Και οι εννιά (πρωτάρηδες) είναι υπέροχοι!

Σκηνοθετεί: «Λεόντιος και Λένα»
Εθνικό Θέατρο, 28 και 31 Ιουλίου

«Ξεκίνησε από μια ιδέα του Κορνήλιου Σελαμσή, να χρησιμοποιήσουμε στοιχεία της όπερας στο μάθημα της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών, και επιλέξαμε το έργο του Μπίχνερ, επειδή είναι κείμενο που δεν έχει διασκευαστεί ποτέ σε οπερατική μορφή. Δεν είμαστε εξοικειωμένοι σε τέτοια ακούσματα ή με την όπερα. Για να ξεπεράσω τον φόβο αυτόν αλλά και για να πετύχω τη μέγιστη επικοινωνία της παράστασης με το κοινό, έχω βάλει ως μέγιστο μέσο το παιχνίδι. Και την απλότητα στην αφήγηση. Ετσι ώστε οποιοσδήποτε – ακόμα και απολύτως αμύητος στην όπερα ή στο μουσικό θέατρο – να παρακολουθήσει και να καταλάβει, να νιώσει πάνω απ’ όλα αυτήν τη φοβερή ιστορία, μία από τις πιο ωραίες ερωτικές ιστορίες, του Λεοντίου και της Λένας».

Σκηνοθετεί: «Monaksxà (a lonely planet)»

Πειραιώς 260, 30 Ιουνίου

«Το θέμα της παράστασης είναι η μοναξιά. Πόσο μόνοι νιώθουμε τελικά και πόσο μόνοι είμαστε. Υπάρχει μια απειροελάχιστη στιγμή στον χρόνο, στην οποία συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχει ένα άλλο ζευγάρι χέρια εκτός απ’ τα δικά σου για να ανακόψει την όποια πτώση. Λίγο – πολύ, στη βάση μας έχουμε τους ίδιους φόβους και τις ίδιες ανάγκες. Υπάρχουν βέβαια και οι άνθρωποι που έχουν αντικειμενικές ελλείψεις και ανάγκες, όμως μια λεπτή κλωστή μάς χωρίζει από αυτούς. Το βασικό χαρακτηριστικό της ζωής μας είναι η ρευστότητα. Τίποτα δεν είναι ίδιο. Οπως ακριβώς συμβαίνει και στη φύση. Κι εκεί έγκεινται ο μεγαλύτερος φόβος και η ομορφιά της».

Σκηνοθετεί: «Αριστοφανιάδα»
Ηρώδειο, 11 Ιουλίου

«Θελήσαμε να καταπιαστούμε με το σύνολο του έργου του Αριστοφάνη επειδή επιθυμούμε να μιλήσουμε πολιτικά με την πλατιά έννοια του όρου, και το έργο του βρίθει τέτοιων αναφορών – αφορμών. Τοποθετούμε τον Αριστοφάνη στον Αδη, στον τρομερό χώρο όπου όλα μοιάζουν χαμένα. Κι όμως, ακόμα κι εκεί ο κωμικός αντιστέκεται με μόνο όπλο το χιούμορ του στο ίδιο το πεπρωμένο. Φτιάχνει μια παράσταση με σκοπό να ξυπνήσει τους νεκρούς που είναι βυθισμένοι στη λήθη. Αυτή η αναλογία του Αδη με τη σύγχρονη ζωή και του καλλιτέχνη που οφείλει να είναι η αλογόμυγα που μας ξυπνάει από τον λήθαργο είναι τα κλειδιά του κειμένου που γράφουμε ως ομάδα με τον Δημήτρη Ζουγκό».

Σκηνοθετεί: «Πέρσες» του Αισχύλου
Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, 13 και 14 Ιουλίου

Το έργο δείχνει ότι μπορεί να γίνει εφικτό το καθρέφτισμα του εαυτού μας με ό,τι ξένο. Πρέπει εσύ να αποδεχθείς τον άλλον για να γίνεις αποδεκτός. Να αναγνωρίσεις τις δικές σου αντιστάσεις. Ο αρχαίος συγγραφέας πείθει ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός του καλού και του κακού και υπερτονίζει την υπόθεση: Τι θα γινόταν αν ήμουν ο εχθρός μου; Το έργο ορίζεται αντιπολεμικό γιατί παύει η ρήξη ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ. Ο Αισχύλος ρισκάρει προτείνοντας στον θεατή το στοίχημα της αποδοχής. Προσπαθώ να επανατοποθετήσω το ίδιο στοίχημα στη σκηνή: Κατά πόσο είμαστε διαθέσιμοι γι’ αυτό και σε ποιο σημείο του κύκλου της ιστορίας βρισκόμαστε; Ισως εύλογα να προκύπτει το ερώτημα αν πιστεύουμε ως ΑμεΑ ότι βρισκόμαστε στο αντίπαλο στρατόπεδο (Η ομάδα ΘΕΑΜΑ αποτελείται κυρίως από ηθοποιούς με κινητικές αναπηρίες)».

Σκηνοθετεί: «La dis/pute»
Πειραιώς 260, 15 και 16 Ιουλίου

«Το έργο μέσα σε μία μόνο πράξη αναδεικνύει την κωμικοτραγική ψευδαίσθηση του δυτικού ανθρώπου: ότι όλα εξηγούνται, ερμηνεύονται και κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο σύστημα. Ο ναρκισσισμός του ανθρώπου υπερβαίνει το όριο που ορίζει η ίδια η θνητότητά του όταν θεωρεί ότι μπορεί, για χάρη της έρευνας της αλήθειας, να χρησιμοποιεί σαν πειραματόζωα άλλους ανθρώπους. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι η αποτυχία να καταλάβω τον συγγραφέα καθώς και τα πρόσθετα κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στην παράσταση, η ανεπάρκεια ανάδειξης όλων των διαφορετικών αποχρώσεων της παράστασης και κυρίως η πιθανότητα να μην μπορέσω να αισθανθώ σύνδεση με αυτό που δημιουργούμε. Τον φόβο μου δεν τον καταπολεμώ, απλώς δουλεύω πολύ για να τον ξορκίζω».

Σκηνοθετεί: «Young Lear»
Πειραιώς 260, 17 και 18 Ιουλίου

«Σκέφτηκα το έργο με αφορμή το έτος Σαίξπηρ αλλά και επειδή ο “Βασιλιάς Ληρ” είναι αγαπημένο κείμενο. Η παράσταση του Γιώργου Λαζάνη στη δεκαετία του ’90 ήταν από τις πιο ωραίες παραστάσεις που έχω δει, η ταινία του Κοζίντσεφ είναι από τις πιο αγαπημένες μου, ενώ προσωπικά το διδάχτηκα στην πράξη στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου (RADA) όταν σπούδαζα σκηνοθεσία. Ο φόβος μου για την παράσταση ήταν να μην τη φοβηθούμε. Σε σχέση με τον φόβο και την αντιμετώπισή του, με βοηθάει η συγκεκριμένη δουλειά πάνω στο έργο καθώς και μια βάση προηγούμενης εμπιστοσύνης που υπάρχει με τους πιο πολλούς συνεργάτες μου».

Σκηνοθετεί: «Μητρόπολη: Χορός και άγγελοι από το πανάρχαιο δράμα»
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, 22 και 23 Ιουλίου

«Αυτοί που ξέρουν καλά τις τραγωδίες είναι οι αγγελιαφόροι, οι μόνοι που ξέρουν τι έγινε και πώς έγινε. Οι άγγελοι είναι οντότητες εγκλωβισμένες μεταξύ μύθου και πραγματικότητας. Είναι μια ύπαρξη που δεν επέλεξε τον ρόλο της. Ο λόγος τους και η ύπαρξή τους είναι η μοίρα των ηρώων, η μοίρα του “άλλου”. Βρέθηκαν ως θεατές σε ακραία γεγονότα. Τώρα αυτοί οι θεατές καλούνται να πάρουν θέση στα γεγονότα και να δημιουργήσουν το δικό τους συμβάν. Ο φόβος δεν χωράει σε αυτό το εγχείρημα, όλα είναι αποτέλεσμα σοβαρής προσήλωσης και τρόπου ζωής, αυτό θα φέρουμε και επί σκηνής».

Σκηνοθετεί: «One small step for a man:
Hello, goodbye»
Πειραιώς 260, 21 και 23 Ιουλίου

«Οδηγήθηκα σε αυτό το έργο ύστερα από μακρά και εξαντλητική καλλιτεχνική έρευνα στο Βέλγιο, στη Γερμανία και στην Αθήνα που διήρκησε ενάμιση χρόνο. Αρχίζοντας τον Απρίλη του 2014 να δουλεύω πάνω στην “Οδύσσεια του Διαστήματος” του Κιούμπρικ, κατέληξα τον Νοέμβριο του 2015 στο “One small step” που διαπραγματεύεται τα μηνύματα που στείλαμε στο Διάστημα τη δεκαετία του ’70. Αυτό που παρέμεινε ίδιο από την αρχή μέχρι το τέλος όμως ήταν η ανάγκη να ερευνήσω την έννοια του κοινωνικού φαντασιακού και να προκαλέσω θεατρικά το γεγονός ότι στη σημερινή εποχή είμαστε ανίκανοι πλέον να φανταστούμε εναλλακτικούς τρόπους κοινωνικής και πολιτικής ύπαρξης».

Σκηνοθετεί: «Top girls»
Πειραιώς 260, 23 και 24 Ιουλίου

«Το έργο αυτό θεωρήθηκε σύμβολο του φεμινισμού και κραυγή ενάντια στον θατσερισμό. Το διάβασα πριν από δώδεκα χρόνια και δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι από τότε. Αρχισα να το δουλεύω εντατικά τους τελευταίους επτά μήνες. Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι να μην τα πάω καλά με κάποιον συνεργάτη μου. Και προσπαθώ να κάνω τα πάντα για να τον αφήσω πίσω».