Μουσικοί χωρίς σύνορα

Η τέχνη είναι ένα ισχυρό μέσο για να καταρρίψει κανείς στερεότυπα και «τοίχους» – σύνορα που διαχωρίζουν. Η φράση, την οποία διατυπώνουν σχεδόν εν χορώ ο Δημήτρης Μικέλης και ο Μοχάμεντ Νατζέμ, σε πρώτη ανάγνωση δείχνει ότι εξυπηρετεί το κοινό πρότζεκτ των καλών μουσικών «No Wall Music». Και η μικρή ακτινογραφία της παράστασης που θα παρουσιάσουν την επόμενη Δευτέρα στην Πειραιώς 260 αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Παλαιστίνη, Ιεροσόλυμα, Ελλάδα, Γαλλία, Τυνησία και Σκωτία συνθέτουν ένα κοινό τοπίο με γέφυρα τη μουσική δεξιοτεχνία. Η τέχνη της συνύπαρξης – έστω και για ένα βράδυ – οφείλεται στη φιλία του πιανίστα και ουτίστα Μικέλη και του κλαρινετίστα Νατζέμ. Ο πρώτος εξηγεί ότι η παράσταση συνοψίζει «την καταγωγή και τις συνθήκες διαβίωσης των μουσικών αλλά και την επιλογή των υπολοίπων που αποφάσισαν να ζήσουν και να εργαστούν για κάποιο μέρος της ζωής τους στην Παλαιστίνη. Στη μουσική δεν υπάρχουν περιορισμοί και αυτό φωτίζεται μέσα από το πρότζεκτ, το οποίο αναφέρεται στην πολιτική και πραγματική διάσταση ενός τείχους πανύψηλου γύρω από ένα έθνος που το κρατά φυλακισμένο».

Ο έλληνας πιανίστας ζει από το 2009 στη Ραμάλα, όπου διδάσκει πιάνο και ούτι στη μουσική σχολή Al Kamandjati Association, ενώ από τον περασμένο Σεπτέμβριο είναι μέλος του διδακτικού προσωπικού του Edward Said National Conservatory of Music (ESNCM). Εκεί σπούδασε μουσική ο Νατζέμ, ο οποίος γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ, για να συνεχίσει στη Γαλλία. Το 2011 επέστρεψε στη Δυτική Οχθη και έγινε ο πρώτος παλαιστίνιος καθηγητής κλαρινέτου.

Είναι ιδρυτικό μέλος της Palestine National Orchestra, της πρώτης επαγγελματικής ορχήστρας της Παλαιστίνης. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Παρίσι, συνδυάζοντας στη μουσική του τις κλασικές τεχνικές με το αραβικό μουσικό ιδίωμα. Οπως υποστηρίζει ο ίδιος, κρίκος ανάμεσα στους μουσικούς είναι «η κοινή αγάπη και προσήλωση στον αυτοσχεδιασμό που πατάει πάνω στην αραβική μουσική αλλά που διασταυρώνεται με άλλα μουσικά στυλ. Οι φόρμες, έτσι κι αλλιώς, μπορούν να συνυπάρξουν μέσα από τον αυτοσχεδιασμό. Και φυσικά αυτή η συνύπαρξη δεν μπορεί να είναι μακριά από την κοινωνικότητα και την επικοινωνία των λαών».

Οι περιορισμοί κατά τον Δημήτρη Μικέλη προκύπτουν μέσα από την ξενοφοβία. «Η μουσική γλώσσα δίνει πολυμορφία και ποικιλία χρωμάτων. Παραμένει οικεία για όλους και αποτελεί ιδανική προσέγγιση μεταξύ των ανθρώπων». Αν λοιπόν η τέχνη ρίχνει τα τείχη, γιατί οι πολιτισμικές διαφορές γίνονται ολοένα πιο έντονες και μάλιστα με δραματικό τρόπο εξαιτίας του Προσφυγικού; «Η διαφορετικότητα είναι η ταυτότητά μας και η προσωπικότητά μας. Κάποιοι όμως μπορεί να τη χρησιμοποιήσουν με λάθος τρόπο. Οι λόγοι παραμένουν ίδιοι εκατοντάδες χρόνια: ο έλεγχος της πολιτικής και της οικονομικής εξουσίας. Τα σημερινά γεγονότα σε ό,τι αφορά το Προσφυγικό προβάλλουν με τον πιο αιχμηρό τρόπο αυτή την πολιτιστική “διαφορετικότητα”».

Εκτός από τους δύο μουσικούς, στην παράσταση παίζουν ακόμη οι: Νάι Μπαργκούτι (φλάουτο, φωνή – Παλαιστίνη), Καλίλ Κούρι (κανονάκι – Παλαιστίνη), Τομά Ζιλιέν (κοντραμπάσο – Γαλλία, Τυνησία), Βικτόρια Φάιφιλντ (βιολί – Σκωτία), Χανίν Ριούμπ (βιόλα – Παλαιστίνη), Ντανιέλε Σπάντα (βιολοντσέλο – Παλαιστίνη), Μαέν Γκουλ (κρουστά -Παλαιστίνη).

INFO
«No Wall Music» – Mikelis & Najem Project, Πειραιώς 260 – Κήπος, 27/6, στις 21.00. Εισιτήρια: 12 ευρώ, 
8 (φοιτητές), 5 (άνεργοι, AμεΑ)