληνικές συμπαραγωγές των τελευταίων ετών. Από το «παράξενο» και αναπάντεχα τρυφερό «Attenberg» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη (βραβείο γυναικείας ερμηνείας για την Αριάν Λαμπέντ στο Φεστιβάλ Βενετίας του 2010) και το σκληρό (και διαγωνιζόμενο στο Βερολίνο το 2014) «Μικρό ψάρι» του Γιάννη Οικονομίδη μέχρι τον ξενόγλωσσο «Αστακό» του Γιώργου Λάνθιμου (που σκίζει κυριολεκτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες), το εντυπωσιακό «Τετάρτη 04:45» του Αλέξη Αλεξίου, τη βραβευμένη «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά και την cult «Νορβηγία» του Γιάννη Βεσλεμέ, ο Κωνσταντακόπουλος έχει αποδείξει πως η ματιά του διαθέτει ένα βάθος σκέψης που δρα κινηματογραφοφιλικά. Και είναι πολύ σημαντικό αυτό το τελευταίο. Το ΕΚΚ που βλέπει τον προϋπολογισμό του να μικραίνει και το προσωπικό του να «ανανεώνεται» κατά τις ορέξεις των συμβούλων του υπουργείου Πολιτισμού έχει ελάχιστα να προσφέρει. Ετσι, η μπάλα του ελληνικού σινεμά βρίσκεται πλέον στην εξέδρα των ελλήνων ανεξάρτητων παραγωγών. Στο Φεστιβάλ Βερολίνου, στη συνέντευξη Τύπου για το «Μικρό ψάρι» ο Χρήστος παραδόξως συμμετείχε. Και εκεί δήλωσε τα εξής: «Οι πόροι είναι σίγουρα λιγότεροι από τα προηγούμενα χρόνια. Υπάρχει το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου που βοηθάει. Αλλά στην Ελλάδα υπάρχουν θέματα πολύ σοβαρά και έτσι οι πόροι για το σινεμά περιορίζονται. Η κρίση, ωστόσο, έδωσε θέματα στους δημιουργούς να αναδείξουν, έκανε τους σκηνοθέτες πιο ανήσυχους και καθάρισε το τοπίο. Οταν έχεις κρατικό δανεισμό φυσικά θα υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν γι’ αυτό και μόνο. Οταν κοπεί αυτή η συνεισφορά μένουν οι άνθρωποι που αγαπούν το σινεμά και είναι εδώ για να κάνουν ταινίες με θυσίες. Από αυτή την άποψη διανύουμε την καλύτερη περίοδο για τον κινηματογράφο στην Ελλάδα».

Σημειώστε τώρα πως η «δράση» του Χρήστου Κωνσταντακόπουλου δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Αντιθέτως, λαμβάνει χώρα και στο εξωτερικό, αναλαμβάνοντας μάλιστα project που κουβαλούν ένα ειδικό βάρος αλλά συνάμα και μια λάμψη: η Faliro House συνγ-χρηματοδότησε το «Knight of Cups» του Τέρενς Μάλικ με τους Κρίστιαν Μπέιλ, Κέιτ Μπλάνσετ και Νάταλι Πόρτμαν, τον εξαίσιο «Εκλεκτό της νύχτας» με Μάικλ Σάνον (που είδαμε πριν από λίγους μήνες στις ελληνικές αίθουσες) και το προηγούμενο φιλμ του Τζιμ Τζάρμους, το όμορφα τιτλοφορημένο «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί». Σκεφτείτε πως αυτή τη στιγμή που μιλάμε γυρίζεται το «The Founder» με τον Μάικλ Κίτον ενώ έχει μπει μπροστά το κοινωνικό δράμα «The good house» με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Μέριλ Στριπ.

Σε αυτόν επίσης χρωστάμε το «Before Midnight», την τρίτη ταινία της γνωστής σειράς με πρωταγωνιστές τους Iθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Μεσσηνία – και στο Costa Navarino, μια από τις πολυτελέστερες τουριστικές μονάδες στη Μεσόγειο, σε έκταση 1.300 στρεμμάτων ελαιώνων, επένδυση που άνοιξε 1.200 θέσεις εργασίας για τους κατοίκους και αποτέλεσε όραμα του «Καπετάν» Βασίλη Κωνσταντακόπουλου, ενός εκ των πιο ισχυρών ελλήνων εφοπλιστών που, μεταξύ άλλων, έβαλε τη Μεσσηνία στον παγκόσμιο τουριστικό χάρτη. Σημειώστε πως ο Χρήστος (που σπούδασε Ναυτιλιακά στο Λονδίνο όπου και παρακολούθησε σεμινάρια πάνω στο σινεμά) συνεχίζει να εργάζεται με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του στις οικογενειακές επιχειρήσεις (γεννημένος το 1974, είναι ο μικρότερος εκ των τριών) ενώ διοικεί την οικογενειακή βιομηχανία ορυκτών στα Γρεβενά. Η μεγάλη του αγάπη όμως, όπως καταγράψαμε, είναι αδιαμφισβήτητα ο κινηματογράφος.

Τώρα, γιατί αποφεύγει τον Τύπο; Ισως αυτό να είναι κάτι που πήρε από τον πατέρα του, που ήταν επίσης πολύ προσεκτικός. Επίσης, γνωρίζετε πολλούς παραγωγούς που διαθέτουν χρόνο για τον Τύπο; Ο χρόνος του Χρήστου Κωνσταντακόπουλου είναι κατακερματισμένος ανάμεσα στις τόσες επαγγελματικές ασχολίες του, ενώ η ενασχόλησή του με το σινεμά απαιτεί ασταμάτητα ταξίδια και άλλες τόσες συναντήσεις που του αφήνουν λίγο ελεύθερο χρόνο. Τον οποίο και αφιερώνει στην οικογένειά του, στη σύζυγό του Μαρίνα, και στα τρία τους παιδιά. Το θαύμα λοιπόν δεν είναι μόνο πως ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος κατόρθωσε μέσα σε λίγα χρόνια να στήσει μια από τις πιο ξακουστές εταιρείες ανεξάρτητης παραγωγής σε πανευρωπαϊκό τερέν (και μάλιστα σε μια τέτοια χρονική συγκυρία) αλλά πως, σύμφωνα με τις μαρτυρίες εκείνων που τον γνωρίζουν, έχει κατορθώσει να διατηρήσει την ταπεινότητα και την ισορροπία του.