Ο ρόλος της γειτονιάς, ο διεθνής διάλογος

Για τους μυημένους του χώρου (αλλά και τους «αμύητους») το ερώτημα ίσως και να ακούστηκε αργά: «Τι Φεστιβάλ θέλουμε;». Σε κάθε περίπτωση, η παράλληλη δράση του θεσμού οργανώθηκε χθες, έξι μήνες μετά την εκδίωξη του Γιώργου Λούκου και σχεδόν τρεις από την παραίτηση του Γιαν Φαμπρ. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος άνοιξε το πάνελ στον Κήπο της Πειραιώς 260 κάνοντας λόγο για «δυσλειτουργία των θεσμών που όξυναν τη φόρτιση και την ανησυχία στον καλλιτεχνικό κόσμο». Τόνισε, ωστόσο, πως μέλημά του είναι να ηγηθεί ενός θεσμού ελληνικού αλλά και παράλληλα διεθνούς που θα παράγει έργα και δεν θα τα φιλοξενεί απλώς. Από την πλευρά του ο Σάββας Πατσαλίδης, καθηγητής Θεατρολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ζήτησε ένα Φεστιβάλ που θα φτάνει στην καρδιά αχαρτογράφητων καλλιτεχνικών χώρων ώστε να μπολιάζονται με εθνοτικά στοιχεία.

Ενα τολμηρό Φεστιβάλ, κοντά στην εγχώρια δημιουργία αλλά και στον διεθνή διάλογο, σκιαγράφησε η Βίκυ Μαραγκοπούλου, τέως καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, ενώ η Κατερίνα Κοσκινά, διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι διαθέτουμε ήδη μια καλή πρώτη ύλη, αλλά είναι αναγκαίο το Φεστιβάλ να αποκτήσει δική του ταυτότητα κινούμενο κυρίως στον χώρο της Ελλάδας και της Μεσογείου.

Το ίδιο αισιόδοξη για το καλό επίπεδο – το οποίο πάντως πίστωσε στον Γιώργο Λούκο – εμφανίστηκε και η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, αναπληρώτρια γενική διευθύντρια της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση, η οποία αναφέρθηκε επίσης στην ανάγκη να επεκταθεί η δημιουργία σε άλλα πολιτιστικά κύτταρα εντός κι εκτός συνόρων, που χάρη στη χρήση των κατάλληλων θεσμικών εργαλείων θα εντάξουν στο «παιχνίδι» του Φεστιβάλ τις τοπικές κοινωνίες και τους επιχειρηματίες. Χαρακτηριστικό το ερώτημά της γιατί δεν αναπτύχθηκαν ποτέ εστίες αναψυχής γύρω από την Πειραιώς 260. Ο μουσικοκριτικός Γιάννης Σβώλος τόνισε, εξάλλου, τις στρεβλώσεις που υπάρχουν τα τελευταία χρόνια στο μουσικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, ενώ η Σάλι Χόμπσον, διευθύντρια εκπαιδευτικών δράσεων στο Διεθνές Φεστιβάλ Εδιμβούργου, αναφέρθηκε στα μακροπρόθεσμα εκπαιδευτικά προγράμματα που μπορούν να υιοθετηθούν.

Στο πλαίσιο των παρεμβάσεων, ο Θοδωρής Αμπατζής, αναπληρωτής διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, θύμισε την έλλειψη επαρκών πόρων για τους πολιτιστικούς φορείς εξαιτίας της πολιτιστικής πολιτικής του αρμόδιου υπουργείου, ενώ ο Αργύρης Ξάφης, εκπροσωπώντας το κίνημα Σφενδόνη, πρότεινε τη συνέχιση αυτού του διαλόγου αλλά και τη θεσμοθέτηση διαδικασιών για την ανάδειξη καλλιτεχνικών διευθυντών που φτάνει ώς τη σύσταση Συμβουλίου Τεχνών.