Ερι Κύργια. Μεταφράζοντας Ιψεν και Μπέκετ

Από τις 14 Ιουλίου η δική της μετάφραση θα ακούγεται στο ανέβασμα του «Περιμένοντας τον Γκοντό», σε σκηνοθεσία Νατάσας Τριανταφύλλη, στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη. Ηδη δικές της μεταφράσεις χρησιμοποιήθηκαν στην παράσταση του Δημήτρη Καραντζά «Οταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί» του Ιψεν (ήδη κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική) που ανέβασε στο Θέατρο Τέχνης την περασμένη σεζόν αλλά και στην «Τάξη μας» του Πολωνού Ταντέους Σλομποτζιάνεκ που παρουσιάστηκε στην Πειραιώς 260 (Χώρος Η) στις 17-18 Ιουνίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού.

Η Ερι Κύργια σπούδασε θεατρολογία και άρχισε αμέσως να δουλεύει ως βοηθός σκηνοθέτη του Στάθη Λιβαθινού, στον οποίο χρωστάει τις γερές της βάσεις στη θεατρική πράξη. «Η πράξη με ενδιέφερε μέσα από τη θεωρία και ήθελα να γίνω δραματολόγος» λέει η ίδια. «Γνώριζα ότι είναι μια δουλειά που δεν την κάνεις νέος, απαιτεί πείρα ζωής και γνώσεις, έτσι συνέχιζα την επιμόρφωσή μου που τη χρηματοδοτούσα δουλεύοντας στο θέατρο, σε διάφορα πόστα, χωρίς να εγκαταλείπω τον στόχο μου. Η μετάφραση ξεκίνησε χάρη σε έναν ευνοϊκό χρονισμό. Δεν βλέπω τον εαυτό μου ως μεταφράστρια, είμαι δραματολόγος που μεταφράζει όταν πείθεται ότι μπορεί να συμβάλει στη μεταφραστική ιστορία κάποιων έργων».      

Πώς νιώθει πλέον όταν ακούει τις λέξεις που έχει μεταφράσει από τους ηθοποιούς;

«Παρότι το “τεστ αντοχής” της μετάφρασης γίνεται στις πρόβες, τις πρώτες στιγμές της πρεμιέρας μού φαίνονται όλα άκυρα και θέλω να κλείσω τα αφτιά μου. Μετά χαλαρώνω κι απολαμβάνω την παράσταση, συγκινούμαι που έχω συνεισφέρει στη μοναδικότητα του παραστασιακού γεγονότος, που ηθοποιοί έχουν πλάσει τους ρόλους τους πάνω στα ρίσκα που έχω πάρει εγώ πιο πριν».  

  

ΣΤΟ ΟΣΛΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΒΟΣΤΩΝΗ. Η Κύργια έχει εργαστεί ως δραματολόγος στο Εθνικό Θέατρο και γνωρίζει την πρώτη σκηνή της χώρας ήδη από την περίοδο που καλλιτεχνικός διευθυντής ήταν ο Γιάννης Χουβαρδάς. «Είμαι τυχερή που έζησα την περίοδο Χουβαρδά και που ζω την περίοδο Λιβαθινού. Και οι δύο στοχεύουν σε ένα πρόγραμμα ανοιχτό κι εξωστρεφές και δίνουν σημασία στη συμβολή του δραματολόγου».

Το θέατρο Πορεία, από την άλλη, είναι η οικογένειά της, εκεί «μεγάλωσε». Αλλά είναι η παράσταση του Καραντζά και του Θεάτρου Τέχνης που της δίνει φέτος μια ξεχωριστή συγκίνηση καθώς θα παρουσιαστεί στο σημαντικότατο Φεστιβάλ Ιψεν, στο Οσλο. Παράλληλα, το «Phone Home» στο οποίο συμμετείχε ύστερα από πρόσκληση του Γιάννη Καλαβριανού είναι ένα διεθνές πρότζεκτ που θα παρουσιαστεί ταυτόχρονα σε Λονδίνο, Μόναχο και Αθήνα. Στα επόμενα σχέδιά της περιλαμβάνεται μια καινούργια όπερα που θα ανεβεί στη Βοστώνη – έχει ολοκληρώσει το λιμπρέτο και πλέον περιμένει τη μουσική από τον Πάνο Λιαρόπουλο, που διδάσκει σύνθεση στο Berklee. «Αλλά και ένας Μπέρνχαρντ, ένας Ιψεν, μερικές συνεργασίες ως δραματολόγος και μία με μεγάλο οργανισμό το 2018-19 που περιμένω πώς και πώς!».